Դուք երբեւէ ունեցե՞լ եք այն զգացողությունը, երբ ձեզ պատում է կարոտը մի վայրի հանդեպ, որն այնքան հեռու է ձեզանից, որ դժվար է նույնիսկ պատկերացնել: Ես հուզմունքով եմ հիշում J-1 ուսանողի կարգավիճակում անցկացրած այդ արեւոտ օրերը: Անցյալ ամառ իմ ճանապարհը անտարբերությունից մինչեւ անհավանական հիացմունք էր, եւ դրա մասին բոլոր հիշողությունները մնացել են իմ սրտում:
Իմ բախտը բերեց ապրել country club-ում: Այն միանգամից չգրավեց իմ հոգին, ամեն ինչ տեղի ունեցավ աստիճանաբար, եւ ամեն օր ինձ ու ընկերներիս այն ավելի ու ավելի էր դուր գալիս: Այնտեղ տիրում էր յուրահատուկ, հարմարավետ մթնոլորտ: Հիշում եմ՝ ամեն առավոտ դուրս էի գալիս մեր տնակից, շնչում թարմ օդը, նայում թենիսի կորտին, որն արդեն լուսաբացից զբաղված էր, եւ հայացքով փնտրում, թե որ մարզիչներն են աշխատում: Հենց այնտեղ՝ թենիսի կորտի կողքին, մենք գրեթե ամեն գիշեր հավաքվում էինք եւ քննարկում տեղի ունեցող ամեն ինչ, կիսվում փորձով ու մտքերով: Մենք հաճախ գնում էինք լողափ, որը մեր ակումբի մասն էր կազմում, տաքանում արեւի տակ, զանգահարում ծնողներին եւ ուրախացնում ընկերներին, իսկ հետո գնում ճաշելու: Մեզ հնարավորություն էր տրվում լողալ հսկայական լողավազանում, քայլել ակումբի ողջ տարածքով եւ մեզ պահել այնպես, կարծես members էինք: Մենք երեկոներն էլ էինք անցկացնում լողափում, երբ պարզապես ուզում էինք հանգստանալ ամեն ինչից:
Մեր club-ը գտնվում էր մի քաղաքում, որը Մանհեթենի կենտրոնից գնացքով ընդամենը քառասուն րոպե հեռավորության վրա էր, այնպես որ Նյու Յորք կարելի էր հանգիստ այցելել թեկուզ ամեն օր: Սկզբում այս քաղաքը ինձ բավականին կեղտոտ թվաց: Այնտեղ շատ բան տարբերվում է նրանից, ինչ ցույց են տալիս ֆիլմերում՝ իրավիճակը գեղեցկացնելու եւ հանդիսատեսի մոտ այնպիսի տպավորություն ստեղծելու համար, թե որքան անհասանելի եւ անհավանական է այս հայտնի քաղաքը՝ Նյու Յորքը: Այն յուրովի հետաքրքիր է, առեղծվածային եւ, ի զարմանս ինձ, գրավիչ: Ամեն նոր այցելության հետ ես այն տեսնում էի նոր կողմից, իսկ մեր վերջին հանդիպման ժամանակ այն ինձ համար բացվեց բոլորովին այլ կերպ, քան առաջին այցելության ժամանակ: Այն դարձավ իմ ամենասիրելիներից մեկը:
Այդ բոլոր երկնաքերերը խելագարեցնում են: Սկզբում մենք քայլում էինք՝ նայելով վեր՝ նույնիսկ չփորձելով հաշվել հարկերի քանակը: Հիանում էինք այդ քարե քաղաքով, շուրջբոլորը գտնվող մարդկանց հսկայական քանակով, իրար ազդանշան տվող մեքենաների մշտական աղմուկով: Զարմանում էինք ազատ քաղաքացիների վրա, որոնք կարող էին իրենց հանրահավաքները կազմակերպել՝ բղավելով իրենց իրավունքների մասին. զարմանում էինք Մանհեթենի հենց կենտրոնում Central Park-ի եւ շուրջը գտնվող հսկայական քարե բարձրահարկերի գոյակցության, աշխարհահռչակ փողոցների երկայնքով անօթեւանների քանակի, յուրահատուկ կոլորիտի վրա:
Մենք տեսանք Times Square-ը եւ՛ ցերեկը, եւ՛ գիշերը, անհավանական համով կոնֆետների եւ շոկոլադի խանութը, հսկայական M&M աշխարհը, հին McDonald's-ը, բոլորին հայտնի Broadway-ը եւ տարբեր ֆրիկների: Հիշում եմ, թե ինչպես էինք ձեռք ձեռքի տված վազում ամբոխի միջով հուլիսի 4-ին՝ Անկախության օրը, որպեսզի հասցնենք դիտել հրավառությունը Ռուզվելտ կղզուց, իսկ հետո ուրախացած հիանում էինք տեղի ունեցողով: Նյու Յորքը քաղաք է, որն այնքան կենդանի է, որ շունչը կտրում է: Նրա թոքերը Central Park-ն է, սիրտը՝ Times Square-ը, իսկ ոչ մի տեղ վազող մարդկանց մշտական հոսքը՝ արյունը: Եվ այս եռացող ու հանգիստ չճանաչող քաղաքը հիշողության մեջ մնում է որպես ինչ-որ անհավանական բան: