«Ո՞րն է ամենակենսունակ մակաբույծը: Բակտերիա՞ն, վիրո՞ւսը: Գաղափա՞րը: Այն կենսունակ է եւ չափազանց վարակիչ: Եթե գաղափարը տիրում է ուղեղին, ապա դրանից ազատվելը գրեթե անհնար է: Ես նկատի ունեմ ձեւավորված, լիովին գիտակցված գաղափարը»։ ©

Ծրագրին մասնակցելու գաղափարը ձեւավորվեց բացարձակապես պատահականորեն: 2014 թվականի ապրիլն էր, համալսարանի մասնաշենքով քայլելիս աչքովս ընկավ բուկլետի վրայի «Work and Travel USA» արտահայտությունը: Ավելի ուշադիր նայելով՝ տեսա կայքի հղումը, որտեղ ծրագրի մասին ամբողջական տեղեկատվություն կար: Դասի ժամանակ մտա համացանց եւ սկսեցի կարդալ այդ ծրագրի մասին հնարավոր ամեն ինչ (վատ ռուս ուսանող): Հենց այդ պահին ԱՄՆ մեկնելու գաղափարը տիրեց ուղեղիս: Ես վարակեցի դրանով ընկերոջս: Եվ ահա երկու հավակնոտ ընկերներ պատրաստվում էին նվաճել Ամերիկան: Հասկանալով, որ մենք արդեն չենք հասցնում մասնակցել 2014-ի սեզոնին, որոշեցինք փորձել հաջորդ տարի եւ անհամբերությամբ սպասում էինք նոր սեզոնի սկզբին:

Ամբողջ ամառ ես դիտում էի տարբեր ուսանողների տեսանյութեր, որոնք արդեն եղել էին Ամերիկայում, նրանց տպավորություններն ու արձագանքները: Ամեն օր ես ավելի ու ավելի էի ցանկանում ինքս ապրել այն բոլոր զգացողությունները, որոնք փոխանցում էին տղաները իրենց պատմություններում: Նաեւ հստակ հասկանում էի, որ պետք է բարելավել անգլերենի մակարդակը: Գնելով ինքնուսույց՝ ես 3 հրաշալի ամիս անցկացրեցի այդ գրքի հետ: Ես շատ նոր գիտելիքներ ստացա (London is the capital of Great Britain) եւ համոզվեցի այն մտքի մեջ, որ լավագույն կրթությունը ինքնակրթությունն է:

Եկավ հոկտեմբերը: Հավաքագրումը բաց էր, եւ մենք գնացինք գործակալություն՝ ամբողջ տեղեկատվությունը ստանալու համար: Իմ բոլոր ընկերներն ու հարազատները «կողմ» էին այդ ուղեւորությանը, բացի տատիկիցս: «Ի՞նչ է, այդ Ամերիկան քեզ ինչի՞ է պետք», - կրկնում էր նա ամեն անգամ, սակայն ավելի ուշ հաշտվեց եւ ամեն կերպ աջակցում էր ինձ: Անցնելով արժույթի փոխանակման բոլոր դժվարությունները, երբ փոխարժեքը ամեն օր գերազանցում էր հոգեբանական նշաձողերը, ծրագրի վճարումը եւ պոտենցիալ գործատուի պատասխանին սպասելու տանջալից պահերը, ես վերջապես ստացա Job Offer-ը եւ պատրաստ էի գնալ դեսպանատուն:

Ճակատագիրն այնպես դասավորվեց, որ ընկերոջս հետ տարբեր տեղեր էինք գնում (վատ է): Ինձ սպասում էր Վիսկոնսին Դելս փոքրիկ քաղաքը եւ աշխատանք Ամերիկայի ամենահայտնի սրճարանների ցանցերից մեկում՝ «Dunkin’ Donuts»-ում (հնչում է հիանալի):

Հարցազրույցս նշանակված էր մայիսի 13-ին: Ես անհամբերությամբ սպասում էի այդ օրվան, հաջողության կանխազգացում ունեի: Ժամանելով Եկատերինբուրգ՝ ես վստահ մտա դեսպանատուն, իմ J-1 Visa-ն անմիջապես հաստատեցին եւ տեղում տվեցին կնքված անձնագիրն ու հաջող ամառ մաղթեցին (դու ստում ես!): Օքեյ, այնուամենայնիվ, ամեն ինչ հրաշալի անցավ, վիզաս հաստատվեց, եւ մնում էր միայն հավաքել իրերը, կարգավորել համալսարանի բոլոր հարցերը եւ մեկնել ամենահեռու եւ ամենահետաքրքիր ճանապարհորդությանը: