Ամերիկան ոչ մի տեղ էլ չի գնացել... 2015թ. նոյեմբեր։ Հայրենիք վերադառնալուց 2 ամիս անց ես ոչ մի վայրկյան չեմ մոռանում այն ամենը, ինչ պատահեց ինձ հետ այդ ամառ։ Ես եղել եմ ԱՄՆ-ում եւ հանդիպել եմ զարմանալի մարդկանց մոլորակի տարբեր անկյուններից, որոնց հետ շարունակում եմ շփվել մինչ օրս՝ չնայած հեռավորությանը եւ ժամանակին, որն ամեն օր մեզ հեռացնում է անմոռանալի ամառվանից։ Հիշողությունները զբաղեցնում են իմ մտքերի մեծ մասը... Հետեւաբար, չնայած նրան, որ ժամանակը արագ առաջ է շարժվում, Ամերիկան ինձ համար ոչ մի տեղ էլ չի գնացել... եւ ամենալավը դեռ առջեւում է։

Ես եղել եմ 15 երկրում։ Ինձ շատ են դուր գալիս Եվրոպայի քաղաքները։ Իսկ Լոնդոնը սիրելի քաղաքս է, ուր ուզում ես վերադառնալ նորից ու նորից։ Հետեւաբար, ԱՄՆ մեկնելիս իմ գլխավոր հարցը հետեւյալն էր. «Կարո՞ղ է արդյոք Ամերիկան ինձ ավելի շատ տպավորել, քան այն բոլոր վայրերը, որտեղ ես արդեն եղել եմ նախկինում»։ Պատասխանը միանշանակ չէ։

Սանկտ Պետերբուրգից J-1 Visa ուսանողուհու ամերիկյան ճամփորդության պատմությունը սկսվում է 2015 թվականի հունիսի 15-ից։ Եվ սա պատմություն չէ ԱՄՆ արեւմտյան ափ կատարած վառ ճամփորդության մասին, որը գրավում է Work and Travel USA ծրագրի գրեթե յուրաքանչյուր մասնակցի, սա առաջին հերթին պատմություն է այն Ամերիկայի մասին, որը ներկայացավ ինձ ամբողջ ամառվա ընթացքում։ Սա պատմություն է այն մարդկանց մասին, ովքեր ստեղծեցին իմ ամառը՝ մի միջավայր, որի մասին կարելի էր միայն երազել։