Դե, սկսենք ;)

Այս անգամ ես շատ քիչ իրեր եմ վերցրել (ինչի համար արդեն հարյուր անգամ զղջացել եմ)։

Դե, ոչինչ, ճամփորդությունս սկսվեց Մեծ խնձորից, եւ այս անգամ որոշեցի ոչ թե տաքսիով գնալ, այլ փորձել ինքնուրույն հասնել կենտրոն։ Օ՜, տղաներ, ճամպրուկով դա անելը շատ դժվար է։ Բայց, ուրա, ինձ հաջողվեց։

Գտա հյուրանոցս, տեղավորվեցի, թեեւ սկզբում սենյակի հետ կապված որոշ խնդիրներ առաջացան (այնտեղ գարշահոտ էր, իսկ առաստաղին մեծ հետքեր կային), բարեբախտաբար, ընդունարանի աշխատակիցը փոխեց սենյակս։ Ես մի ամբողջ օր ունեի այս անսովոր-անթերի քաղաքի եռուզեռին վերադառնալու համար։ Որոշեցի այցելել այն վայրերը, որոնք չէի հասցրել այցելել անցյալ տարի։ Դա, իհարկե, Մադամ Տյուսոյի թանգարանն է։ Աաաաաա, տղաներ, սա պարզապես հիանալի վայր է։ Երազանքս իրականացավ հենց այնպես, ինչպես պետք է։ Այս մոմե մարդուկները այնքան նման են իրական աստղերին։ Ես մի քանի անգամ նույնիսկ շփոթել եմ =D

Ջեքի Չանը, Ռոբերտ Պատինսոնը, Օբաման, Չարլին եւ այլք կանգնած են քեզնից մեկ միլիմետր հեռավորության վրա, դա հիանալի է, նման արվեստ, աստված, բառեր չկան։ Միակ բանը, որ այնքան էլ լավ չէր, լուսավորությունն էր, յուրաքանչյուր ցուցանմուշի համար ստիպված էի կարգավորել տեսախցիկը։((

Հետո ես ուղեւորվեցի Թայմս Սքվեր, անզուսպ զվարճանք, ծիծաղ բոլոր կողմերից, կոմիքսների հերոսներ, մերկ կովբոյներ, կենդանի արձաններ...

Ովքեր ինձ հետեւում են ինստագրամում (http://instagram.com/frecklealex), դուք տեսել եք մի քանի տարօրինակ մարդկանց տեսանյութում ;)

Նաեւ այցելեցի M&M's world, այս կարմիր, դեղին, կանաչ, կապույտ, նարնջագույն ընկույզների երկու ամբողջ հարկ։ Այնտեղ ինչ ասես որ չկա՝ արձանիկներ, փականներ, նոթատետրեր, սպասք, սրբիչներ, պիժամա... դրախտ երեխաների համար։

Ծնողներ, պահպանեք ձեր դրամապանակները։))

Նույն օրը եղա Չելսի այգում, շատ փոքր, բայց այնքան գեղեցիկ՝ դեպի ջուր ելքով, իսկ հեռվում՝ լույսեր, լույսեր, լույսեր։ Ռոմանտիկա։)

Այգուց հետո երջանիկ վերադառնում եմ հոսթել, մտնում եմ սենյակ, եւ Օ՜ ՍԱՐՍԱՓ, այնտեղ սեւամորթ է պառկած։ lol. Սենյակը խառը էր, եւ այլ տեղերում տեղ չկար, այդ գիշերվա համար ամեն ինչ արդեն զբաղված էր։ Գլխումս միլիոնավոր մտքեր անցան, թե ինչպես փախչել այնտեղից, բայց թռիչքից հետո հոգնածությունը եւ հագեցած օրը հաղթեցին վախին։ Իրականում ամեն ինչ կարգին էր, առավոտյան ես բարեհաջող մեկնեցի ավտոբուսի կայարան...

Մեծ, բայց թեթեւ ճամպրուկով ես ուղեւորվեցի Նյուարքի կենտրոն՝ Greyhound-ի համար։ Բարեհաջող նստեցի վարորդից հեռու եւ հնարավորինս տարածեցի իրերս երկու նստատեղերի վրա, որպեսզի ոչ ոք չկարողանա նստել կողքիս։ Այո, ես չարաճճի եւ խորամանկ եմ։ Բայց ի՞նչ եք կարծում, այստեղ մի կին է մտնում եւ քաղաքավարի հարցնում ինձ, թե արդյոք տեղը զբաղված չէ։ damn. Ես, իհարկե, տեղ զիջեցի, բայց ուշադրություն չդարձրի այս տիկնոջ չափսերին... Երբեք նման կանանց չէի տեսել, միայն եթե «Մեծ մայրիկը» ֆիլմում։ Հիմա դուք մոտավորապես պատկերացնում եք իմ շոկը եւ թե ինչպես ես սեղմվեցի պատուհանին։

Հետո ամերիկյան ֆիլմերը հանգստանում են... նա հանեց մի մեծ, յուղոտ, շաքարի փոշով պատված բլիթ եւ սկսեց այն կատաղի ուտել եւ լվանալ մեկ լիտր սուրճով։ Ես պարզապես ապշեցի նման շոուից։ Հիմա զվարճալի է հիշել դա, բայց այն ժամանակ...

