20 տարվա երազանքներ, 7131 կիլոմետր, 14 ժամ ճանապարհ... Բայց, այնուամենայնիվ, երազանքները կատարվում են։ Նման պահերին գալիս է այն հստակ գիտակցումը, որ աշխարհն այնքան էլ մեծ չէ, որքան թվում է, երբ դու՝ փոքրիկ Բելառուսից եկած փոքրիկ մարդդ, հայտնվում ես այն տիեզերքում, որը վայելել ես ֆիլմերի միջոցով, զգացել ես գրքերի միջոցով, որի մեղեդին լսել ես երաժշտության միջոցով։
Ես, իհարկե, երազում էի Կալիֆոռնիայի մասին, բայց այն աշխատանքի վայր եւ, համապատասխանաբար, քաղաք փնտրելու գործընթացում իմ ուղեղի բոլոր բջիջները չէր զբաղեցնում։ Թեեւ հենց այնտեղ լսել իսկական կալիֆոռնիական փանկ՝ լեգենդար կլիներ։ Արդյունքում ճակատագիրն ինձ նետեց Քեյփ Քոդ թերակղզու մի փոքրիկ քաղաք՝ Ուելֆլիթ։ Ճիշտն ասած, ես երբեք չէի լսել դրա մասին, մինչեւ աշխատանքի հրավեր ստանալը։ Ի՞նչ է իրենից ներկայացնում այս անհայտ անկյունը։ Իրականում, ամերիկացիները բավականին ծանոթ են դրան. ամեն ամառ նրանք մեքենաներով, որոնց արժեքը բարձրաձայն ասելը ընդունված չէ, հավաքվում են Քեյփ Քոդի հենց այս գյուղերում՝ երկրի լավագույն լողափերից մեկում արեւայրուք ընդունելու եւ աշխարհի տարբեր ծայրերից ժամանած J-1 վիզա ունեցողների կողմից սպասարկվող ռեստորաններում թարմ ծովամթերք ուտելու համար։ Թերակղզու ամառը ձեռք է բերում իր յուրահատուկ հմայքը (դե իհարկե, ձմռանը բնակչությունը նվազում է երկու հարյուր տոկոսով)։
Ամեն օր կհիանայի այս տեսարանով։
Առաջին տպավորություն. արդյո՞ք այն իսկապես խաբուսիկ է։
Խորամանկ հարց։ Ի՞նչ է պետք 20-ամյա ուսանողներին ձանձրալի դասախոսություններով չզբաղեցված ժամանակ, ընդ որում՝ Ամերիկայում։ Իմ կարծիքով, նրանք ցանկանում են ֆիլմերից հայտնի կարմիր բաժակներով երեկույթներ, եւ շփում, շատ շփում։ Բայց սա Ուելֆլիթն է։ Սա նշանակում է, որ դու շրջապատված ես 50+ տարեկան սիրուն զույգերով, հոգեկան հանգստությամբ, մաքուր օդով եւ լողափերի շքեղ տեսարաններով։ Եվ եթե մաքուր ծովային օդը օգտակար էր մարմնին, ապա հոգին, հանգստանալուց հետո, պահանջում էր իսկական երեկույթներ, որոնց մասին ես կհիշատակեմ ավելի ուշ։ Այսպես մենք բախվեցինք այս չափավոր եւ հանգիստ կյանքին. առավոտյան աշխատանք, ցերեկը՝ անկողնում քնելու եւ օվկիանոսի ավազի վրա հանգստանալու միջեւ ընտրություն, այնուհետեւ զբոսանք, ընթրիք եւ, վերջապես, քուն։ Իսկ ո՞ւր կորավ այդ երազանքը։ Մի՞թե մնաց Բելառուսում։ Ժամանակն անցնում է, եւ պարզ է դառնում, որ գործը միայն գտնվելու վայրի մեջ չէ, այլ նաեւ հոգեհարազատ մարդկանց ընկերակցության առկայության։ Խորհուրդ. եթե ցանկանում եք ժամանակն առավելագույնս բուռն անցկացնել, երբեք մի ամաչեք ծանոթանալ, հակառակ դեպքում ռիսկի եք դիմում ամառն անցկացնել ծածկոցի տակ։ Արդյունք. բնությունը վայելելը եւ American experience ստանալը շատ ավելի զվարճալի է ընկերասեր ընկերության հետ։
Ի՞նչ է ամերիկյան երազանքը եւ ինչպե՞ս ապրել դրանով։
«Եթե ուզում եք իմանալ, թե ինչ է ամերիկյան երազանքը, դուք պետք է աշխատեք առավելագույն թվով աշխատատեղերում մինչեւ ձեր մահը»,- ահա թե ինչ լսեցինք բուլղարացի մի գործընկերոջից, ով, ըստ ամենայնի, պլանավորում է իր կյանքն անցկացնել հենց այդպես։ Ամերիկացիները այս հարցում տարբեր հայացքներ ունեն. ոմանք իսկապես միայն աշխատում են եւ երբեք դուրս չեն գալիս իրենց քաղաքից, իսկ ոմանք էլ իրենց ազատ ժամանակը լցնում են լավագույն պահերով։ Բայց մեր նպատակները խիստ տարբերվում էին նրանցից, որոնց մասին խոսում էր բուլղարացին, եւ սեղաններ սրբելով մեռնելը բնավ չէինք ուզում, իսկ ահա կյանքը տարբեր կողմերից տեսնելը՝ միանգամայն։ Ամեն հանգստյան օրերին ինչ-որ միջոցառումներ էին պլանավորվում, եթե մեր իդեալական սցենարին չէր խառնվում անձրեւը (իսկ դա բավականին հաճախ էր լինում)։ Անկախության օրը՝ հուլիսի 4-ին, գրպաններից մեկում, ըստ երեւույթին, նապաստակի ոտք էր հայտնվել, եւ մեր ժամանակացույցում մենք տեսանք փափագելի ազատ օրը։ Իսկական ամերիկյան տոնական հրավառությունը դիտելու համար մենք որոշեցինք գնալ մոտակա «կենդանի» քաղաք՝ Փրովինսթաուն։ Այս արեւոտ ամառային օրը տարբերվում էր մյուսներից նրանով, որ քաղաքի փողոցները լցված էին ազգային դրոշի գունային գամմայի վառ հագուստներով մարդկանցով, ամենուր երգեր էին, պարեր։ Հրավառության սպասելով՝ մարդիկ խմբերով նստած էին առափնյա հատվածում եւ ուրախությամբ կիսվում էին շրջապատի հետ եւ, դրանով իսկ, ստեղծում էին իսկական տոնի ջերմ մթնոլորտ։
Փրովինսթաունը Քեյփ Քոդի ամենադինամիկ եւ անսովոր քաղաքն է։