Օ՜, Ամերիկա՝ հնարավորությունների երկիր։ Մի երկիր, որտեղ բոլորը բարի են, հոգատար եւ կենսուրախ։ Ամերիկայում լինելուց հետո ես դարձա ավելի բաց, քաղաքավարի եւ ազատ։ Այդ ամբողջ ընթացքում այնքան բան տեղի ունեցավ։ Ես պատրաստվում էի Ամերիկա մեկնել ընկերուհիներիս հետ, բայց վիզա տվեցին միայն ինձ։ Ես՝ մի աղջիկ, որը երբեք մենակ դուրս չի գալիս եւ ամեն ինչից վախենում է, մեկնեցի Ամերիկա եւ գտա իմ համալսարանից մի ծանոթի, որը նույնպես պատրաստվում էր ԱՄՆ։ Մենք տոմսեր գնեցինք դեպի Նյու Յորք, հետո բաժանվեցինք, շատ սարսափելի էր մենակ մնալը։ Մայիսի 29-ին, առավոտյան ժամը 4-ին, ես կանգնած էի իմ քաղաքում, ձեռքերիս՝ ճամպրուկներ, դրսում մութ էր, եւ հանկարծ ես վախեցա։ Խնդիրը կացարանի հետ էր։ Այո, ես նախապես գտել էի Ակտոբեում, ինձ հասցեն գրել էին, բայց այդ ժամանակ ես մոլորվեցի։ Բայց ի վերջո գտա կացարան։ Ամբողջ հունիսը անձրեւոտ էր ու մառախլապատ, դրա պատճառով տրամադրությունս չկար։ Աշխատանքային առաջին օրս ոչինչ չէի հասկանում, վախենում էի, լաց էի լինում գումարը ընդհանրապես չէր հերիքում, քիչ էին վճարում, դեռ պետք էր կացարանի համար գումար գտնել, մայրիկս անհանգստանում էր, ամեն օր գրում էր, ես նրան ստում էի, որ ամեն ինչ հիանալի է, որ գումար ունեմ, բայց աստված իմ ես սկսեցի խնայել, որպեսզի վճարեմ կացարանի համար, սկսեցի երկրորդ աշխատանք փնտրել, գրեթե չէի ուտում, որովհետեւ ամեն ինչ թանկ էր։ Ինձ զգում էի կորած ձագուկի պես ամբողջ հունիսը ես պարզապես լաց էի լինում ու լաց լինում, շատ էի զղջում, որ եկել եմ, գրում էի բոլորին, բացի մայրիկից իհարկե, որ ինձ տանեն Բայց հետո, երբ գտա երկրորդ աշխատանքը խոհանոցում, սկսեցի հասկանալ նրանց լեզուն Դուք չեք պատկերացնի՝ նրանք այնքան արագ էին խոսում, որ ես ոչինչ չէի հասկանում, պարզապես քայլում էի ու ժպտում, իսկ հուլիսին, փառք Աստծո, սկսեցի ավելի լավ հասկանալ նրանց, շատ ընկերներ ձեռք բերեցի, եւ արեւը սկսեց այնքան պայծառ շողալ, եւ ես սկսեցի վարժվել, սկսեցի բացվել, շփվել, խաղալ բոլորի հետ եւ կացարանի համար վճարեցի իսկ գիտե՞ք, նրանք շատ-շատ քաղաքավարի են, նույնիսկ երբ ես բարձրանում էի ավտոբուս, պետք է վարորդին ասեի՝ շնորհակալություն, լավ օր, որովհետեւ բոլորն են այդպես ասում, եւ խանութներում ամենուր, բոլորը ժպտում են, բոլորը օգնում են, ամեն կիրակի նրանք գնում են այգի, զբոսնում են այնտեղ ամբողջ ընտանիքով, իսկ տնօրենները այնպիսին չեն, ինչպիսին մերոնք են՝ միշտ դժգոհ, նրանք ընդհակառակը՝ ամեն օր գալիս են, հարցնում են՝ կերե՞լ եմ, արդյոք ամեն ինչ լավ է, եթե ինչ-որ բան չի ստացվում, նրանք բացատրում էին, աստված իմ, հիշում եմ՝ սկզբում 100 անգամ հարցնում էի, եւ նրանք ինձ հանգիստ ամեն ինչ բացատրում էին։ Ընկերներ, իմ խորհուրդը ձեզ՝ մի վախեցեք եւ գնացեք Ամերիկա, ձեր կյանքը 360 աստիճանով կփոխվի