Իմ ամերիկյան պատմությունը, ինչպես սովորաբար լինում է, սկսվեց Նյու Յորքի օդանավակայանից, որտեղ մենք՝ երեք ընկերուհիներս, պատրաստ մեր կյանքի լավագույն ամռանը, ժամանեցինք մայիսի վերջին։

(Ծանոթացեք՝ ակնոցներով Քրիստինան, Ես (Վիոլետան) եւ Վերոնիկան)

Մինչ մեր ապագա աշխատավայր հասնելը պետք էր մոտ 6 ժամ ճանապարհ անցնել։ Այդ պատճառով մենք նախապես պայմանավորվել էինք ռուսախոս գործակալության հետ՝ մեկ այլ քաղաք տեղափոխվելու համար։ Օդանավակայան մեր հետեւից եկավ մի փոքրիկ ավտոբուս, որի մեջ, հին ռուսական ավանդույթի համաձայն, լցրեցին երկու անգամ ավելի շատ ուսանողներ, քան այն սկզբունքորեն տեղավորում էր, եւ ահա այսպիսի «սարդինայի պահածոյի» պես մենք շարժվեցինք ճանապարհ։

Մեր վարորդը ռուս էմիգրանտ էր։ Նա այն մարդկանցից էր, ով ութսունականների սկզբին ԽՍՀՄ-ից եկել էր Նահանգներ՝ ավելի լավ կյանքի եւ պեպսի-կոլայի հետեւից։ Այդ ամբողջ ընթացքում նա ղեկը ձեռքից բաց չէր թողել եւ այժմ դուրս էր եկել վաստակած ամերիկյան թոշակի։ Նրա խոսքով՝ էմիգրանտների մեջ լավ են ապրում միայն երեխաները եւ թոշակառուները, պետությունը հենց այս երկու կատեգորիաների մասին է ամենաշատը հոգ տանում։ Այդ պատճառով Ամերիկայում բոլորը ձիու պես աշխատում են մինչեւ թոշակի անցնելը, որպեսզի թոշակի անցնելուն պես վերջապես ապրեն։ Մեկնել Կարիբյան ծով՝ կրուիզի, ցատկել պարաշյուտով, զբաղվել ավտոմրցարշավով։ Լրջորեն։ Այստեղ թոշակառուները ոչ պակաս են զվարճանում, քան երիտասարդները։ Վարորդն այստեղ ապրում է արդեն գրեթե 30 տարի, բայց մինչ օրս չի ազատվել բնորոշ ռուսական շեշտադրումից։ Նա պատկանում է Ամերիկայի այն ռուսների կատեգորիային, որի մասին այնքան շատ էր գրել Դովլաթովը։ Նրանք սիրում են Ռուսաստանի մասին համեմատական համատեքստում խոսել առիթով եւ անառիթ, ամեն երկրորդ բառի հետ կարոտում են, բայց հետ վերադառնալ չեն ուզում։ Իսկ իմաստ էլ չկա։

Մենք գնում էինք փոքրիկ Օուշեն Սիթի քաղաք՝ օվկիանոսի ափին։ Այնտեղ ես պետք է անցկացնեի 4 ամիս՝ սեզոնային աշխատանքով։

(Ocean City, Boardwalk, լուսանկարիչ Chris Parypa)

("Gold Coast Mall" առեւտրի կենտրոն)

(Boardwalk-ը ներսից, լուսանկարիչ Chris Parypa)

(Օուշեն Սիթի. Տեսարան մեր աշխատավայրից)

Մինչ վարորդը պատմություններ էր անում ԱՄՆ-ում ռուս էմիգրանտի կյանքից, ես չէի կտրվում պատուհանից եւ զննում էի միահարկ Ամերիկան։ Ճանապարհները, ռուսականների համեմատ, պարզապես հեքիաթ են։ Այս երկիրը ստեղծված է ավտոմոբիլիստների, այլ ոչ թե հետիոտների համար։ Իսկ ի՞նչ ասել, եթե երեխաներին փոքր տարիքից սովորեցնում են, որ 16 տարեկանում նրանք արդեն կունենան իրենց առաջին ավտոմեքենան։ Տեղի վարորդական դպրոցներում սովորում են տասներեքամյա դեռահասներ, որոնց ճանապարհային երթեւեկության կանոնները բացատրում են մուլտֆիլմերի եւ խաղերի տեսքով, իսկ գրատախտակի մոտ ճիշտ պատասխանի համար կոնֆետ են տալիս։ Այդ պատճառով էլ նրանց ճանապարհները հարթ են, եւ վարելը շատ անվտանգ է։

Առաջ անցնելով՝ չեմ կարող չկիսվել այն պատմությամբ, թե ինչպես ես իմ ընկերուհիների՝ Վերոնիկայի եւ Քրիստինայի հետ, վարձակալեցինք մեր կյանքի առաջին ավտոմեքենան՝ ճանապարհորդության համար։

http://worktravel.ru/ExPosts/posts/e4c9c5b7-18ba-41cc-abc1-a5550003876a/?blogpostpage=1