Բարեբախտաբար, նա մեկ ժամ անց հաջորդ կայարանում իջավ։ Ես արտաշնչեցի եւ գնացի վերականգնելու նյարդային բջիջներս Starbucks-ում, սուրճ, մուա։)

Մինչեւ հաջորդ կայարանը ես վայելում էի միայնությունը եւ Wi-Fi-ը)) հեհե

Իսկ մի փոքր ուշ կողքիս նստեց մի շատ գեղեցիկ ամերիկացի Դանիելը, ով ինձ շատ օգնեց ինձ համար կարեւոր տեղեկություններ փնտրելու հարցում, մասնավորապես՝ հուշեց, թե որ կայքերում կարելի է բնակարան գտնել բոլոր նահանգներում եւ, իհարկե, հայտարարությունների տախտակները (աշխատանք)։ Սիրում եմ ամերիկյան մտածելակերպը, իրականում շատ հիանալի է։

Ավելի ուշ, ցավոք, նա իջավ։ Եվ դրա հետ մեկտեղ մեզ հենց նոր կես ժամանոց մեծ կանգառ արեցին։ Եվ այստեղ ինչ-որ բան խփեց գլխիս, եւ ես խելահեղ բան արեցի...

Նախապատմություն. Ավտոբուսս գնում էր Օուշեն Սիթի, դա տաքսիով մոտ մեկ ժամվա ճանապարհ է դեպի Ռեհոբոթ Բիչ։ Ցավոք, ՕՍ-ից ՌԲ չկան տեղական ավտոբուսներ, եւ սատանան ինձ դրդեց googlemap-ում նայել, թե արդյոք կան ավտոբուսներ այն վայրից, որտեղ ես հիմա գտնվում եմ դեպի ՌԲ։ Եվ այո, պարզվեց, որ կա փոխանցումով տարբերակ։

Մի փոքր շփոթված լինելով՝ որոշեցի իջնել ավտոբուսից եւ փորձել ինքնուրույն հասնել։ Օ՜, ինչքան զղջացի դրա համար...

Հասա կանգառ, իսկ այդ կայարանը գտնվում է եգիպտացորենի դաշտի մեջտեղում, եւ մոտակայքում ոչինչ չկա... ոչ խանութ, ոչ սրճարան, ՈՉԻՆՉ։

Դե, կարծում եմ, կես ժամ անպայման պետք է սպասել...

անցնում է կես ժամ, մեկ ժամ, մեկ ու կես ժամ...

Այստեղ ինձ արդեն խուճապ համակեց, իսկ եթե չգա, ի՞նչ անել, ո՞ւր գնալ, ես եգիպտացորենի դաշտի մեջտեղում եմ, անիծյալ!!!...

Եվ, օ՜, հրաշք 2,5 ժամ անց այն ժամանեց։ Բայց իմ դժվարությունները դրանով չավարտվեցին, ինչպես հիշում եք, փոխանցումով ճամփորդություն...

Իսկ որտե՞ղ էր փոխանցումը։

Ճիշտ է, սեւամորթների թաղամասում... Այս տարի ես նրանց հարցում աներեւակայելի բախտավոր եմ։ Ամբողջ ժամանակ, երբ ես այնտեղ կանգնած էի եւ սպասում էի ավտոբուսին, աղոթում էի, որ ոչ ոք չմոտենա ինձ, միամիտ...

Եվ յաաաաաա, ես հասա Ռեհոբոթ, այո այո այո։

Բայց դա դեռ ամենը չէ, պետք է գտնել հյուրանոց, գործատու եւ բնակարան։ Ժամը երեկոյան ութն է, ինչպե՞ս հասցնել այս ամենը։

Աութլետների (հայտնի ապրանքանիշերի բուտիկներ) շուրջը ճիշտ ճանապարհ փնտրելիս հանդիպեցի երկու աղջկա, ովքեր առաջարկեցին ինձ տեղ հասցնել։ Ասե՞լ եմ, թե որքան եմ սիրում ամերիկացիներին։)))

Եվ ահա ես տեղում եմ, ուրաաաաաա, պարզապես չէի հավատում։

Հանդիպեցի գործատուիս՝ Քրիսին, շատ զվարճալի եւ բարի մարդ։ Նա ինձ մեկ գիշերով տեղավորեց իր տանը, ծանոթացրեց հիանալի մարդկանց հետ, ովքեր օգնեցին ինձ բնակարան գտնել, ամռան համար անվճար հեծանիվ տվեցին եւ նույնիսկ էքսկուրսիա կազմակերպեցին Ռեհոբոթում։ amazing.

Հաջորդ օրը ես արդեն տեղափոխվեցի իմ, արդեն իսկ շատ սիրելի տնակը։ Բնակարանի հարցը, իհարկե, շատ արագ լուծվեց, սովորաբար տղաները այն գտնում են երկու-երեք օրում, իսկ ես՝ ժամանելուն պես։ Կախարդանք եւ ուրիշ ոչինչ։^^

Ահա այսպես ես հասա այս շոգ քաղաք, եւ վստահ եմ, որ արկածներն արդեն սպասում են ինձ, եւ խնդիրները նույնպես... բայց ինչպե՞ս առանց դրանց։

Ճիշտ է՝ հետաքրքիր չէ։

http://vk.com/away.php?to=http%3A%2F%2Finstagram.com%2Ffrecklealex&post=36460921_4033