Դասերի ժամանակ ես հաճախ մտածում եմ ուսման հետ կապ չունեցող բաների մասին, հատկապես եթե դասը սարսափելի ձանձրալի է։ Այդ օրերից մեկում ես մտածում էի արտասահման կատարելիք առաջիկա ուղեւորության մասին։ Իհարկե, գաղափարները շատ էին, բայց, ինչպես միշտ, ամեն ինչ հանգում էր գումարին։ Ես որոշեցի կիսվել գաղափարներիս ընկերուհուս հետ, ինչին նա ասաց. «Իսկ գուցե գնանք Work and Travel USA-ով։ Գումար կվաստակենք եւ կտեսնենք Ամերիկան, չէ՞ որ դա մեր երազանքն է, իսկ հետո այդ գումարով կարող ես ճամփորդել»։ Երկար չմտածելով, ծնողներիս հետ խոսելուց հետո, մենք եկանք ընդհանուր հայտարարի։ Հաջորդ օրը ես անմիջապես որոշեցի սկսել ծրագրին մասնակցելու համար փաստաթղթերի հավաքագրումը։

Ի դեպ, դա 2018 թվականին էր, եւ ես փաստաթղթերը չեմ ձեւակերպել CMO-ի միջոցով։ Չեմ ասի, որ փաստաթղթերի հավաքագրման գործընթացը առանց գլխացավանքի անցավ, բայց այն միտքը, որ մի քանի ամսից ես Ամերիկայում կլինեմ, ինձ մոտիվացնում էր հաղթահարել բոլոր դժվարությունները, քանի որ գիտեի՝ արդյունքը արդարացնելու է կատարված ճանապարհը։

Այո, մոռացա ասել, որ Ամերիկա մեկնելը իմ ամենանվիրական երազանքն էր։ Դպրոցական տարիներից ինձ սովորեցրել եմ անգլերենի, երաժշտություն էի լսում, սերիալներ դիտում, ամբողջ պատս պատված էր ամերիկյան աստղերի պաստառներով։ Ես նույնիսկ մանկությանս տատիկիս ասում էի. «Կգնամ Ամերիկա, ինձ համար ամերիկացի կգտնեմ ու կմնամ այնտեղ»։ Եվ ահա քեզ նման հնարավորություն՝ մեկնելու Ամերիկա։ Եթե բաց թողնեմ այն, ամբողջ կյանքում կզղջամ։ Ես գրեթե «ապրում» էի գրասենյակում, շաբաթը մի քանի անգամ գալիս էի, մի կույտ անհրաժեշտ/ոչ անհրաժեշտ հարցեր էի տալիս, կարծես դրանից ինչ-որ բան կփոխվեր։

Եվ ահա աննկատ մոտեցավ վիզա ստանալու հարցազրույցի օրը։ Երեւի ես ողջ կյանքում կհիշեմ այդ օրը, որովհետեւ երբեք այդքան դառը չեմ լացել։ Օրը սարսափելի մռայլ էր, հորդառատ անձրեւ էր գալիս։ Ես շատ էի անհանգստանում, այնուամենայնիվ, առաջին ուղեւորությունն էր արտասահման, ընդ որում՝ մեկ այլ մայրցամաք։ Այդ բոլոր մտքերը ինձ շփոթեցնում էին։ Ամեն ինչ լավ էր սկսվում, ես ինձ տրամադրում էի դրական հույզերի, փորձում էի չանհանգստանալ։ Հարցազրույցը տեւեց ընդամենը մի քանի րոպե, եւ ես ստացա կապույտ թերթիկ, ինչը նշանակում է վիզայի մերժում։ Ես, կարծես միամիտ երեխա, փորձում էի համոզել հյուպատոսին, բայց հոգուս խորքում հասկանում էի, որ փորձերս ապարդյուն են։ Սխալս անմիջապես հասկացա, բայց, ինչպես ասում են՝ գնացքը գնացել է։ Անձամբ ինձ համար դա ավելի վատ էր, քան սիրտ կոտրելը, որովհետեւ իմ ողջ կյանքի երազանքը այդքան անհեթեթ կերպով կարող էի բաց թողնել միայն ես։