Շատ տարիներ են անցել այդ ժամանակից ի վեր. ես շատ բան հասկացա, վերաիմաստավորեցի, փոխեցի վերաբերմունքս որոշակի բաների նկատմամբ: Այո, անկեղծ կլինեմ՝ հիմա կյանքը նախկինի պես չի եռում, եւ աչքերիս փայլը մարել է: Եթե ձեզ ծանոթ են այս ախտանիշները, ապա, հավանաբար, դուք էլ եք 40-ից անցել: Գիտեք, ընկերներ, եւ դա բացարձակապես նորմալ է: Ժամանակը անխնա խլում է մեզանից էներգիան, գեղեցկությունը, ամպամած երազանքները, ամեն տեսակ խաղաղ սիրահարվածությունները: Բայց մենք ձեռնունայն չենք մնացել, ժամանակը կարողանում է նվիրել այն ամենի փոխարեն, ինչ խլում է: Այն նվիրում է այլ «արժեքավոր» բան՝ դիտելու, դաստիարակելու, փորձ փոխանցելու եւ անսահման սիրելու հնարավորություն: Հենց սերն է անցնում բոլոր սահմաններով, չափումներով, ամեն կենդանի եւ անկենդան բանի միջով եւ երբեք չի ենթարկվում էվոլյուցիայի: Բայց դա արդեն բոլորովին այլ պատմություն է:
Ես նրան ծնեցի, երբ 21 տարեկան էի: Դասական պատմություն. փոքրիկիս աչքերում ես տեսա կյանքի իմաստի լույսը եւ սիրեցի նրան աշխարհում ամեն ինչից առավել: Մայրական սերը շատ ցավ էր պատճառում եւ միաժամանակ դարձնում ամենաերջանիկը: Ես պատրաստ էի եւ հիմա էլ պատրաստ եմ իմ դստերը տալ այն ամենը, ինչ նա կցանկանա: Լավ է, որ ժամանակը այնպիսին է, որ ամեն ինչ հասանելի է: Ես, իհարկե, անցել եմ տեղեկատվական հեղափոխության, ինտերնետ-ֆենոմենի զարգացման դարաշրջանով, բայց այն, ինչ կատարվում է հիմա, ինձ ոչ պակաս է զարմացնում:
Հիմա այդ փոքրիկ ձեռքերով հրաշալի աղջնակից ոչինչ չի մնացել. իմ առջեւ 25-ամյա ազնվական մի աղջիկ է: Երբ նա դարձավ 18 տարեկան, նա մեկնեց այլ քաղաք սովորելու, ինչպես ժամանակին ես: Մենք տեսնվում էինք միայն Maxx-ում: Մի սարք, որը թույլ էր տալիս մեզ շփվել հոլոգրաֆիկ, գրեթե շոշափելի կերպով հեռավորության վրա: Իմ ժամանակներում մենք ուրախ էինք նույնիսկ Skype-ով, դրա նախորդով:
Այդ երիտասարդ տարիքում իմ դուստրը շատ բանով հիշեցնում էր ինձ՝ անհանգիստ եւ հետաքրքրասեր: Բայց եւ այնպես, կար մեկ էական տարբերություն՝ նրա սիրտը լցված էր ուրիշների հանդեպ կարեկցանքով, նա ավելի նուրբ էր զգում իր մասնակցությունը աշխարհին, նրա հետ նա մեկ ամբողջություն էր: Եվ նրա նման երիտասարդները մի ամբողջ սերունդ են: Ալտրուիստների սերունդ: Ամոթ է: Ես երիտասարդությանս տարիներին տրվեցի էգո-արժեքների, անհատապաշտության, «ապրում եմ ինքս ինձ համար» եւ այլնի համընդհանուր ազդեցությանը:
Եվ ահա, մի օր, նրա սրտի ապրումների համար տեղը չբավականացրեց: Նա գիտեր, որ մոլորակը որոշակի էկոլոգիական դժվարություններ է ապրում եւ չէր կարողանում տեղում նստել: Մենք շատ էինք խոսում, ես ուշադիր լսում էի նրան, նա չէր հանդարտվում եւ կրկին ու կրկին բարձրացնում էր այդ թեման: Այդ պահին ես հստակ հասկացա, որ սա իմ հնարավորությունն է անելու մի իսկապես օգտակար բան, մի բան, որին ես երբեք չէի համարձակվել, թեկուզ եւ իմ դստեր ձեռքերով:
Եվ ես հիշեցի նրանց մասին: Ժամանակին նրանք ինձ հնարավորություն տվեցին մեկնել ԱՄՆ, ժամանակին նրանք շատերին օգնեցին դա անել: Եվ ո՞վ կիմանար, որ դա մեծագույն սխրանքների ճանապարհին ընդամենը առաջին քայլն էր: Երբ իմ դուստրը 18 տարեկան էր, Work and Travel փոխանակման ծրագիրը իր պատմության մեջ լեգենդար որոշում կայացրեց՝ մշտական համագործակցություն սկսեց բնության պաշտպանության կազմակերպությունների հետ: W&T-ն իր ժողովրդականությունը ուսանողների շրջանում ուղղեց ճիշտ հունով՝ դրանով իսկ տարածելով մի պարզ գաղափար՝ ժամանակն է Երկիրը փրկել աղտոտումից:
Դուստրս պնդում էր, ես երկար ժամանակ չէի կարողանում որոշել: Նա գեղեցիկ եւ համոզիչ էր խոսում, բայց ես վախենում էի նրան այդքան հեռու եւ երկար ժամանակով ուղարկել: Բայց ես պետք է հասկանայի, եթե ոչ նա, ապա ո՞վ: Որոշումը կայացվեց հօգուտ նրա, իհարկե, ոչ առանց իմ արցունքների:
Իմ աղջիկը դարձավ ծրագրի առաջին կամավորներից մեկը, ով մեկնեց բուժելու Խաղաղ օվկիանոսի ջրերը: Առաջին 2 տարվա ընթացքում նրանց հաջողվեց օվկիանոսը ազատել մի քանի տոննա պլաստիկից: Այսօր ծրագիրը արդեն 7 տարի է, ինչ հաջողությամբ իրականացնում է դրված նպատակները: Իմ հասուն դուստրը նույն կերպ աշխատում է ի բարօրություն կազմակերպության եւ սովորեցնում նորեկներին: Իսկ ես հանգիստ եւ խաղաղ շարժվում եմ դեպի իմ տարիքի կեսը՝ հետեւելով իմ երեխայի սխրանքներին:
Նա ընդամենը 18 տարեկան էր այն ժամանակ՝ 2039-ին: