Տիեզերքի անծայրածիր տարածություններում, ինչ-որ տեղ հեռու-հեռու, կա մի առանձնահատուկ վայր, որտեղ ծնվում են երազանքները, որոնք, վառվելով աստղերի պես, լուսավորում են մեր կյանքի ուղիները եւ երբեմն նույնիսկ ամենադժվար պահերին աջակցում մեզ, եւ վաղ թե ուշ դրանք իրականանում են։ Եվ երբ քո երազանքն իրականանում է, դա կարելի է համեմատել անծայրածիր տանջալից անապատի մեջտեղում անձրեւի զովության հետ։ Թույլ տուր ինձ հիմա պատմել քեզ իմ երազանքների մասին, սիրելի՛ ընկեր :)

Սուրբ Ծննդին հաշված ժամեր էին մնացել։ Ես՝ հինգ տարեկան փոքրիկ տղա, փաթաթված հսկայական, բայց շատ ընդարձակ ու փափուկ պիժամայի մեջ, որը ծառայում էր որպես պաշտպանություն նենգ ցրտից, նստած էի փայլփլող տոնածառի մոտ՝ փափուկ խաղալիքներով լցված փափուկ գորգի վրա։ Բուխարու լույսը դանդաղ տարածվում էր պատերին՝ թողնելով խորհրդավոր հետք, օդում թռչում էր թարմ տոնածառի բույրը՝ մանդարինների եւ կոնֆետների հետ խառնված, պատուհանից այն կողմ ուրախ սուլում էր բուքը, իսկ խոհանոցից լսվում էր մայրիկիս թարմ թխած վարսակի ալյուրով թխվածքաբլիթների եւ կաթով տաք կակաոյի բույրը. այս ամենը ստեղծում էր իսկական հրաշքի մթնոլորտ, այն տոնի, որը, ժամացույցի զարկերի պես, ստիպում էր սրտիս ավելի ու ավելի հաճախ բաբախել անսովոր ուրախությամբ։

Այդ երեկո, «Տանը մենակ 2. Նյու Յորքում մոլորվածը» ֆիլմը դիտելուց հետո, իմ փոքրիկ սրտում վառվեց մի հսկայական երազանք՝ լինել այնտեղ, որտեղ մարդիկ ապրում են ամպերից բարձր անթիվ երկնաքերերում, այնտեղ, որտեղ հուշանվերների եւ խաղալիքների հարմարավետ խանութների ցուցափեղկերով լի փողոցները փայլում են միլիոնավոր լույսերով, այնտեղ, որտեղ դու կարող ես լսել աշխարհի բոլոր լեզուները եւ զգալ մաշկիդ վրայով անցնող սարսուռը՝ գտնվելով Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգի գագաթին՝ Մեծ Խնձորի սրտում՝ վեհաշուք եւ այնքան գրավիչ Նյու Յորքում։

Երբեմն ինչ-որ հեռավոր եւ անհայտ բան մեզ անհասանելի է թվում, եւ այնուամենայնիվ, Տիեզերքն այնպես է կառուցված, որ յուրաքանչյուր անկեղծ ցանկություն ի վերջո կգտնի իր նավը Երազանքների ծովախորշում եւ Աստղային գետով կգտնի դեպի քեզ տանող ճանապարհը։

Հիմա ինձ համար դժվար է հավատալ, որ արդեն երկու տարի առաջ ես առաջին անգամ իմացա ծրագրի մասին իմ ընկերոջից եւ որոշեցի, մի կողմ դնելով ամեն տեսակ վախ ու կասկած, վստահել սրտիս եւ հատել օվկիանոսը՝ իրականացնելու այն նույն վառ երազանքը, որով հինգ տարեկան երեխայի սիրտը վառվում էր գրեթե տասնչորս տարի շարունակ։ Եվ, գիտե՞ք, այն գիտակցումը, որ այդքան տարիների սպասումներն ու մշտական ցանկությունները շուտով կիրականանան, ստիպում է սրտիդ ավելի հաճախ բաբախել, իսկ մաշկիդ վրայով անընդհատ սարսուռ է անցնում՝ ակնկալելով այն, ինչ սպասվում է առջեւում. ամբողջ աշխարհում բառերը չեն հերիքի նկարագրելու այն զգացմունքները, որոնք ես զգում էի այդ պահին։

