Բարեւ բոլորին: Արդեն չորս ամիս է, ինչ վերադարձել եմ ԱՄՆ-ից: Ես ուզում եմ կիսվել իմ տպավորություններով, բայց քանի որ դա անում եմ արդեն վերադառնալուց հետո, սա կանվանեմ «ոչ նահանգային» նշումներ:

Սկսեմ, թերեւս, ավանդական ինքնաներկայացումից: Անունս Լերա է: 19 տարեկան եմ: Սովորում եմ անգլերենի թարգմանչի մասնագիտությամբ Կալինինգրադում: Ես այս մասնագիտությունը պատահական չեմ ընտրել: Ես անգլերենի խելագար երկրպագու եմ, այո, այո: Մանկուց երազում էի եւ անհամբեր սպասում էի այն «D-Day»-ին, երբ կսկսեմ անգլերեն սովորել: Եվ ահա մի օր այդ օրը եկավ: Եվ դա... սեր էր առաջին հայացքից: Այդ ժամանակվանից ես եւ անգլերենը չենք բաժանվել, եւ աստիճանաբար, ուսումնասիրելով աշխարհի քարտեզը, իմ մեջ բնական ցանկություն առաջացավ այցելել անգլախոս երկիր...

Անցավ որոշակի ժամանակ, եւ ահա ես լեզվաբանության եւ միջմշակութային հաղորդակցության ֆակուլտետի ուսանողուհի եմ: Առաջին կիսամյակում չէի կարողանում հավատալ, որ այսքան առարկաներ ունեմ, եւ բոլորը պտտվում են իմ սիրելի լեզվի շուրջ (կծկեք ինձ): Դե, իսկ հետո գիտակցումը, որ այս ամենը իրականություն է, իհարկե, եկավ, բայց շատ չէր շտապում: Ավելի ուշ իմացա Work and Travel USA ծրագրի մասին: Իմ հրճվանքը, իհարկե, սահման չուներ: Ես գնացի կազմակերպչական հանդիպման, որտեղ պատմում էին ծրագրի պայմանների մասին, նախորդ տարիների մասնակիցները կիսվում էին իրենց փորձով եւ տպավորություններով: Եվ ես բռնկվեցի: Գիտեք, այլ կերպ լինել չէր կարող: Ծնողներս աջակցեցին Նահանգներ մեկնելու գաղափարին, բայց առաջացավ դրամական հարցը՝ ծրագրի վճարումը: Երկար չմտածելով՝ ես գուգլեցի եւ ելք գտա: Հավաքելով անհրաժեշտ փաստաթղթերը՝ ես վարկ ձեւակերպեցի այն պայմանով, որ կաշխատեմ Նահանգներում եւ կվերադարձնեմ: Վերջ, որոշումը վերջնական է. փաթեթավորում եմ ճամպրուկներս եւ առաջ՝ դեպի Ամերիկա: Իսկ առջեւում...

Իսկ առջեւում ինձ սպասում էր աշխատանքի որոնման երկար փուլը, Հյուպատոսարանում հարցազրույցները, վիզա ստանալը, եւ միայն հետո՝ երկար սպասված ինքնաթիռը: Աշխատանքի որոնման հետ կապված խնդիր առաջացավ. գործատուն վերցրեց այն տղաներին, որոնց հետ ես պատրաստվում էի մեկնել, իսկ ինձ մերժեց, ես երկար ժամանակ ինքս էի աշխատանք փնտրում, շատ ժամանակ խլեց օֆերի ստուգումը, թղթաբանության մի կույտ: Եվ, վերջապես, մայիսին, հարցազրույցի վերջին օրերից մեկում ես լսեցի փափագելի «I approve your visa» արտահայտությունը, եւ այդ պահին ամեն ինչ փոխվեց: Մինչ այդ ես աշխատանք էի փնտրում, փաստաթղթեր էի հավաքում, գնում էի Մոսկվա հարցազրույցի՝ առանձնապես ոչնչի չհուսալով: Ոչ թե նրա համար, որ վստահ չէի գործատուի կամ ինքս իմ վրա, պարզապես չէի հավատում, որ 3 շաբաթից կարող եմ հայտնվել այնտեղ՝ օվկիանոսից այն կողմ, զբոսնել Նյու Յորքի փողոցներով, իսկ հետո գնալ ավելի հանգիստ, բայց արդեն իսկ այնքան սիրելի Վիրջինիա-բիչ: Որ առջեւում 3 կամ նույնիսկ 4 ամերիկյան ամիսներ են: Կալինինգրադ ես վերադառնում էի առանց արտասահմանյան անձնագրի. այն վերցրել էր հյուպատոսը:

Այսպիսով, 3 շաբաթվա պատրաստությունները, ճանապարհի համար անհրաժեշտ իրերի գնումը եւ անվերջ անգիր անելը անցան: Ya-hoo, well-done: Սեսիան հանձնված է, ճամպրուկը հավաքված է, այստեղ ամեն ինչ ինձ համար սառչում է այս թանկագին 4 ամսվա համար. առջեւում ինքնաթիռն է, որը ինձ կտանի հեռու-հեռու...