Հավանաբար, Ամերիկայում եղած յուրաքանչյուր ոք հիշում է իր առաջին օրը։ Ոչ թե երկար թռիչքը, ոչ, այլ այն պահը, երբ դուրս ես գալիս ինքնաթիռից, անցնում բոլոր տեսակի ստուգումները եւ դուրս գալիս օդանավակայանից։ Հասկանում ես, որ Ամերիկայում ես, շուրջդ տաքսու վարորդները գոռում են անգլերեն, ռուսերեն, իսպաներեն եւ աստված գիտի էլ ինչ լեզուներով։ Ոչինչ հստակ չես հասկանում՝ միայն հարցեր. ո՞ւր գնալ, ինչպե՞ս վճարել մետրոյի համար, ի՞նչ է գրված այստեղ, ի՞նչ է նա ասում, եւ բազմաթիվ այլ անընդհատ ծագող հարցեր։ Այժմ ես կցանկանայի ավելի մանրամասն կանգ առնել իմ Ամերիկայի հինգ վառ պահերի վրա, թեեւ, իհարկե, գրեթե չորս ամսվա ընթացքում դրանք շատ ավելին էին։

Այսպիսով, No1. Պարաշյուտով ցատկ։ Դե, այստեղ միայն հույզեր են։ Մենք ցատկեցինք Նյուպորտ քաղաքում՝ հատուկ գնացինք այնտեղ, որպեսզի ցատկը լինի ափամերձ գոտում (տեսարանն ավելի գեղեցիկ է)։ Ամեն ինչ ավելի քան ամերիկյան ստացվեց՝ արագ, հստակ, առանց ավելորդ մանրամասների եւ պայմանականությունների։ Մենք ժամանեցինք, դիտեցինք 5 րոպեանոց ուսուցողական տեսանյութը, հագանք հանդերձանքը, նստեցինք ինքնաթիռ եւ թռանք։ Ոչ մի ավելորդ բացատրություն, հագուստ փոխել, նախապատրաստություն՝ մեկ ժամ անց մենք արդեն ազատ էինք։ Ցատկը տեւեց մոտ 5 րոպե, ոչ ավել, բայց ինչպիսի հինգ րոպեներ էին դրանք։ Սկզբում ես քաջանում էի եւ ասում, որ չեմ վախենում, բայց երբ նստեցինք ինքնաթիռ եւ դուռը փակվեց, հասկացա, որ քաջությունս իզուր էր։ Այժմ, երբ փորձում եմ հիշել ինքնաթիռից դուրս ցատկելու պահը, չեմ կարողանում դա անել։ Սկզբում ազատ անկում էր, հետո հրահանգիչը բացեց պարաշյուտը, եւ մոտավորապես այդ պահից սկսեցի ինչ-որ բան գիտակցել եւ հիանալ տեսարանով։ Իսկ այնտեղ իսկապես հիանալու բան կար, իզուր չէինք գնացել ափ։

No2. Six Flags զվարճանքների այգի։ Այստեղ ստացված հույզերը ոչ պակաս էին, քան պարաշյուտով ցատկից։ Ամբողջ այգին կարելի է պայմանականորեն բաժանել երկու մասի՝ ջրային սլայդներ (կոպիտ ասած՝ ակվապարկ), որոնք աշխատում են մինչեւ երեկոյան 6-ը, եւ «չոր» սլայդներ։ Քանի դեռ ցերեկ էր եւ տաք, մենք փորձեցինք սահել հնարավորինս շատ ջրային սլայդներով։ Չնայած այն հանգամանքին, որ աշխատանքային օր էր, սլայդների համար հերթեր կային։ Ամենասարսափելին ինձ թվաց այն սլայդը, որտեղ պետք է կանգնել ապակեպատ խցիկում եւ սպասել, թե երբ հատակը կանհետանա ոտքերիդ տակից եւ դու կթռչես ներքեւ։ Դա բավականին նյարդային էր։ Մյուս բոլոր ջրային սլայդները պարզապես զվարճալի էին՝ բարձր, փակ, ոլորապտույտ, հարթ՝ յուրաքանչյուր ճաշակի համար։ Իսկ «չոր» սլայդները ստիպեցին գրեթե բոլորին գոռալ, ճչալ եւ զգալ վախի այդ հաճելի ծակծկող զգացումը։ Ե՛վ գլխիվայր, եւ՛ բարձրությունից, եւ՛ թունելների միջով՝ եւ այս ամենը մեծ արագությամբ եւ միշտ անսպասելի։ Անհավանական վայր է։

No3. Ավտոմեքենաների վարձույթ։ Ամերիկայի հմայքը տարբեր ավտոմեքենաներ վարձակալելու հնարավորությունն է։ Անհրաժեշտ է միայն բանկային քարտ՝ հաշվին 400 դոլարով եւ վարորդական իրավունք (ռուսականները նույնպես հարմար էին)։ Ամբողջ ամառվա ընթացքում ինձ հաջողվեց վարել մոտ 5-6 տարբեր ավտոմեքենա։ Զով մեքենաներ, զով ճանապարհներ, արագ մայրուղիներ՝ էլ ի՞նչ է պետք երջանկության համար։ Հանգստյան օրերից մեկում ընկերուհուս հետ վերցնելով հերթական մեքենան՝ գնացինք Providance՝ գնումներ կատարելու, այնուհետեւ Նյուպորտի լողափ։ Այդ օրը մենք ստիպված եղանք բավականին նյարդեր ծախսել։ Անհաջողությունները սկսվեցին այն պահից, երբ չէինք կարողանում հիշել, թե ուր է կորել կայանման տոմսը, ինչի պատճառով չէինք կարողանում դուրս գալ խանութի կայանատեղիից։ Մեր հետեւում «դժգոհ» մեքենաներ էին, մենք չէինք կարողանում գտնել տոմսը, փորձում էինք կանչել աջակցության ծառայություն, վերջապես, (օ՜, հրաշք) տոմսը գտնվեց։ Փառք Աստծո, վճարեցինք, գնացինք։ Հետո՝ ավելի վատ։ Մենք ընկանք խցանման մեջ, պետք էր քաղաքից դուրս գալ դեպի մայրուղի, իսկ նավիգատորը ցույց էր տալիս ինչ-որ անհասկանալի հանգույցներ։ Կորցնելով շատ ժամանակ եւ մի քանի շրջան անելով՝ մենք վերջապես դուրս եկանք դեպի Նյուպորտ տանող ճանապարհ։ Այնտեղ հասանք երեւի ժամը 4-ին։ Գտանք լողափը, կայանեցինք, վազեցինք լողալու, հետո զբոսնեցինք քաղաքում։ Մեքենան որոշեցինք թողնել լողափի կայանատեղիում։

Նյուպորտը շատ քաղցր եւ գեղեցիկ ափամերձ քաղաք դուրս եկավ։ Փողոցում տարբեր ռեստորաններ, օվկիանոսի գեղեցիկ տեսարաններ, զբոսանավեր, ամեն տեսակի մանր-մունր իրերի խանութներ։ Զբոսնելուց հետո հասկացանք, որ ժամանակն է գնալ մեքենայի մոտ։ Մոտենում ենք եւ տեսնում, որ կայանատեղին փակ է, իսկ բարձրախոսով փնտրում են մեր մեքենայի տիրոջը։ Դե ինչ, մտածում ենք, հիմա մեղրի տակառում մի գդալ ձյութ է սպասվում։ Բայց ոչ, ամեն ինչ ավելի լավ ստացվեց, քան մտածում էինք. մեզ հանգիստ բացեցին կայանատեղիի դարպասները եւ մաղթեցին լավ երեկո։ Տուն հասանք առանց խցանումների եւ արկածների։ Եվս մեկ հրաշալի օր ավարտվեց։

No4. Նիագարայի ջրվեժ։ Ամերիկայում ես չէի հավատում, որ քայլում եմ այն քաղաքներով, լինում այն վայրերում, որոնք տեսել եմ ֆիլմերում կամ կարդացել գրքերում։ Ո՞վ կհավատար, որ ես երբեւէ իմ աչքերով կտեսնեմ Նիագարայի ջրվեժը։ Կտեսնեմ բնության այս հրաշքը Կանադայի եւ Ամերիկայի սահմանին։ Ես մինչ օրս չեմ հավատում։

Մենք այնտեղ հասանք առավոտյան։ Արեւոտ, տաք սեպտեմբերյան օր էր։ Մի փոքր զբոսնելուց եւ ջրվեժը հեռվից դիտելուց հետո մենք գնացինք լաստանավ, որը մոտենում էր Նիագարային հնարավորինս մոտ։ Կանադայի կողմից նույնպես լաստանավ էր լողում։ Նրանց միջեւ տարբերությունն այն է, որ ամերիկացի ուղեւորները հագնում էին կապույտ անձրեւանոցներ, իսկ կանադացիները՝ կարմիր։ Եթե հեռվից ջրվեժը թվում էր ինչ-որ վեհաշուք բան, ապա մոտիկից դա իսկապես հոյակապ տեսարան էր։ Երբ շատ մոտեցանք, ցողերի մեջ արտացոլվող արեւի լույսի պատճառով դժվար էր ինչ-որ բան տեսնել։ Դա ինչ-որ աղմկոտ, վառ եւ հսկայական բան էր։

Ասում են, որ Կանադայի կողմից տեսարանն ավելի լավն է։ Չգիտեմ, չեմ տեսել՝ իմ շունչը կտրվեց նույնիսկ այս տեսարանից։ Հոյակապ է։

No5. Կայակ։ Աշխատանքն ավարտելուց հետո մենք վարձակալեցինք մեքենա եւ գնացինք Ամերիկայի արեւելյան ափից դեպի արեւմտյան։ Իհարկե, ճանապարհին շատ հետաքրքիր բաներ կային, ամեն ինչ չես պատմի։ Իմ պատմության մեջ հինգերորդ համարը Yellowstone ազգային պարկում կայակով զբոսնելն է։ Պարկն ինքնին հսկայական մի բան է։ Տարբեր լճեր, գեյզերներ, «գունավոր լճակներ»՝ այս ամենը շատ հետաքրքիր եւ գեղեցիկ էր։ Ցավոք, մենք շատ քիչ ժամանակ ունեինք այս պարկը լիարժեք վայելելու համար, բայց, այնուամենայնիվ, տպավորությունները բավականից ավելին են։

Վարձույթից կայակ վերցնելով՝ գնացինք մոտակա լիճ։ Պարզվեց, որ այն կառավարելն այնքան էլ դժվար չէ, հատկապես եթե փորձում ես հավասարաչափ թիավարել՝ առանց հաշիվը կորցնելու։ Չնայած այն հանգամանքին, որ կայակը բավականին ճարպիկ է, ինչը լրացուցիչ դժվարություններ էր ստեղծում, մենք ունեցանք եւս մեկ վառ արկած։

Ահա այսպիսին դարձավ Ամերիկան ինձ համար՝ վառ, արագ, մի փոքր ադրենալինով եւ դրայվով, եւ, իհարկե, անմոռանալի։