Բարեւ ձեզ, իմ անունը Յուլյա է, ես 2013 եւ 2014 թվականներին Work and Travel USA ծրագրի մասնակից եմ եղել։ Այս բլոգում ես կցանկանայի կիսվել ծրագրին մասնակցելու իմ հույզերով եւ փորձով, եւ ես անկեղծորեն ուրախ կլինեմ, եթե այն օգնի նոր մասնակիցներին ցրել ծրագրի վերաբերյալ որեւէ առասպել եւ կասկածներ։ Իսկ բոլոր նրանց համար, ովքեր արդեն եղել են ԱՄՆ-ում, հուսով եմ, որ այն կօգնի վերհիշել այն ամենը, ինչ պատահել է իրենց հետ, եւ հուսով եմ, որ նրանցից ոմանք իրենց կգտնեն այս պատմության մեջ։ Բլոգը գրելու ընթացքում ես կհամեմատեմ ծրագրում մասնակցության իմ ժամանակը՝ Elementary (2013թ.)-ից մինչեւ Intermediate (2014թ.)։ Նաեւ անհրաժեշտ եմ համարում բացատրել իմ բլոգի անվանումը. 2 տարվա մասնակցության ընթացքում ես եղել եմ մոտավորապես 20 նահանգներում եւ լսել եմ բոլոր 50-ի մասին, եւ այդ ընթացքում կարողացել եմ ինձ համար հստակ որոշել, որ յուրաքանչյուր նահանգ ունի իր ինքնատիպությունը, մշակույթը, առանձնահատուկ գիծը, այսինքն՝ բացառիկ «երանգ», ուստի վստահ եմ, որ յուրաքանչյուր մասնակից ինքն է ընտրում ԻՐ ԵՐԿՆՔԻ ԳՈՒՅՆԸ՝ կախված նրանից, թե որքան է ճանապարհորդում եւ քանի մղոն է անցել։

Առաջին էջը որոշեցի վերնագրել «Միջանկյալ», քանի որ կարծում եմ, որ Ամերիկայում լինելու առաջին զգացողությունը առաջանում է ոչ թե այն ժամանակ, երբ ժամանում ես JFK կամ այլ օդանավակայան, այլ արդեն դեսպանատանը հարցազրույց անցնելիս։ Եվ այսպես.

Elementary (2013թ.). Ընկերուհուս հետ Մոսկվա ժամանեցինք նշանակված օրվանից 2 օր առաջ, նախապես գնացինք դեսպանատուն, տեսանք եւ հիշեցինք, թե որտեղ է այն գտնվում։ Հարցազրույցին միեւնույն է ժամանեցինք 3 ժամ շուտ, ընդ որում մետրոյում միմյանց տալիս էինք հյուպատոսների հավանական հարցերը, սարսափելի անհանգստացած էինք, պետք է նշել, որ 2013թ. մերժումների վիճակագրությունը ամենամեծն էր ծրագրի գոյության ողջ ընթացքում։ Դեսպանատանը հարցազրույցին սպասելիս մենք օրինաչափություն բացահայտեցինք՝ եթե ինչ-որ մեկը թույլտվություն է ստանում, ապա նրան հաջորդող մասնակիցները այդ պատուհանում մերժում են ստանում, ուստի որոշեցինք հերթում իրար հետեւից չկանգնել, որպեսզի չընկնենք նույն հյուպատոսի մոտ (ընդ որում դու արդեն գիտես, թե որ պատուհանում են ամենից հաճախ մերժում տալիս, եւ մտովի երազում ես չընկնել այնտեղ)։ Եվ ահա եկավ մեր հերթը, այդ պահին բացվում է նոր պատուհան հյուպատոսի հետ, եւ ընկերուհիս մտնում է այնտեղ, բառացիորեն 30 վայրկյան անց նա դուրս է գալիս աչքերում արցունքներով, ճակատագրի հեգնանքով նա այնտեղից դուրս եկավ այնքան արագ, որ ես ստիպված էի գնալ նույն պատուհանի մոտ եւ նույն job offer-ով։ Մտովի պատրաստվելով վատթարագույնին՝ ես այնուամենայնիվ հավաքվում եմ մտքերով եւ սկսում եմ պատասխանել նրա հարցերին դեմքիս ժպիտով (թեեւ կարծում եմ, որ հուզմունքից դեմքս այնքան էր ծռվել, որ դժվար էր դա ժպիտ անվանել), անուն-ազգանվան, օֆերի եւ ուղեւորության նպատակի մասին ստանդարտ հարցերից հետո նա ինձ հարց է տալիս (ընդ որում ոչ մի անգամ չժպտալով).

Հյուպատոս. Ե՞րբ ես ժամանել եւ ի՞նչ էիր անում։

Ես. 2 օր առաջ եւ մայրիկիս համար նվեր էի փնտրում։

Հյուպատոս. Լավ։ Եվ ի՞նչ գտար։

Ես. Իհարկե, նրա համար լավագույն նվերը կլիներ, եթե ես վիզա ստանայի, չէ՞ որ այսօր նրա ծննդյան օրն է։

Հյուպատոսը ընդհատում է ինձ. Դե դա հասկանալի է, բայց դու հասկանում ես, որ դա ոչ ամբողջությամբ է կախված քեզանից։

Ես. Ես ոչինչ չկարողացա գտնել, քանի որ անձրեւ էր, եւ ես չկարողացա գտնել այն, ինչ փնտրում էի։

(Պետք է ասել, որ մայրիկիս ծննդյան օրը իսկապես այդ օրն էր, բայց նվեր ես չէի փնտրում, քանի որ ամբողջ ժամանակ պատրաստվում էի հարցազրույցին)

Հյուպատոս. Առեւտրի կենտրոններում անձրեւ չկա, եւ այնուամենայնիվ, ի՞նչ էիր փնտրում։

Ես (Եվ այստեղ իմ գլխում առաջանում է ԲԵՐՄՈՒԴՅԱՆ ԵՌԱՆԿՅՈՒՆԻ, քանի որ ես լիովին մոռանում եմ անգլերենի բոլոր բառերը, եւ սովորական նվերների՝ օծանելիքի, զարդերի եւ այլնի փոխարեն, ես արտաբերում եմ). ՄԻԿՐՈԱԼԻՔԱՅԻՆ ՎԱՌԱՐԱՆ։

Ի՞նչ միկրոալիքային վառարան։ Ի՞նչ եմ ես դուրս տալիս։ Եվ ինչո՞ւ պետք է այն Մոսկվայից տանեմ Տոլյատի!!! - մտածում եմ ես։

Եվ այստեղ ես հասկանում եմ, որ հնարավոր է իմ հյուպատոսը հեռազգաց է, քանի որ նա ինձ հարց է տալիս. Ինչո՞ւ միկրոալիքային վառարանը տանել Մոսկվայից Տոլյատի։

Ես (դժվար է նկարագրել իմ զգացմունքները այդ պահին, ինձ թվում է, որ ես այդ հարցի շուրջ մտածում էի մի ամբողջ հավերժություն, բայց այնուամենայնիվ տվեցի բավականին համարժեք պատասխան). Այն ունի հատուկ բնութագրեր, մեր քաղաքում նմանը գտնելը դժվար է։

Դրանից հետո նա եւս մի քանի հարց տվեց իմ ճանապարհորդելու պլանների մասին, եւ իմ վիզան approved եղավ!!!! Անկեղծ ասած, կարծում եմ, որ հյուպատոսը հասկացավ, որ ես նրան ոչ այնքան ճշմարտությունն եմ ասում, բայց այնուամենայնիվ չմերժեց ինձ, որովհետեւ ես կարողացա «դուրս գալ այդ իրավիճակից»։

Ինձ համակել էին զգացմունքներն ու հույզերը, մի կողմից՝ որ ես կարողացա, ես արեցի!!! Իսկ մյուս կողմից՝ ես շատ վշտացած էի ընկերուհուս պատճառով, չէ՞ որ ես գիտեի, թե նա որքան էր ուզում մեկնել ԱՄՆ, բացի այդ, դա նշանակում էր, որ ես մեկնելու եմ մենակ։

Intermediate (2014թ.). Մոսկվա ես արդեն ժամանել էի հարցազրույցի օրը, հուզմունք գրեթե չկար, բացի այդ մերժումների վիճակագրությունը շատ էր ուրախացնում՝ դրանք գրեթե չկային։ Հյուպատոսի հարցերին ես արդեն պատասխանում էի իմաստալից, առանց հուզմունքի, թեեւ երբեմն աննշան քերականական սխալներ թույլ տալով, ի վերջո իմ վիզան նույնպես approved եղավ։ (Հարցերը տիպիկ էին՝ ինչո՞ւ որոշեցիր նորից մեկնել, ինչո՞ւ փոխեցիր վայրը, ո՞ւր ես պլանավորում ճանապարհորդել)։ Այնուհետեւ նույն օրը ուրախ ես մեկնեցի գյուղ՝ օգնելու տատիկներին եւ պապիկներին եւ ժամանակ չկորցնելու, քանի դեռ սպասում էի վիզային (պետք է ասել, որ այն եկավ բավականին արագ՝ 4-5 օրվա ընթացքում)։ Այս «միջանկյալ» փուլում ինձ ամենից շատ հիշվեց հակադրությունը, մեկ շաբաթվա ընթացքում ես եղել եմ. Տոլյատի-Սամարա (մեկ ժամ)-Մոսկվա (մեկ օր)-Պենզա (մեկ ժամ)-Գյուղ (3 օր)-Տոլյատի (մի քանի ժամ)-Մոսկվա (մեկ ժամ)-Նյու Յորք։