Ինչքան հիշում եմ ինձ, ինձ միշտ հմայել են հսկայական մեգապոլիսների տեսարանները, երկնաքերերը, քաղաքների վառ գույները եւ այլն: Այս ամառ ինձ բախտ վիճակվեց այցելել մի երկիր, որը շատերի երազանքն ու երեւակայությունն է, ամբողջ աշխարհի ուշադրության կենտրոնը, շոու-բիզնեսի սիրտն ու այնտեղ մեկ անգամ եղածների հոգին: Իհարկե, այդ երկրի անունը ԱՄՆ է: Հիշում եմ՝ մանկության եւ դպրոցական տարիներին Ամերիկայի մասին հերթական ֆիլմը դիտելիս ես գրեթե համոզված էի, որ երբեք չեմ տեսնի այս երկիրը սեփական աչքերով: Բայց ի մեծ երջանկություն, մենք բոլորս հնարավորություն ունենք մեր երազանքները իրականություն դարձնելու:
Եվ ահա, հենց այդ օրը...
Չնայած այն բանին, որ Նյու Յորքը մեզ դիմավորեց երկնքից թափվող արցունքներով, հոգուս մեջ վառ փայլում էր ծիածանը: Միայն երեկոյան ժամը 7-ին մեզ հաջողվեց դուրս գալ օդանավակայանից, նստեցինք մետրո եւ հասանք Times Square: Մետրոյի կայարանի աստիճաններով բարձրանալիս երեւում էին երկնաքերերի գագաթները եւ քաղաքի վառ լույսերը, այդ պահին ես իսկապես գիտակցեցի. «Ես Նյու Յորքում եմ!»: Անձրեւ էր տեղում, մարդիկ անընդհատ շտապում էին, տարբեր մակնիշի մեքենաներ էին կուտակվել՝ քաոս էր, բայց ո՛չ ինձ, ո՛չ ընկերներիս կամ այլ զբոսաշրջիկների դա բացարձակապես չէր հուզում, այդ պահին մենք պարզապես վայելում էինք պահը՝ չմտածելով որեւէ խնդրի մասին, որոնք հետագայում մեզ հետ տեղի ունեցան:
Կեսգիշերը մոտենում էր, բայց քանի որ այս քաղաքում ժամանակը չի զգացվում, ես նույնիսկ չնկատեցի, որ արդեն ժամանակն էր հեռանալու, քնելու եւ երկար թռիչքներից հետո ուժեր հավաքելու: Հենց այդ պահին, ինչպես պարզ երկնքից որոտ, մեզ հասավ այն միտքը, որ մենք քնելու տեղ չունենք եւ գնալու տեղ չկա: Խուճապի մեջ, օտար քաղաքում մենք նոր միայն հասկացանք, որ պետք էր ամեն ինչ ամրագրել ԱՄՆ ժամանելուց առաջ: Գիշերը անձրեւի տակ վազում էինք Չայնա Թաունով, թափառում էինք մի փողոցից մյուսը՝ էժան կացարան փնտրելով, ի վերջո գտանք մի մոթել, որը շուտով թողեց ոչ այնքան լավ տպավորություններ: Այդպես անցավ իմ առաջին գիշերը ԱՄՆ-ում: Երկրորդ օրը գործերը լավացան, հասկացանք, որ ավելի լավ է մի փոքր ավել վճարել, բայց քնել հարմարավետ եւ անվտանգ, այցելեցինք Մետրոպոլիտեն թանգարան, զբոսնում էինք քաղաքի փողոցներով, արդեն նորովի էինք շնչում, քանի որ հասկանում էինք, որ մեր կյանքում սկսվել է թեկուզ կարճ, բայց բոլորովին նոր փուլ: Երրորդ օրը վերջապես արեւը դուրս եկավ, ինչը մեզ հնարավորություն տվեց զբոսնել Կենտրոնական այգում, տեսնել ավելի շատ գեղեցիկ վայրեր:
Նյու Յորքը մեծ է եւ հզոր, այն իր մեջ ներառում է միլիոնավոր բնավորություններ, տեսարաններ, գույներ, տրամադրություններ, որոնք, ընդհանուր առմամբ, դրոշմվեցին իմ հիշողության մեջ մեկընդմիշտ: Նյու Յորքը տեսնելը գործի կեսն է, պետք է նաեւ զգալ այն իր բոլոր կողմերից, ես սա գրում եմ, որովհետեւ ես լցված էի այս քաղաքով բոլոր հույզերով՝ ամենավատից մինչեւ անհավանական կախարդականը: