Ամերիկա... Մի բառ, որը պահում է իր մեջ այնքան ջերմ հուշեր, որոնք նոստալգիայի պահերին ցունամիի պես պատում են քեզ գլխից ոտք։ Վստահ եմ, որ յուրաքանչյուրի համար Work and Travel-ի ուղեւորությունը դարձել է կյանքի շրջադարձային պահ։ Մենք դարձել ենք ավելի պատասխանատու, աշխատասեր, համբերատար, հասուն, ավելի քիչ քմահաճ, եւ ամենակարեւորը՝ սովորել ենք գնահատել ժամանակը եւ այն իզուր չվատնել։

Հելսինկիում յոթժամյա փոխանցումով դեպի Նյու Յորք հոգնեցուցիչ թռիչքները, առանց քնի երկու օրը հաստատ արժեին նրան, որ վերջապես հայտնվես աշխարհի մայրաքաղաքում։ Նյու Յորք, ես սիրում եմ քեզ՝ ահա թե ինչ էի ուզում գոռալ այդ պահին։ Այդ հսկայական երկնաքերերը, որոնք վեհորեն մխրճվում են երկինք, այդ դեղին տաքսիները, որոնք ամենուր ազդանշան են տալիս, զբոսաշրջիկների այդ անվերջանալի բազմությունը, որոնք հետաքրքրությամբ զննում են տեսարժան վայրերը, Թայմս Սքվերի չքնող կուրացուցիչ լույսերը։ Նյու Յորքն ինձ հենց այդպիսին ներկայացավ։

Մի պահ ինձ զգացի սիբիրյան փոքրիկ քաղաքից մի աղջկա մասին ֆիլմի հերոսուհի, որը հայտնվել է խելահեղ մեգապոլիսի կենտրոնում՝ արկածներ փնտրելիս։ Ի դեպ, այդ արկածները նրան այնուամենայնիվ հաջողվեց գտնել)

Թափառելով Նյու Յորքով եւ գիշերը Starbucks-ում անցկացնելուց հետո՝ մենք գնացինք bus station, որտեղից մեզ վերցրեց Լեյք Ջորջ տանող ավտոբուսը։ Սա փոքրիկ քաղաք է, ուր ամերիկացիները գալիս են հանգիստ ու խաղաղ հանգիստ անցկացնելու նպատակով։ Շուրջը գեղատեսիլ անտառներ են, վայրի բնություն, եւ ամենակարեւորը՝ Լեյք Ջորջ լիճը, կամ ինչպես այն անվանում են՝ ”queen of American lakes”, քաղաքի գլխավոր հմայքը։ Բայց բնական գեղեցկություններից բացի, քաղաքը զուրկ չէր ամեն ճաշակի զվարճանքներից. այստեղ կարելի է գտնել թանգարաններ, զվարճանքի այգիներ, շոգենավով էքսկուրսիաներ, մոտորանավակի հետեւից պարաշյուտով թռիչքներ, ռեստորանների, բարերի, սրճարանների հսկայական քանակություն, ինչպես նաեւ ամեն հինգշաբթի տեղի այգում live համերգներ էին լինում։ Սեզոնի սկզբին անիրական ”Bike week” էր անցկացվում։ Մեկ շաբաթվա ընթացքում քաղաքի փողոցները լցված էին ամենահզոր մոտոցիկլետներով՝ դասական ռետրո ոճից մինչեւ ժամանակակից մոդելներ։ Շարժիչի մռնչյունը, որը տարածվում էր ամբողջ քաղաքով, ցնցում էր մինչեւ ոսկորները։ Իսկ սեզոնի վերջում մեզ սպասում էր ”Car Show”-ն՝ արդեն ավտոմեքենաներին նվիրված միջոցառում։ Իսկական տեսարան էր։ Ամերիկացիները գիտեն հանգստանալ եւ զվարճանալ։

Ամերիկացիների մասին։ Նրանց ժպիտն այնքան էլ ձգված չէ)

Ես նկատեցի, որ նրանք յուրաքանչյուր մարդու կանխավ լավն են համարում, եւ քանի դեռ դու չես փչացրել քո մասին տպավորությունը, բարի եղիր accept անել նրանց ժպիտը եւ ժպտալ ի պատասխան։ Ամերիկայում դա այդպես է դասավորված) Նրանց մտածելակերպին, իրականում, արագ ես սովորում, ավելի ճիշտ՝ նրանց անսահման քաղաքավարությանը եւ մշտական ”excuse me”-ին ու ”have a good day”-ին։ Նաեւ ամերիկացիները չեն խնայում հաճոյախոսությունները։ Մի անգամ սուպերմարկետի դրամարկղի մոտ մի սիրուն աղջիկ ինձ ասաց. ”I really like your outfit!”, ինչը ինձ մի փոքր շփոթեցրեց, եւ միեւնույն ժամանակ հաճելի էր։ Դե, ես սովոր չեմ անծանոթներից հաճոյախոսությունների))) ”Your English is so good” կամ ”Oh, such a beautiful handwriting” – ահա թե ինչ կարելի էր նաեւ լսել) Ավելորդ քաշ ունեցող մարդիկ այնտեղ այնքան էլ շատ չեն, եւ ընդհանրապես ես կարծում եմ, որ դա ամենատարածված առասպելն է։ Ամերիկացիները զբաղվում են սպորտով, հետեւում են առողջությանը, գուցե ոչ բոլորը, բայց մեծամասնությունը։

Ամբողջ ամառ աշխատել եմ որպես հաուսքիփեր լճի ափին գտնվող մի փոքրիկ հյուրանոցում։ Երբեմն սենյակները մաքրելուն օգնում էին բադիկները, որոնք հետաքրքրությամբ զբոսնում էին պատշգամբի երկայնքով եւ նայում բոլոր դռներից։ Ինձնից բացի, այնտեղ աշխատում էին նաեւ այլ ուսանողներ։ Ոմանք Թուրքիայից, ոմանք Ալբանիայից, ոմանք Վրաստանից, ոմանք Ղազախստանից։ Իսկական մշակութային փոխանակում)

Ազատ ժամանակ մենք գնում էինք լողափ, կինո կամ պարզապես զբոսնում էինք Լեյք Ջորջի հարմարավետ փողոցներով։ Բայց մի բան ինձ ամենից շատ հիշվեց։ Այն օրը, երբ մեզ հաջողվեց ձեռք բերել անվճար տոմսեր եւ գնալ ”Great Escape” զվարճանքների այգի։ Դա մի բան էր։ Մենք եկանք փակվելուց 3 ժամ առաջ եւ որոշեցինք, որ կնստենք միայն ”maximum thrill” կարմիր նշումով ատրակցիոններին։ Մանկության երազանքը կատարվեց։ Ինչպես էի ես գոռում, եւ ոչ այնքան վախից, որքան ինձ համակած հույզերից։ Ամերիկացիներն ինքնին նստած էին քարե դեմքով, իսկ երեխաները նստում էին մի քանի անգամ անընդմեջ։ Բայց ինձ մեկ անգամն էլ բավական էր)

Այգի մենք հասանք տեղական կարմիր ավտոբուսով, որը մեզ համար տրանսպորտի միակ հասանելի տեսակն էր։ Այն շրջում էր ամբողջ Լեյք Ջորջով եւ մտնում հարեւան քաղաքներ։ Ուղեւորությունը՝ 1 դոլար, ինչը գրպանին հարմար էր եւ ստիպված չէինք ծախսվել նույն ուբերի վրա։

Բայց ուբերի ծառայություններից այնուամենայնիվ ստիպված էինք օգտվել։ Եվ այդ ծառայության շնորհիվ ես նկատեցի, որ ամերիկացիները շատ հետաքրքրասեր են եւ սիրում են խոսել) ”Where are u from?” այս հարցից է սկսվում ցանկացած հետաքրքիր զրույց։ Տանը մոտենալիս դուք վարորդի հետ լավագույն ընկերներ եք եւ հրաժեշտին միմյանց բարի գիշեր եք մաղթում))

Լեյք Ջորջում գործում էր ”Student’s connection” կազմակերպությունը, որը կազմակերպում էր անվճար նախաճաշեր եւ ընթրիքներ, ինչպես նաեւ տարբեր ուղեւորություններ ուսանողների համար։ Այդ ուղեւորություններից մեկը Բոստոն էր։ Առավոտյան ժամը 6-ին մենք արդյունքում կանգնած էինք կանգառում՝ եւս 100 ուսանողների ընկերակցությամբ եւ անհամբերությամբ սպասում էինք ավտոբուսին, որը հենց հիմա պետք է մեզ տաներ Նոր Անգլիայի մայրաքաղաք։ 3 ժամ ճանապարհին եւ Բոստոն!! Անհավանական գեղեցիկ, խնամված եւ խելացի Բոստոն։ Ամենուր սուրճի եւ թարմ թերթի հոտ։ Մենք նայեցինք Հարվարդ, զբոսնեցինք կենտրոնով, քայլեցինք Quincy Market-ով։ Անպայման կվերադառնամ այնտեղ նորից)

Նոր ընկերներ, նոր կյանքի փորձ, նոր տպավորություններ՝ այն, ինչ անկասկած տալիս է ”Work and Travel” ծրագրին մասնակցությունը։ Բայց միեւնույն ժամանակ յուրաքանչյուրն իր համար գտնում է դրանում ինչ-որ յուրահատուկ բան, որը փոխում է նրան ներսից եւ դարձնում ավելի լավը։