Բարի օր :)
Ալմաթիի օդանավակայան։ Հունիսի 2-ը։ Առավոտյան ժամը 9-ը։
Երբեք չէի պատկերացնում, թե ինչպիսին է հարազատներիցս այսքան հեռու՝ աշխարհի մյուս ծայրում հայտնվելը։ Եվ այնուամենայնիվ, երազանքս իրականացավ՝ ես անձնագրային հսկողությունից ընդամենը մի քանի մետր հեռավորության վրա եմ։ Ուրախության եւ տխրության ներքին պայքարը չէր լքում ինձ մինչեւ ինքնաթիռի սանդուղքին առաջին քայլը դնելը։ Ահա եւ այն։ Առաջ՝ դեպի իմ ամերիկյան երազանքը :) Ուղեկիցս մանկության ընկերուհիս էր, ով հենց մեր ճամփորդության նախաձեռնողն էր։
Դեռ մարտին NYC-ի երազելի տղաները, որոնք պատահաբար հայտնվել էին իմ Instagram-ի հետեւորդների մեջ, բարեհաճորեն առաջարկեցին դիմավորել մեզ ժամանելուն պես։ Վտանգավո՞ր է, ռիսկայի՞ն։ Հնարավոր է, բայց նրանք մեր մարդիկ էին, հայրենակիցներ։ Եվ ահա, ամբողջ թռիչքի ընթացքում հուսահատորեն քնելով՝ «երազանքների քաղաքի» գիշերային զբոսանքների սպասումով, մենք վերջապես ժամանեցինք։ Անկեղծ ասած, չէինք սպասում տեսնել նորաթուխ ուղեկցորդներին։ Բայց դուռը բացվում է, եւ երկու շնչակտուր տղաներ զննում են օդանավակայանի սրահը...
Դեռ շենքից դուրս չեկած՝ քթներիս խփեց բոլորովին նոր հոտ՝ ծանր, բայց կարծես հարազատ։ Նյու Յորքը բացեց իր երեկոյան գրկախառնությունը։ Իհարկե, ճանապարհին մենք չէինք հավատում մեր աչքերին՝ երկնաքերեր, շենքեր, մարդիկ, մայրուղիներ, Բրուքլինի կամուրջը... Որքան էլ մանրամասն նկարագրեմ, յուրաքանչյուրի մոտ կառաջանա հիացմունքի իր փունջը :) Նպատակակետը՝ ռեստորան։ Բոլորովին անսպասելի էր Ամերիկա ժամանելուն պես տեսնել ռուսերեն մենյու եւ ազգային զարդանախշերով բաժակներ :) Այո, սա ամբողջությամբ Բրուքլինն է։ Չհասցնելով կարոտել «մեր» ուտելիքը՝ մենք զարմացանք, թե ինչու հենց այստեղ։ Պատասխանը եղավ. «Ամռան վերջին դուք կսկսեք խելագարվել առանց մեր ուտեստների»։ Ուսերս թոթվելով՝ մենք չվիճեցինք։ Տղաների հետ բաժանվելով՝ տաքսի վերցրինք դեպի Մանհեթեն...
Հարյուրավոր խանութներով եւ սրճարաններով լի պողոտաներով անցնելիս ես լուռ զարմանում էի, թե որքան ծանոթ է թվում ամեն ինչ... Հավանաբար, բոլորն էլ ունեցել են նման զգացողություն։ Երեւի, սա հոլիվուդյան ֆիլմերի ազդեցությունն է։ Զբոսնելուց հետո մենք բավականին հոգնել էինք եւ գնացինք Քուինս թաղամասի հյուրանոց։
Առավոտյան մենք քնեցինք հյուրանոցի նախաճաշը եւ գնացինք մոտակա մթերային խանութ։ Որքան հաճելի էր աչքին տեսնել փողոցի երկայնքով փոքրիկ, վառ եւ այնքան հարմարավետ տնակները։ Բայց Քուինսը ավելի «աֆրոամերիկյան» թաղամաս է, ուստի սկզբում մի փոքր վախենալու էր։ Քաղաքի ծայրամասում չբնակվելու համար հյուրանոցներն ու հոսթելները նախապես ամրագրեք։ Մինչեւ Մանհեթեն մետրոյով հասանք մոտ մեկ ժամում։ Բայց ամեն անգամ հսկայական մեգապոլիսից մեր մեկուսի եւ հանգիստ թաղամաս վերադառնալիս մեզ տանն էինք զգում :)
NY-ում հաջորդ երկու օրն անցկացրինք քաղաքի եւ նրա բնակիչների հետ միասնության մեջ։ Ամերիկացիների ազատ եւ բաց մտածելակերպը կգրավի հետխորհրդային ցանկացած պետության բնակչի սիրտը։ Եվ դա շատ ոգեւորող է :) Բացառելով Նյու Յորքի ուսումնասիրության մանրամասները՝ ավելացնեմ, որ մենք փնտրում էինք համեմատաբար էժան տոմսեր Greyhound-ով դեպի ափամերձ Միրթլ Բիչ (Myrtle Beach, SC) քաղաք։ Կրկնում եմ՝ ամեն ինչ նախապես ամրագրեք։ Տոմսը գտնված է։ 75$, 15 ժամ, 4 փոխանցում։ Հաշվի առնելով NY-ի կյանքի խելահեղ ռիթմը՝ ավտոբուսում ճանապարհի գրեթե ողջ ընթացքում մենք խաղաղ քնած էինք։