2015 թվականի հոկտեմբեր։
Ես սովորական երկրորդ կուրսի ուսանող էի։ Վազում էի բուֆետ՝ բուլկիների հետեւից, դասերից փախչում։ Մինչեւ քննաշրջան ոչինչ չէի անում, միշտ քնել էի ուզում, միշտ փորձում էի ամենահեշտ ճանապարհով գնալ։
Բայց մի օր ամեն ինչ փոխվեց։ Արթնացա այնպիսի զգացումով, կարծես աշխարհի գաղտնիքները բացվել էին ինձ համար։ Երազս հստակ տպավորվել էր գլխումս. ինձ հրավիրել էին ԱՄՆ հյուր։ Այնտեղ այնքան հիանալի էր։ Եվ թեեւ դա ընդամենը երազ էր, ինձ այնքան դուր եկավ, որ ես վառվեցի Ամերիկա այցելելու գաղափարով՝ ինչ էլ որ լինի։ Ես պետք է ամեն գնով թռչեի այնտեղ, համեմատեի եւ զգայի. արդյո՞ք այնտեղ իսկապես այդքան երջանիկ ես քեզ զգում։
Հերթական անգամ դասերից փախչելով՝ արագ վազեցի համակարգչի մոտ եւ տենդագին սկսեցի գուգլել, թե ինչպես կարելի է այցելել ԱՄՆ։
Ահա՛։ Ուսանողական փոխանակման ծրագիր։ Հենց այն, ինչ պետք է։ Գտա IEC.Exchange կայքը, սկսեցի կարդալ ծրագրին մասնակցելու պահանջները։ Գնահատեցի հնարավորություններս. մեծ գումար էր պետք, իսկ անգլերենս «Լոնդոնը Մեծ Բրիտանիայի մայրաքաղաքն է» մակարդակի էր։ Ես գիտակցում էի, որ հազիվ թե հաջողվի անմիջապես իրականացնել նոր երազանքս։
Ծնողներիս հետ խոսելուց եւ բոլոր «կողմ» ու «դեմ»-երը կշռադատելուց հետո որոշվեց մեկնել հաջորդ տարի։ Մոտիվացիաս հսկայական էր։ Մի քանի օր անց ես արդեն գրանցվում էի անգլերենի դասընթացների եւ հավելյալ աշխատանք էի փնտրում։