Բարեւ, սիրելի ընթերցող։

Ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել քեզ, որ ժամանակ տրամադրեցիր կարդալու իմ մտքերը, որոնք ես գրի էի առել իմ նոթատետրում 2018-ի ամռան դժվարին եւ ուրախ պահերին։

Ուզում եմ միանգամից ասել, որ այստեղ լինելու են իմ հուշերի հատվածները՝ բաժանված գլուխների, որպեսզի հասցնես կարդալ դրանք մետրոյի երթուղիներում կամ բուհում սուրճի ընդմիջման ժամանակ։

Դե ինչ, սկսենք։

Պատմություն 1 - Ես ուզում եմ Լոնդոն։

Վստահ եմ, որ դու արդեն ինչ-որ տեղ լսել ես, որ եթե Ամերիկա թռչես Անգլիայի միջով, ապա քեզ կտան 24-48 ժամ Լոնդոնում զբոսնելու իրավունք։ Այո, ես էլ ժամանակին լսել եմ դա։ Երկար չմտածեցի, լուրջ չվերլուծեցի, պարզապես գնեցի տոմսերը։

Տոմսերը գնեցի այսպիսին՝ ՍՊբ - Ռիգա - Լոնդոն - Ռեյկյավիկ - Սան Ֆրանցիսկո։ Առաջին սխալը՝ Լոնդոնից Սան Ֆրանցիսկո տոմսերը տրանզիտային չգնեցի՝ գումար խնայելու համար։

Ժամանում ենք Լոնդոն, այնտեղ այնպիսի մեծ սպասասրահ է, որտեղ բոլորը կանգնած են իրենց անգլիական վիզաներով, որպեսզի մաքսային սպան նրանց թույլ տա անցնել։ Իմ անձնագրում դատարկ է։ Մոտենում եմ սեղանին, բացատրում իրավիճակը, ինչին անմիջապես լսում եմ՝ «No, i am sorry, you should be waiting for your plane only here»։ Մոտենում եմ տարբեր աշխատակիցների, լսում եմ նույն բանը, ծայրամասային տեսողությամբ արդեն փնտրում եմ փափուկ տեղ, որտեղ անցկացնելու եմ 48 ժամը։ Փրկում է պատահականությունը։

Անցնում է տարեց սահմանապահ, ես նորից նրան ամեն ինչ պատմում եմ, իսկ նա խոստանում է օգնել։ Իմ փրկիչները՝ երկու ամերիկյան վիզաներ եւ հյուրանոցում ամրագրված համար, որը, եթե ինձ չթողնեն, կկորչի։ Նա «բռնում է ձեռքս» եւ գնում է գլխավոր մաքսային սպայի մոտ, ասում է, որ երաշխավորում է ինձ համար եւ այն բանի համար, որ ես առանց տրանզիտային տոմսերի եւ առանց վիզայի անօրինական չեմ մնա Անգլիայում։ Նա վերցնում է անձնագիրս եւ դնում է կնիքը։ Վերջ, ես Անգլիայում եմ։

Հետո ես այցելեցի Ռեյկյավիկ (Իսլանդիա), բայց այնտեղ ավելի հեշտ է։ Այնտեղ Շենգեն է։

Տեսանյութ Լոնդոնից