Նոյեմբերին ինչ-որ պահի հանկարծ հասկացա, որ հետդարձի ճանապարհ չկա, եւ ստիպված կլինեմ հորս ասել, որ որոշել եմ ամառը անցկացնել ԱՄՆ-ում։ Իմանալով նրա սերը ամերիկացիների եւ ընդհանրապես ամերիկյան ամեն ինչի հանդեպ՝ նրա պատասխանը բնավ այն չէր, ինչ ակնկալում էի լսել։ «Հիանալի որոշում է, ավելի լավ է ամեն ինչ ինքդ տեսնես, քան լսես ամեն տեսակ գիտակների, նույնիսկ ինձ»։ Երեւի թե ինձ համար սա առաջին ազդանշանն էր, որ ամառը անմոռանալի է լինելու։

Դեկտեմբերին ընկերներիս հետ ստացանք աշխատանքի առաջին առաջարկը։ Հիմա հասկանում եմ, թե ինչ մեծ բախտ էր, որ ինչ-որ տեխնիկական խնդրի պատճառով չկարողացանք հաստատել այն, եւ, ընդհանուր առմամբ, մնացինք առանց այդ առաջարկի։ Այն ժամանակ դա ողբերգություն էր։ Մենք իսկապես շատ էինք վախենում առանց աշխատանք մնալուց։ Այս մտահոգություններով էլ մտանք նոր 2018 թվական։ Երկու ամիս մենք համառորեն փորձում էինք գտնել մի բան, որը կբավարարեր մեզ բոլորիս՝ բոլոր պարամետրերով։ Ոչ վատ աշխատավարձ, օվկիանոսի ափին գտնվող քաղաք, ոչ թե լրիվ գյուղ, բայց միեւնույն ժամանակ ոչ Մերթլ Բիչը, որն այնքան հայտնի է ռուս ուսանողների շրջանում, եւ նաեւ, որպեսզի հնարավորություն լիներ աշխատել overtime, անվճար կացարան... Մի խոսքով, ակնհայտ է, որ որոնումը մեզ համար պարզապես տանջանք էր։

Այսպես շարունակվեց մինչեւ փետրվարի սկիզբը, երբ մեր փոստին նամակ եկավ International Exchange Center-ից՝ թափուր աշխատատեղերի տոնավաճառի մասին։ Տղաների մեծ մասը ինչ-ինչ պատճառներով դրանց պատշաճ ուշադրություն չի դարձնում, բայց ես կարծում եմ, որ այդ նամակը բացելը եւ մանրակրկիտ ուսումնասիրելը ծրագրին նախապատրաստվելու ողջ ընթացքում լավագույն որոշումներից մեկն էր։ Մենք գրանցվեցինք հարցազրույցի եւ սկսեցինք սպասել։ Շատ լավ հիշում եմ, որ իմ ծանոթներից մեկն ասաց, որ հարցազրույցների ժամանակ իրեն հարցրել են միայն «ծխո՞ւմ ես, թե՞ ոչ», «ուշացումների հետ ինչպե՞ս ես» եւ վերջ։ Ես, հանգստացած նրա, ուղիղ ասած, մշուշոտ ձեւակերպումներից, արդյունքում բոլորովին պատրաստ չէի այն հարցերին, որոնք տալիս էր իմ ապագա HR Manager-ը։ Այնուամենայնիվ, մենք երեքով էլ անցանք այդ հարցազրույցը, եւ հետո մնացին միայն ձեւականությունները։ Կացարանի որոնում, վիզա... դե լավ, ոչ այնքան էլ ձեւականություններ, բայց մեզ համար այդ ամենը այնքան արագ անցավ, որ նույնիսկ չնկատեցի, թե ինչպես եկավ մեկնելու օրը։

Մենք սկզբից փորձեցինք նշանակել աշխատանքի սկզբի հնարավորինս վաղ ամսաթիվ, որպեսզի հետո մի փոքր ավելի շուտ վերադառնանք Ռուսաստան եւ առանց մեծ կորուստների վերադառնանք բուհում դասերին։ Այդ պատճառով մենք թռչում էինք մայիսի 20-ականներին։ Երբ մոտենում էինք Նյու Յորքին, հանկարծ բռնեցի ինձ այն մտքի վրա, որ ոչինչ չեմ զգում, համենայն դեպս՝ ոչինչ, որ պետք է զգայի։ Ահա այն քաղաքը, որը ես այնքան հաճախ էի տեսել ֆիլմերում, քաղաքը, որի մասին այնքան շատ էի կարդացել, որի մասին այնքան երկար էի երազել։ Բայց ոչ։ Ոչինչ։ Ընդհանրապես։

Այդպես էր ճիշտ մինչեւ այն պահը, երբ ինքնաթիռի անվակները դիպան գետնին։ Հենց այդ պահին ինձ մոտ եկավ գիտակցումը, որ ամառս սկսվել է։ Հետեւում են բոլոր հարցազրույցները, որոնումները, փաստաթղթերի հավաքումը, դեսպանատուն այցելությունները, վաղաժամ քննությունները։ Ես մի երկրում եմ, որը հույզերի փոթորիկ է առաջացնում մոլորակի բոլոր մարդկանց մոտ, մի երկիր, որտեղ հայտնվելու մասին երազում են միլիոնավոր մարդիկ։