Ինքնաթիռի վայրէջքի սարքը պոկվում է թռիչքուղուց: Հետեւում են մնացել փաստաթղթերի հետ կապված քաշքշուկը, բանկի հերթերը, դեսպանատանը տիրող հուզմունքը, ողջ Ղազախստանով մեկ ճանապարհորդությունը (քանի որ Ակտոբեից Աստանա մեկնելն ու Ակտոբե վերադառնալը չափազանց պարզ կլիներ, ավելի լավ էր մի փոքր շրջանցում անել, ասենք՝ Ալմաթիի միջով, բայց դա արդեն այլ պատմություն է), իրերի հավաքումը (այսինքն՝ հանդերձավորել հավատարիմ, իր տեսակի համար շատ բան տեսած ուսապարկը), մայրիկին վալերիան տալը եւ հորը սեփական ադեկվատության եւ ինքնուրույնության մեջ համոզելը, ժամկետից շուտ քննությունները... Իսկ ի՞նչ կա առջեւում: Արձակուրդ Ամերիկայում, եթե ոչ յուրաքանչյուր երկրորդի, ապա գոնե կեսի երազանքը հաստատ))

Ինքնաթիռում 12 ժամ անցկացնելը ամենահեշտ զբաղմունքը չէ: Պետք է ստիպել անհանգիստ ինքդ քեզ նստել մեկ աթոռին՝ փոխելով դիրքերը ինքնաթիռում գտնվող կուլտուրական մարդուց մինչեւ ծալովի սեղանի վրա քնած հագուստի եւ վերմակի փաթեթ (այո, այդ բարձրության վրա լինում է զով): Եվ երբ բոլոր գրքերը կարդացված են (2), բոլոր ֆիլմերը դիտված են (3), բոլոր խաղերը խաղացված են, մարմինդ սովորել է լինել դոնդողանման, իսկ ուսդ հարմարվել է լինել բարձ խռմփացնող ընկերոջ համար, արդեն դժվար է հավատալ, որ ինչ-որ տեղ այնտեղ հող կա:

Վայրէջք:

Բարեւ, Ամերիկա: Գլխում ավտոմատ կերպով սկսում է երգել Ալիսիա Քիզի ձայնը՝ Ֆրենկ Սինատրայի հետ մրցելով: Սա Նյու Յորքն է: Այո, սա դեռ միայն տերմինալն է: Բայց աննկարագրելի բավարարվածության զգացում, կարծես Ատլանտյան օվկիանոսը հատել ես ոչ թե ինքնաթիռով, այլ ռեակտիվ ուսապարկով: Երկար հերթ անձնագրային հսկողության մոտ: Դու միամտորեն կարծում ես, որ սա վերջին անգամն է, երբ ռուսերեն խոսքը հնչում է այսքան քանակությամբ շուրջդ: Ժպտացող սահմանապահը քաղաքավարի խնդրում է մատները հերթով դնել սկաների վրա՝ մատնահետքեր վերցնելու համար: Կամ անգլերենին ոչ միշտ տիրապետող օտարերկրացիների հետ աշխատելուն սովոր լինելուց, կամ դեմքիս վրա նկատելով այնպիսի լակոտային հրճվանք, որն իմ զգացողություններով սահմանակից էր ապուշությանը, նա ինձ շատ չտանջեց եւ արագ ուղարկեց ուղեբեռը փնտրելու: Աստվածներին շնորհակալություն հայտնելով այն բանի համար, որ ամեն ինչ, ինչ հարկավոր էր, տեղավորել էի փոքր պայուսակի մեջ եւ կարելի է հանգիստ շարժվել թեթեւ, նկատում եմ ընկերուհուս հսկայական ճամպրուկը: Երազեցի: Օդանավակայանից մեզ սպասում էր ճանապարհ դեպի Ատլանտիկ Սիթի, Նյու Ջերսի: Երթուղին մենք գծել էինք դեռ Ղազախստանում, ճանապարհն անցավ առանց արկածների, դե միայն մի կույտ լուսանկարներով)) Միակ խնդիրը եղավ այն պահը, երբ ավտոկայանից փորձելով զանգահարել գործատուին, մենք փորձում էինք ավտոմատի մեջ մտցնել 50 ցենտ: Ճիշտ է, եվրոպական: Երկար չարչարվեցինք, վրդովվեցինք, հայհոյելով տեխնիկան ամեն ինչով, բայց հետո, իհարկե, սրտանց ծիծաղեցինք սեփական ապուշության վրա: Եվ ահա մենք արդեն նստած ենք Ատլանտիկ Սիթիի դատարկ կայարանում, մեզ հետ նույնպիսի ուսանողներ են, բայց ինչ-որ տեղից Ռուսաստանից: Գալիս է մեր գործատուն:

Ինչպես էլ նայես, ԱՄՆ-ն մեծ հնարավորությունների, մեծ հեռավորությունների, մեծ մեքենաների եւ համապատասխան մարդկանց երկիր է: Մենք պայմանագիր կնքեցինք մի խոշոր ընկերության հետ, որը զբաղվում է ողջ երկրում քեմփինգի կազմակերպմամբ: Լավ աշխատավարձ, անվճար կացարան, օվեր-թայմների առկայություն, մեկ թերություն՝ մենք ապրում էինք անտառում՝ ճամբարի տարածքում: Մեկ ժամից էլ քիչ, եւ մենք տեղում ենք: Շուրջը գեղեցկագույն անտառ է, սեփական (գրեթե) լիճ, մարզասրահ, լողավազան եւ հարմարավետ փոքրիկ թրեյլերներ: Քաղաքից զգալի հեռավորության պատճառով որոշակի հիասթափությունը մի փոքր մեղմվում է այն լուրով, որ օվկիանոսը ճամբարից քսան րոպե հեռավորության վրա է: Ցավալի է, որ ոչ ոք չհստակեցրեց, որ դա մեքենայով է:

Մեզ տալիս են հեծանիվներ: J-1 ուսանողների գրեթե յուրաքանչյուրի լավագույն ընկերները: Կամ վատագույն թշնամին: Նայած թե ինչպես նայես: Երկաթե ձիու ընտրությունն անցավ ընկերուհուս թաթարական խորամանկության եւ իմ գերմանական դատապարտվածության միջոցով: Ընտրելով մնացած երկուսից՝ նա ձեռք գցեց ներկայանալի լեռնային հեծանիվ, որը հպարտորեն փայլում էր արեւի տակ: Ինձ՝ մարդուս, որը վերջին անգամ հեծանիվ նստել էր 15 տարեկանում, հասավ փորձառու (դատելով ժանգից) բարակ անիվներով ագրեգատ՝ Բարբիի ցանկացած զգեստի գույնի, ինչպես պարզվեց ավելի ուշ՝ օգոստոսին, նաեւ շրջված ղեկով: Բայց պետք է հիշել, որ այստեղ մարդկանց պես է, չես գուշակի, թե ինչ է թաքնված գեղեցիկ արտաքինի հետեւում: Եվ այսպես, ես թռչում էի երկանիվ Ֆորմուլա-1-ի բոլիդի պես, իսկ ընկերուհուս հեծանիվը ավելի արագ կգնար, եթե այն հետեւից հրեին:

Առաջին մի քանի օրն անցավ ներքին ժամացույցի վերակառուցմամբ, որը ակնհայտորեն շփոթված էր եւ բավականին վրդովված արեւի նման լկտի պահվածքից: Այստեղից էլ սկսվում են 4 ամիս տեւող արկածները: Ի դեպ, ասեմ, որ աշխատանքը բնավ ծանր չէր եւ չէր խանգարում տարբեր անհաջողությունների կատարմանը, եւ տանը նստած՝ հիշելով անցած ամառը, գլխիս մեջ գրեթե չեն ծագում աշխատող իմ կերպարները: Մեր սիրելի բոսի կողմից հավաքված կոլեկտիվը վայրի խառնուրդ էր: Մենք 13 աղջիկ էինք, ինչն ինքնին լուրջ փորձություն է ինչպես շրջապատի, այնպես էլ մասնակիցների հոգեկանի համար: Ադեկվատության աստիճանը բոլորի մոտ տարբեր էր, բայց նորմալին մոտ գրեթե ոչ ոք չկար, այնպես որ ձանձրալի չէր: Կարծում եմ՝ ճամբարի բոլոր բնակիչները հատկապես զղջացին, երբ մեզ աշխատանքի համար տվեցին գոլֆ-քարեր: Հաշվի առնելով, որ իրավունքներ ունեին կեսից էլ քիչը: Ամերիկացիներին վիճակվեց տեսնել ֆանտաստիկ վթարներ, կայանման անհավանական եղանակներ, աղետին մոտ մի քանի իրավիճակ (ձեր խոնարհ ծառան, տարվելով արագության զգացումով, գրեթե ծանոթացրեց իր փոքրիկ քարը տպավորիչ Touareg-ի հետ), անհեթեթ փչացումներ (փոշեկուլի լարը փաթաթե՞լ շարժիչին: Դիմեք մեզ), եւ իհարկե մեր կատարմամբ երաժշտական ուղեկցությամբ:

Օվկիանոսից այն կողմ գտնվող գործընկերները մեզ հետ չէին ձանձրանում, իսկ երբեմն էլ խուսափում էին իրենց համար մի փոքր աղմկոտ հասարակությունից: Հատկապես մեզնից հիացած էր լայֆգարդ Ջասթինը՝ բարեհոգի շիկահերը: Մեզ հասանելի միջոցներով (այսինքն՝ մեքենայի առկայությամբ) նվիրելով նահանգների գեղեցկություններին եւ տարբեր զվարճանքներին՝ նա հաճույքով ընկղմվում էր ռուսերենի հնչեղության աշխարհում: Ճիշտ է, մինչ օրս անհայտ պատճառներով նրան ամենից շատ հետաքրքրում էր անպարկեշտ բառապաշարը եւ էլեկտրատեխնիկայի անվանումները: Նա, իհարկե, իր հերթին բաց չէր թողնում մեր սխալ արտասանության վերաբերյալ չարախնդալու պահը: Ինձ անձամբ երկար ժամանակ ծաղրում էին՝ հարցնելով, թե ինչ 'SHEDULE' (schedule) ունենք, եւ պոմպված 'MUSCLES' (muscles)-ի վերաբերյալ:

Ի՞նչը դարձավ ինձ համար կարեւոր իրադարձություններ այնտեղ: Հավանաբար, մի փոքր ավելին, քան այն, ինչ ես հիմա միանգամից կհիշեմ, ոչ միայն լավ կամ վատ, այլ երբեմն կախարդական եւ ուսանելի: Բազմաթիվ ուղեւորությունները եւ մտահղացումները երկիմաստ տպավորություններ էին թողնում: Անհավանական էր համեմատաբար էժան ճանապարհորդել քաղաքների միջեւ, բայց երբեմն ստիպված էինք լինում քնել կայարանում: Ամենուր եւ միշտ մեզ ուղեկցում էր ցուրտը: Յանկիների մեծացված չափերի պատճառով օդորակիչները ցանկացած տարածքի ամենակարեւոր բաղադրիչն էին: Եվ դա կտրուկ հակադրություն էր ստեղծում դրսի ջերմաստիճանի հետ: Սկզբում, ներողություն, քրտնիր, հետո սառիր: Բրրր:

Նման մի ուղեւորության ժամանակ մենք գնացինք իմ պաշտելի OneRepublic-ի համերգին՝ Ռայան Թեդերի գլխավորությամբ: Ոգեշնչման թեւերով ավտոկայանից մինչեւ մարզադաշտ մենք թռանք՝ չնկատելով շուրջբոլորի տարօրինակությունները: Ցնցող համերգ, հանդիսատեսի հետ անհավանական կոնտակտ, հզորագույն էներգետիկա: Պետք է մեկ անգամ լինել նման տեղում, որպեսզի հասկանաս: Հետադարձ ճանապարհը ավելի քիչ հաճելի էր: Փողոցները հիշեցնում էին ամերիկյան ֆիլմերի գետտոները, շուրջբոլորի մարդիկ նույնպես սովորական վստահություն չէին ներշնչում: 10 րոպե անց ես հասկանում եմ, որ մենք անցնում ենք բանտի կողքով: Գիշերը: Երկու օտարերկրուհի: Բարձրակրունկներով: Մեզ մոտ մեկ ժամվա ընթացքում 7 անգամ մոտեցան տարբեր տարօրինակ տիպեր, իսկ մենք, ինչպես եւ վայել է հասուն մարդկանց, արագ վազում էինք մյուս կողմը: Ավտոբուսը դիմավորվեց նրա համար անսովոր ուրախությամբ: Առավոտյան հեծանիվներով ճամբար վերադառնալիս կանգնեցվեցինք ոստիկանության կողմից՝ ճանապարհի կասկածելի չարտոնված նկարահանման համար: Այդպես մեզ բացատրեցին: Իրականում դա պարզապես լապտեր էր: Չէ՞ որ գիշեր էր: Անտառ: Ներողություն խնդրելով՝ մեզ բաց թողեցին: Հաջորդ համերգը նշանավորվեց ավելի վառ իրադարձությամբ: Linkin Park եւ 30 seconds to Mars համերգից հետո զբոսնելիս, տպավորություններով կիսվելիս, իմ ուկրաինացի ընկերուհին նկատեց հեծանիվով 'անօթեւանի', անհասկանալի հագուստով, խճճված մազերով եւ մորուքով, եւ մեկ վայրկյան անց բոլորին հասնում է, որ դա այնքան էլ անօթեւան չէ: Նյարդային գոռոց 'Ջարեդ?!' Կեղծ անգլերեն ակցենտով, եւ Ջարեդ Լետոն արդեն հեռանում է հակառակ ուղղությամբ: Բայց դա նրան վատ օգնեց, անհայտությունից հայտնված այլ ռուս ուսանողների խմբի հետ համատեղ ջանքերով նա բռնվեց, շոշափվեց եւ, իհարկե, լուսանկարվեց: Մենակատարի հետ սելֆին հավասարեցվեց սրբության, բոլորը երդվեցին չլվանալ ձեռքերը, որոնցով նրան դիպչել էին: Աստծո շնորհիվ վերջինը բոլորը շատ արագ մոռացան: Նմանատիպ հաջողության մենք հույս ունեինք Manchester United-ի խաղից հետո՝ դարանակալելով Ռունիին եւ դարպասապահ Դե Խեային: Բայց այդ տղաները ավելի զգույշ էին: Ի դեպ, խաղի ժամանակ Վաշինգտոնը ավելի շատ հիշեցնում էր անգլիական քաղաք, կարծում եմ՝ կարմիր-ոսկեգույն երկրպագուների անվերջ հոսքի եւ Ռունիի բազմաթիվ կլոնների պատճառով:

Լինում էր, որ անսովոր բաներ էին տեղի ունենում նաեւ ամենաանսպասելի իրավիճակներում: Մի երեկո ես մոնտաժում էի Ղազախստանից ընկերուհուս շնորհավորական տեսանյութը, որը պահանջեց շատ ջանքեր եւ նույնիսկ դարձավ Նյու Ջերսի նահանգում ինչ-որ տեղ ինձ եւ իմ հեծանիվը հինգ ժամից ավելի կորցնելու պատճառ, նստած էի, ոչ ոքի չէի դիպչում, իսկ շուրջս պտտվում էր արական սեռի մի ամաչկոտ ներկայացուցիչ: Նա երկար պտտվում էր շուրջը, եւ վերջում համարձակվելով մոտենալ՝ հարցրեց, թե արդյոք ունե՞մ Wi-Fi-ի գաղտնաբառը: Իմ հուզմունքին եւ հիասթափությանը սահման չկար: Գաղտնաբառը ստանալով՝ տղան զգացմունքներից համբուրեց այտս եւ անհետացավ՝ նվաճելու ինտերնետի տարածությունները:

Ինչպես ցույց տվեց փորձը, ծննդյան օրերի կազմակերպումը ոչ միայն հեշտ չէ, այլեւ հետաքրքրաշարժ: Ստիպված էինք հորինել անհավանական պլաններ՝ ընկերուհուս անակնկալ մատուցելու համար: Սկզբի համար ես նրա հետ գնացի խանութներ՝ զինված իմ ուսապարկով, եւ խորամանկորեն ու բացարձակապես աննկատ պարզեցի, թե նա ինչ է ուզում նվեր: Մնում էր ինչ-որ կերպ մնալ մենակ գոնե կես ժամով: Իմ հանճարեղ մտքին այցելեց գրազ գալու միտք, թե ով ավելի շատ սելֆի կանի անծանոթների հետ: Ես հասցրեցի գնել ամեն ինչ, լուսանկարվեցի 6 մարդու հետ եւ գնացի հանդիպման վայր: Նստարանին կասկածելիորեն վիրավորված նստած էր ընկերուհիս: Ինչպես պարզվեց, նա ոչ մի լուսանկար չի արել, քանի որ ցանկացել է լուսանկարվել 'ռաստաներով եւ լավ հագնված' տղայի հետ: Նա եւ նրա ընկերը սկսեցին հետապնդել նրան, նա վախեցավ եւ արագ թաքնվեց:

Շատ տարբեր արկածներ ինչպես ճամբարից դուրս, այնպես էլ դրա տարածքում պատահեցին մեզ հետ: Բայց մոտենում էր բաժանման ժամանակը, 13-ից միայն 4-ն էին մնում նաեւ սեպտեմբերին: 3 ամիս համատեղ նստակեցությունները, ուղեւորությունները, սխալները, արկածները ինձ նվիրեցին մարդկանց, որոնց համար իմ սրտում հատկացված է առանձին ջերմ անկյուն: Գիտե՞ք, անհավանական հաճելի է իմանալ, որ ինչ-որ տեղ կան նրանք, ովքեր կապված են քեզ հետ, չնայած հեռավորությանը:

Աշխատանքից հետո ես եւ Մոլդովայից մի աղջիկ՝ Թենեսիից նրա երկու ընկերուհիների հետ (որոնք անընդհատ ուղղում էին նահանգի շեշտադրությունը վերջին վանկի վրա), մեկնեցինք արեւելյան ափի շրջագայության: Շրջագայությունը, ինչը անսպասելի էր ինձ համար, պարզվեց չինական ազգության ներկայացուցիչների համար էր: Այնպես որ, ես գիտեմ ոչ միայն սովորական Ամերիկայի մասին, այլեւ չինական Ամերիկայի: Բայց նրանք զվարճալի տղաներ են, բայց չափազանց շատ են սիրում իրենց լուսանկարել: Նյու Յորք, Ատլանտիկ Սիթի, Ֆիլադելֆիա, Բալթիմոր, Վաշինգտոն, Նիագարա, Ալբանի, Բոստոն (իմ սերը), Հարվարդ, որտեղ բոլորն ասում են, որ իրենք ավելի զով են, քան Եյլը, եւ Եյլ, որտեղ բոլորը պնդում են, որ իրենք միշտ հաղթում են Հարվարդին: Իհարկե, երկուսն էլ պարզապես աստվածային են:

