Եթե դուք ակնկալում եք այստեղ գտնել ԱՄՆ-ում իմ անցկացրած դրախտային ամառվա նկարագրությունը, ապա ես ձեզ կհիասթափեցնեմ. դուք այստեղ նման բան չեք տեսնի: Որովհետեւ ես չէի ցանկանա ստել այս բլոգը կարդացող մարդուն, ով այժմ գտնվում է լիակատար շփոթության մեջ, կասկածում է՝ «արժե՞ արդյոք դա», եւ դողդոջուն սպասումով է լցված իր սպասվող ուղեւորության համար: Այնպես որ, եկեք միանգամից անկեղծ լինենք, հա՞;)
Ես երբեք ճամփորդելու մոլի կիրք կամ այլ երկրների նկատմամբ վայրի հետաքրքրություն չեմ ունեցել: Այդ պատճառով, երբ ընկերուհիս (ով երազում էր ԱՄՆ ուղեւորության մասին) առաջարկեց ինձ փորձել ինձ Work and Travel USA ծրագրում, ես միայն պատասխանեցի. «Արի փորձենք, ինչո՞ւ ոչ: Հիանալի կլիներ...»: Այդ պահին իմ մտքով անգամ չէր անցնում, որ կես տարի անց դու իսկապես կարող ես հայտնվել Ամերիկայում եւ այնտեղ ապրել ավելի քան 3 ամիս: Անկեղծ ասած, այս զգացողությունը ինձ չլքեց նույնիսկ ավելի ուշ (նույնիսկ J-1 Visa ստանալու համար հյուպատոսի հաստատական պատասխանից հետո, եւ ավելին՝ այդ երկրում 1-2 ամիս մնալուց հետո): Իսկ գիտե՞ք ինչու: Որովհետեւ Ամերիկան բոլորովին նման չէ Ռուսաստանին: Բայց դրա մասին, կարծում եմ, դուք ինքներդ էլ արդեն կռահում եք:
Սակայն կռահելը, համացանցում ինչ-որ բան կարդալը, նորություններից ինչ-որ բան լսելը մի բան է, իսկ ամեն ինչ ինքդ զգալը բոլորովին-բոլորովին (եւ կրկնում եմ եւս մեկ անգամ՝ միտքը տեղ հասցնելու համար) ԲՈԼՈՐՈՎԻՆ այլ բան է:
Սկսեմ Նյու Յորքի օդանավակայան մեր ժամանումից, հենց ամենասկզբից: Այն ուշագրավ է նրանով, որ ամեն ինչ սկզբից էլ սխալ ընթացավ. մեր ուղեբեռը Նյու Յորք չհասավ մեզ հետ միաժամանակ (ինչը մեզ համար այն ժամանակ հավասարազոր էր «Ձեր ուղեբեռը կորել է, եւ դժվար թե այն վերադառնա ձեզ: Ներողություն ենք խնդրում» արտահայտությանը): Եվ ահա պատկերացրեք մեզ՝ երկու քսանամյա աղջիկների, որոնք նոր են ժամանել օտար երկիր, հազիվ են հասկանում անգլերենով իրենց ասված բառերը (լեզվի մակարդակը այստեղ, ի դեպ, կապ չունի, երկուսիս մոտ էլ այն ժամանակ միջինից բարձր էր, բայց մշակութային շոկից եւ հարմարվողականությունից, ավաղ, ոչ մի տեղ չեք փախչի!), եւ որոնց հայտնում են, որ 3 ամսվա իրենց ապագա կյանքի համար անհրաժեշտ բոլոր իրերը հիմա գտնվում են անհայտ որտեղ, եւ անհայտ է, թե երբ դրանք կվերադառնան իրենց: Ահա այսպես: Կարծում եմ՝ դրան հաջորդած «փոքրիկ» շփոթության եւ խուճապի մասին խոսելն արժանի չէ:
Այնուամենայնիվ, մենք որոշեցինք չընկճվել եւ հասկանալ, թե ինչ է կատարվում: Հետագայում ամեն ինչ այդքան էլ սարսափելի չթվաց, քանի որ, նախ՝ մենք միակը չէինք (ուղեբեռը ժամանակին չէր հասել մեզ հետ թռչող շատ ուղեւորների), եւ երկրորդ՝ օդանավակայանում ամեն ինչ հստակ կարգավորված էր նման իրավիճակների համար: Բոլորից հավաքեցին անհրաժեշտ տվյալները եւ հաջորդ 2-3 օրվա համար իրենց գտնվելու վայրի հասցեները:
Ամեն ինչ բավականին հարթ անցավ. շատ արձագանքող ադմինիստրատորը, ժպտալով իր բոլոր 32 ատամներով եւ ուշադրություն չդարձնելով մեր թշվառ տեսքին, բոլոր բացատրությունների ժամանակ փայլուն կատակներ էր անում եւ ամեն կերպ փորձում էր բարձրացնել մեր տրամադրությունը: Եվ դա, հարկ է նշել, նրան հաջողվեց: Ինչի համար ես նրան շնորհակալ եմ: Այստեղ, կարծում եմ, մենք առաջին անգամ հանդիպեցինք տիպիկ ամերիկյան սպասարկմանը: Այնպես որ, մենք օդանավակայանից դուրս եկանք, չնայած այնտեղ անցկացրած լրացուցիչ 3-4 ժամին, արդեն գոհ եւ կրկին Ամերիկան նվաճելու տրամադրված: