Անգլիախոս երկրների եւ անգլերենի հանդեպ իմ սիրո պատմությունը սկսվել է դեռ 8 տարեկանում, երբ ինձ հաջողվեց այցելել զարմանահրաշ Իռլանդիա եւ ապրել մի հրաշալի ընտանիքում՝ երկու երեխաներով եւ բարեհոգի ծնողներով՝ իսկական իռլանդացիներով։ Ես անչափ տպավորված էի նրանց կյանքով. հարմարավետ քոթեջային տնակներ, կոկիկ փողոցներ, վառ ամառային խոտի գույնի մարգագետիններ, աննկարագրելի գեղեցկության հովիտներ եւ ժայռեր, Ատլանտյան օվկիանոսի ափերի վրա վեր խոյացող լեռների գեղատեսիլ բնապատկերներ, հինավուրց ամրոցների ավերակներ, մեր կլիմայից բոլորովին տարբերվող եղանակ եւ այնքան համեղ ուտելիք։ Արդեն այն ժամանակ տեղի ունեցավ իմ առաջին ծանոթությունը օվկիանոսի, անգլերենի, այլ հավատքի եւ մշակույթի մարդկանց հետ, որոնք զարմացրին իրենց սովորույթներով ու ավանդույթներով, եւ իմ հարազատ Բելառուսից այնքան հեռու գտնվող մի երկրի հետ։
Հիմա հիշելով այդ ժամանակը՝ ես վստահ եմ, որ հենց այն ժամանակ տեղի ունեցավ շրջադարձային պահը, որը խթան հանդիսացավ ապագա մասնագիտությանս ընտրությանը (ես ապագա թարգմանիչ եւ լեզվաբան եմ), իմ մեջ սերմանեց ճանապարհորդությունների եւ մեղեդային անգլերենի հանդեպ խելահեղ սեր (English forever!)։ Իհարկե, 8 տարեկանում, երբ ես գրեթե լեզուն չգիտեի, ինձ համար շատ դժվար էր շփվել եւ հասկանալ շրջապատիս մարդկանց, բայց ընտանիքը, որտեղ ես ապրում էի, օգնում էր ինձ որքան կարող էր, անում էր ամեն ինչ, որպեսզի ես ինձ հարմարավետ զգայի։ Հենց լեզվական պատնեշը քանդելու ձգտումը շուտով դարձավ ինձ համար լեզու սովորելու գլխավոր խթանը։
Այդ ժամանակից ի վեր ես հաճախ էի երազում եւս մեկ անգամ այցելել անգլիախոս երկիր, հնարավորություն ստանալ շփվել այլ լեզվով, ուսումնասիրել օտար մշակույթը, տեսնել անմոռանալի բնապատկերներ, որոնք ինձ՝ գեղարվեստի դպրոցն ավարտածիս, խելահեղորեն ոգեշնչում են։ Ես հաճախ էի ինձ երազում տեսնում հարմարավետ սպիտակ տնակում ապրելիս, շան հետ, կրկին կանաչ մարգագետիններով զբոսնելիս։ Եվ հավատում էի. մի օր կգա այն պահը, երբ ես կրկին կկարողանամ իրականացնել իմ երազանքը։
«Երբ ինչ-որ բան շատ ես ուզում, ամբողջ Տիեզերքը կնպաստի նրան, որ ցանկությունդ իրականանա»։
Պաուլո Կոելյո. Ալքիմիկոսը։
Մինսկի պետական լեզվաբանական համալսարան ընդունվելուց հետո ես սկսեցի շատ հաճախ լսել ուսանողների մասին, որոնք փոխանակման ծրագրերով մեկնում են տարբեր երկրներ, ճանապարհորդում են ինքնուրույն կամ մասնակցում են համալսարանական կոնֆերանսների՝ կատարելով կարճատեւ, իսկ երբեմն էլ երկարատեւ ուղեւորություններ Բելառուսի սահմաններից դուրս։ Իմ բուհում դա հազվադեպ երեւույթ չէ, քանի որ մեզ համար գլխավոր առաջնահերթությունը օտար լեզուների ուսումնասիրությունն ու միջազգային մշակութային փոխանակումն է։
Հեռավոր Ամերիկա կատարվող ուղեւորությունների մասին էլ էի հաճախ լսում։ Այն ժամանակ Նահանգներ ճանապարհորդելու երազանքները ինձ այնքան անհասանելի եւ անիրական էին թվում, որ ես կարող էի միայն սպիտակ նախանձով նախանձել այն տղաներին, որոնց հաջողվել էր այնտեղ լինել։ Ցավոք, այդ պահին իմ շրջապատում չկային ընկերներ, որոնք կարող էին մանրամասն պատմել այդ ճանապարհորդության եւ այդ նպատակին հասնելու բոլոր քայլերի մասին։
Ամեն ինչ փոխվեց 2014 թվականին՝ համալսարանից տուն տրամվայով սովորական ուղեւորության ժամանակ։ Ես հանդիպեցի իմ նախկին համակուրսեցուն, որի հետ մենք 1-ին կուրսից հետո բաժանվել էինք տարբեր խմբերի։ Հենց նա էլ կիսվեց ինձ հետ ԱՄՆ մեկնելու իր պլաններով եւ այդ ուղեւորության բոլոր մանրամասներով։ Եվ ես մտածեցի. «Դե ինչ, չէ՞ որ ամեն ինչ այդքան էլ բարդ չէ եւ լիովին հասանելի է»։