Շրջագայությունից հետո ես աղջիկների հետ մի քանի օրով մնացի Նյու Յորքում: Դա հսկայական փորձություն էր: Նախ, այնքան էլ չէ, որ ես հիացած եմ երազանքների քաղաքով, ինձ համար Ֆիլին, Վաշինգտոնը կամ Բոստոնը շատ ավելի լավն են: Եվ երկրորդ՝ բնակարանի տերերը, որը մենք ամրագրել էինք, առանց բացատրության մերժեցին մեզ ժամանումից մի քանի օր առաջ, այդ պատճառով մենք բնակարան էինք փնտրում շտապողականությամբ, եւ ինչ էլ պատահի: Պատահեց Բրուքլինում: Սկզբում մեզ սխալ ճանապարհ էին ցույց տվել, եւ 10-15 րոպեի փոխարեն մենք ծախսեցինք մեկ ժամ՝ շրջանցելով 4 թաղամաս: Գտնելով բնակարանը՝ զանգահարեցինք մեր փրկչին: Նա եկավ հսկայական սիրող եւ թքոտ շան հետ: Բարձրանալով 5-րդ հարկ, քարշ տալով հսկայական ուղեբեռը, շրջապատված Բրուքլինի բնակարանների յուրահատուկ բույրով՝ մենք մտանք բնակարան: Այդ պահին ես անիծեցի ինտերնետը: Չի կարելի այդքան ստել: Այնտեղ բացարձակ աղբանոց էր եւ սկսված վերանորոգում: Մեր սենյակը քիչ թե շատ վստահություն էր ներշնչում, եթե մեզ դիմավորելու չգար փոքրիկ բեղավոր հարեւանը (պարզաբանում՝ ուտիճ): Բայց ընտրություն չկար, առավել եւս, որ տերը անհավանականորեն քաղաքավարի էր մեզ հետ եւ արագ կարգի բերեց հնարավորինս: Հաշտվելով իր ճակատագրի հետ՝ մենք տեղավորվեցինք առավելագույն հարմարավետությամբ՝ պարբերաբար անկողնուց քշելով երջանիկ շանը: 3 օրն անցավ մեկի պես, անվերջ շոփինգ, տոննաներով կերած պաղպաղակ, Մակդոնալդսում նստելը, մետրոյում տուգանքը (այդպես ստացվեց, որ մենք երկուսով սահեցինք մեկ դարպասով, ոչ, մենք մեղավոր չենք) եւ հերթական հրաժեշտը:

Օվկիանոսի վրա վերջին երկու օրերին ես որոշեցի լավ լողալ եւ արեւայրուք ընդունել, այդ պատճառով օդանավակայանում մարդիկ երբեմն հեռանում էին ինձնից, երբ ես մոռացա իմ սարսափելի կեղեւազրկվող մաշկը քսել կրեմի հաստ շերտով: Իմ ընտանիքի մոտ վայրէջք կատարելիս ես կարոտում էի նրանց, բայց միեւնույն ժամանակ հիանալի հասկանում էի, որ շատ բան կտայի նման ամառվա շարունակության համար: Շատ տարբեր բաներ կային, շատ տարբեր հույզեր, ես թռչում էի ընկերուհուս հետ, իսկ վերադարձա ծանոթի հետ: Բայց ես գտա այլ մարդկանց, որոնք մտածում են ինձ պես, եւ մտածում են արմատապես այլ կերպ, ես եւ սոված էի (փեյ-չեքը երբեմն շատ արագ էր զբոսնում), եւ շքեղ էի ապրում, եւ տխրում էի, եւ ուրախանում էի, հիասթափվում էի, սիրահարվում էի: Ամեն ինչ երբեք չմոռանալ օվկիանոսը: Կարծես նրա մի փոքրիկ կտորը ես վերցրել եմ ինձ հետ: Ինչ էլ լինի, այս ամառը ինձ նվիրեց հիշողություններ: Իսկ դա անգին է: