Պարզապես պատկերացրեք. դուք փակում եք աչքերը, հաշվում մինչեւ երեք... մեկ, երկու, երեք։ Բացեք։ Անհավանական է, բայց արդեն 2039 թվականն է։ Դուք նայում եք շուրջը։ Ի՞նչ եք տեսնում։ Շուրջը մարդիկ են։ Նույննե՞րը, թե՞ ուրիշները։ Մեքենաներ։ Այո, կարծես թե դրանք փոխվել են։ Դուք մատնահետքը հպում եք դռանը, նստում ներս, մուտքագրում անհրաժեշտ տվյալները (թեեւ ինչո՞ւ տեքստ մուտքագրել, եթե կարելի է պարզապես ասել)։ «Եվա՛, տար ինձ տուն»։ «Երթուղին կառուցված է»,- լսում եք պատասխանը։ Բազկաթոռը ձեւափոխվում է ըստ ձեր կազմվածքի՝ գրկելով ձեր ձեռքերը, գոտկատեղը, կոնքերը։ Դուք հուսալիորեն ամրացված եք։ Անվտանգությունը ամենակարեւորն է։ Եվ դուք վերջապես կարող եք հանգստանալ ծանր օրվանից հետո։ Ճանապարհի վրա ուշադրությունը կենտրոնացնելու կարիք չկա, քանի որ մեքենան դուք չեք վարում. դա պարզապես ծրագրավորված մեխանիզմ է, իսկ դուք դրա մի մասն եք։ Խցանումնե՞ր։ Ոչ մի խցանում չկա։ Դուք մեծ, կանոնակարգված համակարգի մի մասն եք։ Ոչ թե ճանապարհ, այլ մեծ մագնիսական ժապավեն, որը տեղաշարժում է մեքենաները։ Իսկ ի՞նչ կասեք հետիոտների մասին։ Այժմ նրանց ուղիները չեն հատվում։ Նրանք ունեն իրենց սեփական ուղին՝ օդով։ Հատուկ ցանկապատված սալիկներ, որոնց վրա կանգնում են մարդիկ, թռչում են ավտոմայրուղիների վրայով։
Եվ ահա դուք տանն եք։ Սկաները ձեր դեմքից կարդում է ձեր սեփական ID-կոդը եւ թույլ տալիս ներս մտնել։ Իհարկե, լավ է, բայց միեւնույն է՝ առօրյա է... Ուզում ես ինչ-որ նոր, անսովոր բան... Խորհուրդ ես հարցնում Ալիսայից. «Հնարավորություններ 2039-ի ուսանողների համար»։ «Մեկ վայրկյան...»։ Այսպիսով, IEC։ Ի՞նչ հապավում է սա։ Գուգլում ենք։ Ահա, միջազգային ուսանողական փոխանակում, կարծես թե ինձ հարմար է։ Մկնիկով սեղմում ենք՝ ազդանշաններ՝ ուղիղ գիծ՝ միջազգային փոխանակման կենտրոն՝ Ելենա՝ բարեւ ձեզ՝ պատմեք, թե ինչ կցանկանայիք։ «Էմմ.. Այո, ես.. Կցանկանայի աշխարհը տեսնել։ Բայց ես ուսանող եմ»։ «Հասկանալի է,- ասում է Ելենան,- նշանակում է՝ պետք է գնալ «Work and Travel» ծրագրով»։ Եվ Ելենան սկսում է պատմել. ձեր սենյակը փոխակերպվում է, նահանգ առ նահանգ դուք բացահայտում եք Ամերիկան։ Տեսնում եք Ալյասկայի անհավանական լեռները, անծայրածիր Ատլանտյան օվկիանոսը, հովիտները, լճերը... Դուք հիացած եք։ Կանգ առեք։ Բայց չէ՞ որ սրանք ընդամենը նկարներ են։ Իսկ ինչպե՞ս է այնտեղ՝ հեռավոր Ամերիկայում, իրականում։ Այժմ ձեր սրտում ապրում է երազանք՝ բացահայտել Երկրի այդ ծայրը։
Առցանց հարցաթերթիկ՝ ձեզնով հետաքրքրվել են՝ հարցազրույց Skype-ով։ Դուք պատրաստվում եք, քանի որ պետք է ցուցադրեք ձեր բոլոր կարողությունները իրական մոդելավորված աշխատանքային միջավայրում։ Ձեր սենյակը երբեմն շքեղ ռեստորանի խոհանոց է, երբեմն՝ թանկարժեք հյուրանոցի համար, երբեմն՝ շքեղ ջրաշխարհի փրկարարական խցիկ։ Տվյալ իրավիճակ եւ ակնթարթային որոշում։ Շնորհավորում եմ։ Դուք հրավիրված եք։ Բայց ամենասարսափելին դեռ առջեւում է՝ վիզա ստանալը։ Պարզապես պատկերացրեք, դուք պետք է անցնեք սենսորային ստուգում, որը սկանավորում է ձեզ գլխից ոտք։ Ընթացակարգը նման է իրական բժշկական զննման, միայն թե՝ տիեզերական։ Ոչ մի հայտ։ Գալիս եք, կանգնում ճառագայթի տակ՝ կարդացվում է ձեր եւ ձեր անցյալի մասին ամբողջ տեղեկատվությունը։ Ի՞նչ փաստաթղթերի կեղծում։ Մոտակայքում հյուպատոսների հանձնաժողովն է, որոնք տալիս են մեկ հարց. «Ո՞րն է ձեր ուղեւորության նպատակը»։ Իսկ դուք հաստատ գիտեք պատասխանը։ Թե՞ ոչ։ Սկսում եք կասկածել, հուզմունքն իր գործն արել է։ Փորձում եք ինչ-որ բան դուրս կորզել ձեզնից։ Որոշումը կուղարկվի պետական ծառայությունների պորտալում ձեր անձնական առցանց կաբինետ, որը տեղավորվում է ցանկացած գաջեթում եւ փոխարինում է բոլոր տպագիր փաստաթղթերը։
Այ քեզ բան, շատ շուտով դուք կմեկնեք զարմանալի ճամփորդության։ Դուք սա երբեք չեք մոռանա։ Իսկ գիտեի՞ք, որ սա իսկապես աշխատանքի եւ ճամփորդության համադրություն է։ Ծրագիրը աշխատում է շրջանաձեւ սկզբունքով. դուք գալիս եք նահանգ, աշխատում եք մեկ շաբաթ, ապրում եք սովորական ամերիկյան ընտանիքում, իսկ հետո տեղափոխվում եք մեկ այլ նահանգ՝ փոխելով պաշտոնը եւ շրջապատը (48 շաբաթ՝ սա 11 ամիս է, 48 նահանգ եւ 48 իրական ամերիկյան ընտանիք)։ Այո-այո, սա մեկամյա ծրագիր է այն ուսանողների համար, ովքեր հոգնել են առօրյայից, ցանկանում են դադար վերցնել, վերալիցքավորվել եւ իրականում տեսնել աշխարհը։ Առջեւում ընտանեկան կյանք է, աշխատանք, պարտականություններ, իսկ հիմա դուք ազատ եք, եւ սա ձեր հնարավորությունն է։