Վերջապես եկավ այդ երկար սպասված օրը, ճամպրուկն արդեն հավաքված է... Ես անչափ երջանիկ եմ եւ ապրում եմ սպասումներով, թե ինչ է լինելու... 2017 թվականի մայիսի 24-ին ես թռա Ուֆա-Մոսկվա-Նյու Յորք երթուղով։

Որքան էլ տարօրինակ է, նույն օրը ես հայտնվեցի այնտեղ... Արդեն օդանավակայանում ես հուզմունքից լցված էի, քանի որ, նախ, ես մեկ օրը երկու անգամ եմ ապրում, եւ որ չեմ գիտակցում, թե որտեղ եմ գտնվում։ Ահա այն՝ ազատության քաղաքը, քաղաքը, որը 4 տարի եղել է իմ iPhone-ի պատյանի նկարի վրա, քաղաքը, որին երազում է գոնե մեկ անգամ այցելել մոլորակի յուրաքանչյուր մարդ։ Ի տարբերություն այստեղ ժամանող շատ ուսանողների, ինձ շատ բախտ է վիճակվել, որ իմ նախկին դասընկերուհին ապրում է Նյու Յորքում։ Ես, բնականաբար, նախապես ամեն ինչ պլանավորել էի, եւ ինձ հոգով ու սրտով դիմավորեցին։ Օդանավակայանում մենք նստեցինք տաքսի, գնացինք Բրուքլին, որտեղ նա ապրում է (Բրուքլինի լավ թաղամաս, ոչ թե այն, որը դուք պատկերացնում եք)։

Ես ընդամենը 2 օր անցկացրեցի այս քաղաքում, եւ ի զարմանս բոլորի՝ դա ինձ բավական էր բոլոր տեսարժան վայրերը տեսնելու համար, բացի Ազատության արձանից։ Եղանակը, ցավոք, այնքան էլ չէր ուրախացնում, բայց դա մեզ չկանգնեցրեց, եւ մենք օրական ոտքով անցնում էինք ոչ պակաս, քան 20 կմ։ Եթե տեսնեիք ինձ, երբ հայտնվեցի Downtown Manhattan-ում։ Դա անիրական զգացողություններ են, երբ տեսնում ես նման գեղեցկություն։ Սրանք պարզապես բարձր շենքեր չեն, սա անչափ գեղեցիկ ճարտարապետություն է։ Այսպես էլ թռան այդ օրերը... Եկավ ժամանակը գնալու առաջ... Իսկ հետո՝ ավելին...