«Ուզում եմ, որ այս տարին ինչ-որ բան փոխի իմ կյանքում»,- գրեցի ես այս ցանկությունը թղթի վրա, գցեցի շամպայնի մեջ եւ խմեցի կուրանտների զարկերի ներքո՝ նույնիսկ չենթադրելով, որ ցանկությունը այդքան շուտ կկատարվի։ Եվ ահա նոր 2017 թվականի երկրորդ շաբաթում ես իմանում եմ Work and Travel USA ծրագրի մասին եւ հասկանում, որ սա հենց այն է, ինչ ինձ անհրաժեշտ էր։
Առանց նույնիսկ մտածելու, ես փաստաթղթերս հանձնեցի ծրագրին, եւ սրտումս երազանք, աչքերիս մեջ փայլ՝ սպասում էի այն օրվան, երբ իմ կյանքը կփոխվի վերջնական եւ անշրջելիորեն։ Եվ ահա, վերջապես, 2017 թվականի հունիսի 9-ին, ես կանգնած եմ Շերեմետեւո օդանավակայանում եւ լսում եմ. «Հայտարարվում է Նյու Յորք չվերթի նստեցումը»։ Հենց այդ պահին գալիս է գիտակցումը, որ հետդարձի ճանապարհ չկա, եւ ես գրեթե կանգնած եմ այն անծայրածիր երկրի շեմին, որը իմ երազանքն էր վաղ մանկությունից։
Ես բոլորովին մենակ էի, հսկայական ճամպրուկով, անգլերեն խոսելու վախով, բայց իմ երազանքն իրականացնելու եւ դրա համար ոչ մի վայրկյան չզղջալու անսահման ցանկությամբ։ Եվ ես չզղջացի, ինչի համար անչափ շնորհակալ եմ ճակատագրին։
Վերադառնալուց արդեն 2 ամիս է անցել, բայց ես մինչ օրս չեմ կարողանում դադարել մտածել այնտեղ անցկացրած յուրաքանչյուր պահի մասին։ Գիտե՞ք ինչու։ Որովհետեւ այնտեղ ես առաջին անգամ իմացա, թե ինչ է երջանկությունը եւ ինչպես լինել երջանիկ առանց պատճառի։ 19 տարվա մեջ առաջին անգամ հասկացա, որ կարելի է անսահման երջանիկ լինել նույնիսկ այն ժամանակ, երբ շուրջբոլորը ամեն ինչ այնքան էլ վարդագույն չէ։ Չգիտեմ, թե ինչն էր այդքան կախարդական եւ հատուկ Նահանգներում, բայց տանը՝ Ռուսաստանում, ես դեռ ոչ մի անգամ չեմ զգացել այնպիսի հույզեր, ինչպիսին այնտեղ։ Իմ երջանկությունը յուրաքանչյուր պահի եւ յուրաքանչյուր վայրկյանի մեջ էր։ Այն ժամանակ, երբ տեսա օվկիանոսը, ստացա առաջին աշխատավարձս, ծանոթացա պատահական անցորդի հետ, եւ նա ինձ ասաց՝ «You're so beautiful», եւ եւս հազարավոր նման պահեր։
Ամերիկան ինձ սովորեցրեց վայելել կյանքը, երբ ամեն ինչ գնում է դեպի անկում, սովորեցրեց գնահատել յուրաքանչյուր պահը։ Մի անգամ, երբ ես հերթական անգամ ոգեւորված երազում էի մեկնել Կալիֆորնիա, իմ դեպի Լաս Վեգաս չվերթը անսպասելիորեն չեղարկեցին։ Այն ժամանակ ես պարզապես չէի կարող հավատալ դրան, որովհետեւ բոլորովին չգիտեի, թե ինչ անել նման իրավիճակում։ Բայց դրանով անախորժությունները չավարտվեցին։ Ստիպված էի գիշերել օդանավակայանում, բանկային քարտս արգելափակեցին, իսկ կանխիկ գումար գրեթե չունեի։ Առավոտյան գնացի Վաշինգտոն՝ քարտը վերականգնելու եւ նոր տոմս գնելու համար, քարշ էի գալիս քաղաքով մեկ ճամպրուկով՝ հույս ունենալով, որ այս ապոկալիպսիսը կավարտվի, եւ ես այնուամենայնիվ կթռչեմ Վեգաս՝ իմ ընկերների մոտ, ովքեր սպասում էին ինձ այնտեղ։ Եվ ահա մեկ օր անց, կորցնելով ազնիվ աշխատանքով վաստակած 300 դոլարը, ես վայրէջք եմ կատարում Լաս Վեգասում եւ հասկանում, որ ինձ հետ պատահած ամեն ինչ արժեր այն բանին, որ հայտնվեմ այստեղ եւ մեկնեմ իմ առաջին մեծահասակների ճամփորդությանը Կալիֆորնիայով, որի համար ես ինքնուրույն էի վաստակել։ Անկեղծ ասած, այդ պահին ես շատ էի հպարտանում ինձնով եւ հասկացա, որ մեծանում եմ, եթե ունեմ ուժ՝ հաղթահարելու բոլոր դժվարությունները եւ իրավիճակից դուրս գալու ժպիտով ու ինքս ինձ ասելու. «Շնորհակալություն կյանքին այս փորձի եւ այս հիշողությունների համար, որոնք ես շատ կգնահատեմ»։ Այս կարգախոսի ներքո անցավ իմ ամբողջ կյանքը Ամերիկայում։ Ինձ համար թանկ է այն ամենը, ինչ տեղի ունեցավ այնտեղ եւ այն ամենը, ինչ մնաց այնտեղ։ Այն մարդիկ, ովքեր շրջապատում էին ինձ։ Այն զվարճալի դեպքերը, որոնցից ժպիտը չի իջնում դեմքիցս։ Եվ այն անկեղծ հույզերը, որոնք ես երբեք նախկինում չէի զգացել։
Շնորհակալություն, ԱՄՆ, իմ բոլոր երազանքների համար, որոնք այնտեղ կատարվեցին։ Օվկիանոսում առաջին լողալու, Սանտա Մոնիկայի լողափում՝ Լոս Անջելեսում, տեսած անհավանական մայրամուտի, առաջին իսկական ամերիկյան երեկույթի, առաջին իսկ օրը գնված նոր iPhone-ի եւ, իհարկե, այն բանի համար, որ ես տուն վերադարձա բոլորովին այլ մարդ։ ՇԱՏ ԵՐՋԱՆԻԿ ՄԱՐԴ!!!
Ես մի անգամ Ինստագրամում գրել էի այսպիսի նախադասություն. «Now I am absolutely free and happy as one day when my plane has landed in New York airport at 9th of June.» Եվ գիտե՞ք, եթե հիմա ինձ առաջարկեին ամեն ինչ կրկնել սկզբից, ես նույնիսկ չմտածելով կասեի ԱՅՈ։