Եվ ահա արդեն երկրորդ անգամ ճակատագիրը այնպես է տնօրինել, որ ես կրկին թռչում եմ պողպատե թեւերով Ատլանտյան օվկիանոսի վրայով՝ հանդիպման այն քաղաքի հետ, որը հավերժ թողել է իր բոցավառ հետքը իմ հոգում, որը կջերմացնի ինձ նույնիսկ ամենացուրտ ձմռանը եւ վայրի սառնամանիքին, որը ինձ կհիշեցնի միայն այն մասին, որ յուրաքանչյուր ցանկություն վաղ թե ուշ կիրականանա, որովհետեւ այդպես պետք է լինի։ Եվ քո երազանքը, իմ սիրելի՛ ընկեր, որ կարդում ես այս պատմությունը, շուտով կիրականանա։

Թռչելով ձյունառատ Նորվեգիայի տարածքների վրայով

10 ժամ անց ինքնաթիռի հրամանատարը հայտարարում է 15 րոպեից վայրէջքի պատրաստ լինելու մասին, եւ հենց այդ պահին սիրտը սկսում է ավելի հաճախ բաբախել, որովհետեւ գիտի, որ հաշված վայրկյաններ անց ես կրկին կտեսնեմ այն վայրերը, որոնք արդեն հասցրել են հարազատ դառնալ։ Իջնում ենք վայրէջքի։ Արեւի ճառագայթները նետերի պես ծակում են ամպերը, մեր տակ անծայրածիր կապույտ օվկիանոսն է, որի վրայով նավարկում են զբոսանավեր՝ նավապետներով, եւ հեռվում երեւաց նա՝ վեհաշուք Նյու Յորքը՝ իր անծայրածիր երկնաքերերով, որոնք կարծես ձգվում են դեպի արեւը՝ ձգտելով թռչել դեպի աստղերը։

Hello, lovely New York, I’ve missed you so much! :)

Այս անգամ լեզվական արգելքի հետ կապված ամեն ինչ շատ ավելի հեշտ էր. նախորդ տարվա պրակտիկան պարզապես խելահեղ էր, ուստի հիմա ես առանց դժվարության սկսում էի զրույցը անծանոթների հետ, եթե օգնության կարիք ունենայի։

Եվ ահա ես արդեն Մանհեթենի էքսպրեսով սլանում եմ մետրոյի անվերջանալի թունելներով, 44 East-ում, Թայմս Սքվերից ոչ հեռու, որտեղից ավտոբուսը պետք է ինձ տանի վերջնակետ՝ հարազատ Գրինփորթ, որը գտնվում է Նյու Յորք նահանգում, որտեղ ես աշխատել եմ անցյալ ամառ։ Կերակրվելով իմ սիրելի պանրային պիցցայով, որը, ի դեպ, պարզապես անիրական համ ունի, եւ նաեւ շատ էժան է՝ ընդամենը 99 ցենտ, ինչը ավտոմատ կերպով այն դասում է Must Try List-ի մեջ։ Կուշտ ուտելուց հետո ես նստում եմ ավտոբուս եւ սլանում դեպի իմ երազանքները։ Այդքան կարճ հանդիպում, Նյու Յորք, բայց շուտով մենք կտեսնվենք։

Եվ կրկին բարեւ, Գրինփորթ։

Ժամանելուն պես ինձ շատ ջերմ դիմավորեցին իմ սիրելի ընկերները։ Ինչքա՜ն էի կարոտել ձեզ բոլորիդ։ Դժվար է բառերով փոխանցել այն ուրախությունը, որը ես զգում էի այդ պահին։ Բոլորի հետ տեսնվելուց եւ շատ-շատ կուշտ ընթրելուց հետո ես շարժվեցի դեպի իմ տուն, եւ այնտեղ հասնելուն պես տղաները որոշեցին երեկույթ կազմակերպել իմ ժամանման պատվին։ Ես ծանոթացա նոր մարդկանց հետ, որոնք իսկապես անհավանական են։ Ռադվիլե, եթե դու կարդում ես սա, ապա իմացիր, որ դու ամենահզոր աղջիկներից մեկն ես, որոնց ես հանդիպել եմ։ :) Սա շատ ջերմ եւ միաժամանակ խելահեղ երեկո էր՝ լի արկածներով։ Եկավ քնելու ժամանակը, եւ ուզում եք հավատացեք, ուզում եք՝ ոչ, բայց քնելիս ես զգացի տնային հարմարավետության ջերմությունը՝ այնքան հարազատ եւ մոտ, որ թվում էր, թե ես չեմ էլ մեկնել։ Դժվար էր հավատալ, որ անցել է ամբողջ մեկ տարի։ Եվ ահա ես կրկին այստեղ եմ։

Ահա այսպիսի ջերմ մայրամուտով է ինձ դիմավորում Գրինփորթը :)

Զբոսնելով փողոցներով

Իսկ ժամանակը թռչում է հրթիռի պես :) Օր օրի մենք տղաների հետ անցկացնում էինք միասին՝ դառնալով ավելի ու ավելի մտերիմ, կարծես ընտանիք, մեկ ամբողջություն։ Անվերջ խորովածներ օվկիանոսի ափին՝ աստղազարդ երկնքի տակ, երաժշտություն, կարաոկեի գիշերներ, համատեղ ճանապարհորդություններ, վերելքներ ու վայրէջքներ. մենք միշտ միասին էինք, եւ նույնիսկ հիմա, գտնվելով միմյանցից հեռու, մենք բոլորս մինչեւ կյանքի վերջ կապված ենք անտեսանելի թելով, որը հնարավոր չէ կտրել։ Մենք գրեթե բոլորս տարբեր երկրներից էինք, խոսում էինք տարբեր լեզուներով, եւ այնուամենայնիվ մեզ միավորում էր այն ներքին կրակը, որը մի անգամ մեր մեջ վառեց երազանքը եւ քաջություն տվեց հետեւել դրան։

Իմ ամերիկյան ընտանիքի հետ

Դիմավորում ենք մայրամուտը Ռոքիփոյնթ լողափի ափին

Աշխատանքային լարված օրվանից հետո գիշերվա ընթացքում կիսվում ենք մեր երազանքներով

Այս ամառը անսովոր էր։ Ես զգացի, թե ինչ է նշանակում լինել զբոսանավի նավապետ, դրա համար շնորհակալություն իմ ընկեր Ռոբինին։ Մենք տեսանք անծայրածիր օվկիանոսային ջրերը, որոնց վրա սահուն շողշողում էր վարդագույն մայրամուտը, մեզ փչում էր տաք աղի ծովային զեփյուռը, իսկ երկնքում բարձր աստղերը մեր ուղեցույցներն էին։ Ես եւ իմ ընկերները լաստանավով հատեցինք ամբողջ նահանգը՝ հասնելու Բոստոն, որը պարզապես գրավեց մեր սրտերը։ Հարվարդում լինելու իմ մանկության երազանքը վերջապես իրականացավ։ Բոստոն, դու պարզապես անիրական ես, շնորհակալություն քեզ։ Ես բազմիցս այցելել եմ Նյու Յորք, ինչպես եւ խոստացել էի։ Այս անգամ չմնաց այնպիսի վայր, որտեղ ես չեմ եղել :)

Բոստոնյան երկնաքերերի վեհությունը տպավորիչ է

Բոստոնի փողոցներում ինչ-որ տեղ

Զբոսանք լեգենդար Հարվարդի բակում։ Այնքան երջանիկ եմ, որ վերջապես տեսա այն կենդանի։

Բոստոնի հայտնի քաղաքային գրադարանը ավելի շատ նման է Հոգվարթսի

Մենք կանգնած էինք ամպերի մակարդակին

Կյանքում առաջին անգամ եղել եմ Մեթսի բեյսբոլի խաղին։ Ադրենալին, դրայվ եւ անկեղծ հույզեր։ Պարզապես անփոխանցելի զգացողություններ։

Ուսումնասիրելով Նյու Յորքի տարածքները

Ես միշտ ծարավ եմ արկածների։ Եվ այս տարի ես որոշեցի իրականացնել իմ վաղեմի երազանքը՝ տեսնել Գրանդ Կանյոնը։ Հավաքելով ուժերս եւ բարոյապես պատրաստվելով այն փորձություններին, որոնք սպասում են ինձ դեպի այս Աշխարհի Հրաշալիք տանող ճանապարհին, ես գտա ինձ նման արկածախնդիրների մի խումբ, եւ մենք միասին, գնելով ինքնաթիռի տոմսեր, պայմանավորվեցինք հանդիպել մեր մեկնարկային կետում՝ Լաս Վեգասում։

Օգոստոսի վերջին վաղ առավոտյան ես արդեն ավտոբուսով գնում եմ Նյու Յորք։ Թայմս Սքվերի Starbucks-ում մի բան ուտելուց հետո, ես, ականջակալներիս մեջ Jay Z feat Alicia Keys – New York երգով, շարժվում եմ դեպի ավտոբուսը, որը ինձ կհասցնի Քուինս՝ քաղաքի գլխավոր շրջաններից մեկը, որտեղ գտնվում էր ինձ անհրաժեշտ La Guardia օդանավակայանը։ Ճանապարհը հեշտ չէր, եւ ահա 4 ժամ ճանապարհից հետո (չէ՞ որ Նյու Յորքը պարզապես հսկայական է!) ես արդեն նստած էի օդանավակայանում՝ սպասելով իմ չվերթի նստեցմանը։ Հայտարարում են իմ Նյու Յորք – Դեթրոյթ – Լաս Վեգաս չվերթի նստեցումը։

3-2-1. Թռչում ենք։ Հինգուկես ժամ սպասում եւ զրույցներ Թուրքիայից իմ նոր ընկերոջ՝ Սալի հետ, որը ապրում է Նյու Յորքում եւ աշխատում է այնտեղ որպես հրշեջ, ծառայության ընթացքում փրկել է մոր եւ երեխայի կյանք։ Այդպիսի մարդկանց միշտ ուզում ես շնորհակալություն հայտնել պարզապես այն բանի համար, որ նրանք գոյություն ունեն եւ այն բանի համար, թե ինչ են անում մեզ համար։ Զրույցների ընթացքում ժամանակը աննկատ է թռչում, եւ ահա մեր ինքնաթիռը մոտենում է նպատակակետին։ Արդեն չեն երեւում անծայրածիր կանաչ դաշտավայրերը, ժայռերը, լճերն ու գետերը, որոնք մենք տեսել էինք Նյու Յորքում եւ այլ նահանգներում։ Այս ամենին փոխարինում են վեհաշուք եւ իմաստուն անապատի անծայրածիր ավազները, որոնք իրենց զարդարել են ժայռերով, բլուրներով եւ լեռներով, որոնք վեր են խոյանում՝ կարծես հանգստության պահապաններ այս ամբողջ անվրդովության եւ կարգուկանոնի մեջ։

Hello, crazy Las Vegas!

Եթե ինձ խնդրեին անվանել ամենախելահեղ եւ միաժամանակ անիրական քաղաքը, ապա իմ ընտրությունը միանշանակ կընկներ Լաս Վեգասի վրա։ Արդեն օդանավակայանում մենք հանդիպում ենք նրան, ինչով հայտնի է այս Մեղքերի քաղաքը՝ խաղատներին։ Դրանք ամենուր են, բացարձակապես ամենուր։ Խաղատունը Լաս Վեգասում առաջին բանն է, որը դուք կտեսնեք դեռ օդանավակայանում գտնվելով։ Քաղաքի էներգետիկան պարզապես տիեզերական է։ Չգիտեմ, թե ինչի հետ է դա կապված. կամ +35 աստիճան Ցելսիուս շոգի հետ, կամ իսկապես այս վայրը լիցքավորված է մարդկային հույզերով, անվերջ դրայվով եւ այս կյանքն ապրելու ցանկությամբ :) Օդանավակայանում ես հանդիպեցի տղաների հետ, որոնց հետ էլ պետք է անցկացնեի հաջորդ շաբաթը՝ դեպի թանկագին Արեւմուտք ուղեւորության ընթացքում։

Հասնելով մեր հյուրանոց՝ մենք առաջին հերթին վազեցինք զբոսնելու, չնայած թռիչքից հետո վայրի հոգնածությանը։ Երբ տեսնում ես այս բոլոր վայրերը, որոնք նախկինում տեսել էիր միայն ֆիլմերում, աչքերը վառվում են կրակով եւ ցրվում տարբեր կողմեր։ Ամենուր ամեն ինչ փայլում է, փողոցներում երաժշտական խմբերը կատարում են AC/DC-ի «Shook me all night long» երգը, մարդիկ թռչում են անմիջապես մեր գլխավերեւում՝ ատրակցիոնների վրա, ինչ-որ մեկը հանգստանում է ծանր աշխատանքային օրվանից հետո ուժեղ խմիչքով՝ բարի սեղանի մոտ՝ գրավիչ աղջիկների ընկերակցությամբ, իսկ ինչ-որ մեկը սեփական շոուներ է կազմակերպում անհագ հանդիսատեսի համար։ Խելահեղ քաղաք եւ միաժամանակ անհավանական։

Ֆրեմոնտ Սթրիթը՝ իր ողջ փառքով

Առանձին ուշադրության է արժանի Սթրիփ փողոցը։ Հայտնվել Սթրիփում՝ նշանակում է միաժամանակ ընկղմվել Ֆրանսիա, Իտալիա, Եգիպտոս, օլդսքուլ Նյու Յորք եւ մեր մոլորակի շատ այլ վայրեր։ Այստեղ ճանապարհորդելիս անպայման այցելեք Բելաջիոյի շատրվանները։ Երբ ես առաջին անգամ տեսա եւ լսեցի դրանք, զգացի մարմնիս վրայով անցնող հենց այդ հաճելի դողը։ Իրականացավ իմ Երազանքների օրագրի եւս մեկ երազանք։

«Վարդագույն Ֆլամինգո» հյուրանոց

Ֆրանսիայի մի կտոր անապատի մեջտեղում

Գեղեցկության եւ խելահեղության խառնուրդ, ցերեկը անիրական շոգ եւ գիշերը հաճելի զովություն, մինչեւ առավոտ անվերջ երեկույթներ, հարյուր հազարավոր մարդիկ, խաղատներ, խաղային ավտոմատներ, թանկարժեք մեքենաներ, Սթրիփ փողոցի հյուրանոցների աննկարագրելի ճարտարապետություն, Բելաջիոյի շատրվանների գեղեցկություն, Ֆրեմոնտ փողոցի աննորմալությունը՝ իր բոցավառ համերգներով եւ շոուներով, աճպարարներով եւ նկարիչներով, ինչպես նաեւ գիշերային ֆայեր-շոուներով. ահա թե ինչ է Լաս Վեգասը, իսկականը, ինչպես մենք տեսնում ենք ֆիլմերում։ Միանշանակ must see!

Ես եւ իմ սիրելի ընկերները :) Կարոտում եմ ձեզ։

Հասցրեցի լինել մոդել Լաս Վեգասում նկարահանումների համար

Իմ հետեւում գտնվում է Bellagio հյուրանոցը՝ աշխարհահռչակ շատրվաններով

Մեր ճանապարհորդների թիմը շարժվում է առաջ։ Ժամանակն է տեսնել քո իսկական վեհությունը, պարոն Գրանդ Կանյոն։

Մենք սլանում էինք երկու մեքենաներով վայրի անապատների միջով, պատուհանից այն կողմ այրում էր արեւը, թռչում էր տաք քամին՝ կարծես մեզ հետ մրցելով արագության մեջ։ Օ՜, թանկագին Արեւմտյան Քամի։ Դու միշտ մեր ուղեկիցն ես եղել այս անհավանական ճանապարհորդության ընթացքում։ Շնորհակալություն քեզ դրա համար։

Ճանապարհին մենք այցելեցինք 2 իսկապես հիանալի վայր՝ Զայոն ազգային պարկ եւ Կրակի հովիտ։ Մենք այնտեղ երկար չմնացինք. շատ շոգ է, ուստի, հարյուրից ավելի լուսանկար անելով, մենք շարժվեցինք դեպի մեր այսօրվա գլխավոր կետը :)

5 ժամ անց անծայրածիր անապատները փոխարինվեցին ծառերով պատված ժայռոտ տեղանքով։ Շոգը նահանջեց, եւ նրա փոխարեն եկավ թեթեւ զովություն։ Մենք մոտենում էինք նրան՝ վեհաշուք Գրանդ Կանյոնին։ Գրողը տանի, ինչքա՜ն գեղեցիկ ես։ Երբ տեսնում ես այն կենդանի, դժվար է հավատալ, որ նման բան ընդհանրապես հնարավոր է. անծայրածիր երկարություն, որսի որոնումներում նրա վրայով ճախրող արծիվներ եւ անվրդով հանգստություն ու ուժ, որը ճառագում է այս վայրը։ Բառերն այստեղ չեն կարող նկարագրել այն գեղեցիկի նույնիսկ հարյուրերորդ մասը, որն իրենից ներկայացնում է Գրանդ Կանյոնը։ Ուստի պարզապես նայեք նրան եւ զգացեք։

Ժամանակի մեջ սառած անվերջություն

Նրա վեհությունը մաշկի վրայով սարսուռ է առաջացնում

Իմ սիրելի ընկերները եւ պարզապես անիրական հզոր աղջիկները։ Երկուսիդ էլ շատ եմ կարոտում :)

Խաղում եմ Սուպերմեն։ Իսկ դու ի՞նչ սուպերունակություն ունես։ Ես կարողանում եմ երազել

Մենք Կանյոնում անցկացրեցինք ամբողջ օրը եւ, որքան էլ որ ուզում էինք այստեղ մնալ գիշերելու, մենք պետք է շարժվեինք առաջ եւ մինչեւ հաջորդ անգամ հրաժեշտ տայինք մեր նոր Մեծ Ընկերոջը :)

Հաջողվեց կերակրել սկյուռիկին Գրանդ Կանյոնում :)

Եվ այսպես, կերակրելով սկյուռիկներին եւ իրերը մեքենաների մեջ բեռնելով, մենք շարժվեցինք առաջ՝ հետ դեպի Լաս Վեգաս՝ մեր հաջորդ տեղակայման վայր՝ Լոս Անջելես մեկնելու նախապատրաստվելու համար։

Լաս Վեգաս վերադարձի ճանապարհը լցված էր ինչ-որ հանդարտությամբ։ Այդ պահին մենք գնում էինք անծայրածիր գիշերային Մոհավե անապատով, մեքենայում հնչում էր Zac Efron-ի «Rewrite the stars» երգը, եւ պատուհանից այն կողմ ես միաժամանակ տեսա այն, ինչ մինչ օրս երազում եմ տեսնել. գիշերային երկինք՝ ծածկված հարյուր հազարավոր պայծառ աստղերով, որոնցից հարյուրավորները ընկնում են ամեն վայրկյան՝ հնարավորություն տալով բոլոր նրանց, ովքեր կտեսնեն դրանք, մտապահել որքան ուզենան ցանկություններ։ Աստղեր։ Նրանց մեջ միշտ կա ինչ-որ առանձնահատուկ գրավիչ բան, ինչ-որ կախարդանք, որը պատում է քո միտքը իր հավերժական փայլով։ Այդ գիշերը ամենագեղեցիկներից մեկն էր, որ ես երբեւէ տեսել եմ իմ կյանքում։ Այդպիսի պահերի համար, որոնցից պարզապես շունչդ կտրվում է, ուզում ես ապրել, եւ երազել, եւ ռիսկի դիմել, եւ փորձել, փորձարկել, ընկնել, եւ եւս մեկ անգամ փորձել՝ չնայած բոլոր խոչընդոտներին եւ դժվարություններին, որոնք առաջանում են ճանապարհին, ուստի, իմ սիրելի՛ ընկեր, երբ դու էլ անցնես այս կախարդական երկնքի վրայով, ապա հիշիր խոսքերս եւ պարզապես ժպտա։ Թող այս պահը առանձնահատուկ լինի մեզանից յուրաքանչյուրի համար։

Նեւադայի անապատների խելահեղ գեղեցկությունը

Իսկ մենք կրկին ճանապարհին ենք։ Անվերջ ճանապարհը ցանկացած ճանապարհորդի բաժինն է, եւ այնուամենայնիվ այն իր մեջ կրում է ինչ-որ անսովոր բան, տալիս է քեզ կյանքի համը, ամեն անգամ այն դարձնելով ավելի ու ավելի հագեցած։ Ճանապարհը զվարճալի էր։ Բազմաժամյա զրույցներ, սնեքերով նախուտեստներ, տոննաներով կատակներ, բոլոր ժանրերի հիանալի երաժշտություն. այս ամենը ուղեկցում էր մեզ այն բազմաթիվ ժամերի ընթացքում, որ մենք գնում էինք ոլորապտույտ լեռներով՝ դեպի Հրեշտակների քաղաք տանող ճանապարհին։ Եվ ահա, վերջապես, սպասման տանջանքը փոխարինվում է հիացմունքով՝ այն տեսնելիս. քաղաքը, որտեղ գտնվում են Հոլիվուդը, Բեւերլի Հիլզը, Փառքի ծառուղին, Յունիվերսալ պարկը, Վենիս-Բիչը եւ շատ ավելին։

Hello, dear Los Angeles!

Ժամանելով այնտեղ, ուր այդքան երկար ուզում էի հասնել, հոգնածության զգացումը անհետանում է ինչպես հրաշքով :) Ուստի առաջին հերթին մենք գնացինք ոչ թե հյուրանոց, այլ հոլիվուդյան Փառքի ծառուղի։ Այնտեղ ժամանելուն պես առաջին հերթին նկատում ես ոչ թե աստղերը, այլ զբոսաշրջիկների անթիվ բազմությունը։ Այստեղ զարմանալու ոչինչ չկա. վայրը շատ հայտնի է եւ գտնվում է Լոս Անջելես առաջին անգամ ժամանող յուրաքանչյուր մարդու Must See ցուցակում։

Մուհամեդ Ալիի աստղի կողքին

Աստղերը շատ են։ Եվ այնուամենայնիվ, ինձ համար՝ որպես մարզիկի, առանձնահատուկ տեղ ունի միայն մեկ աստղ՝ Մուհամեդ Ալիի աստղը։ Ինձ համար պատիվ էր լուսանկարվել նրա կողքին, չէ՞ որ ժամանակին հենց Ալին կանգնած էր հենց այն տեղում, որտեղ ես էի, եւ դիպչում էր իր աստղին։ Հարկ է նշել, որ սա միակ աստղն է, որը տեղադրված չէ հատակին, այլ տեղադրված է պատին։

Գրեթե բոլոր աստղերը լուսանկարելուց եւ բացարձակապես բոլոր հուշանվերների խանութները եւ մի քանի հագուստի խանութներ զննելուց հետո, մենք որոշեցինք անցկացնել ավարտվող օրը եզակի վայրում՝ Գրիֆիթի աստղադիտարանում։ Այնտեղից գիշերային Լոս Անջելեսի տեսարանը պարզապես անփոխանցելի է. հարյուր հազարավոր լույսեր, վեր խոյացող Դաունթաունի երկնաքերերը, երկնքում շրջող ինքնաթիռները եւ աստղերով ծածկված երկինքը. այս ամենը կարծես կինո լինի, բայց ոչ, ամեն ինչ իսկապես իրական է։ Ահա ես, այստեղ, եւ ամբողջ Լոս Անջելեսը ափիս մեջ է։ Երազանքները իրականանում են։

Գիշերային Լոս Անջելեսի տեսարանը Գրիֆիթի աստղադիտարանից

Լուսնի փայլը

Գիշերը զվարճալի էր լինելու :) Չնայած նրան, որ հաջորդ առավոտ մենք պետք է արթնանայինք հնարավորինս շուտ, որովհետեւ պլանների մեջ էր մտնում Յունիվերսալ պարկ, Հոլիվուդ եւ Սանտա Մոնիկա այցելությունը, մենք որոշեցինք հանդիպել մեր ընկերների հետ, որոնք ապրում են Լոս Անջելեսում։ Մեր հյուրանոցի ջակուզիում մի փոքր հանգստանալուց հետո մենք շարժվում ենք դեպի Դաունթաուն՝ մեր ընկերների բնակարաններ, ճանապարհին զննելով քաղաքի տեսարժան վայրերը։ Գիշերը պարզապես կրակ էր։ Իսկական ջեյվանները կարողանում են հանգստանալ իսկապես առույգ :) Ընկերնե՛ր, շնորհակալություն ձեզ հյուրընկալության համար։

Հաջորդ առավոտ մենք ուղեւորվեցինք Հոլիվուդ եւ Բեւերլի Հիլզ։ Վայրերը ավելորդ բառերի կարիք չունեն. դրանց մասին մենք գիտենք դեռ մանկությունից :) Իսկ այն, ինչ եղավ հետո, պարզապես ֆանտաստիկայի սահմաններից դուրս էր։ Դուք երբեւէ երազե՞լ եք լինել Հոգվարթսում եւ ընկղմվել Հարի Փոթերի կախարդական աշխարհ։ Զբոսնել Հոգսմիդո՞վ։ Փորձել շոկոլադե գորտե՞ր։ Միգուցե նայել Օլիվանդերի կախարդական փայտիկների խանո՞ւթ։ Կամ լսել «Ինը եւ երեք քառորդ» հարթակից այն նույն էքսպրեսի ձայնը։ Եվ այսպես, մենք շարունակում ենք մեր պատմությունը։

Յունիվերսալ պարկը էպիկական մասշտաբի վայր է ոչ միայն երեխաների, այլեւ մեծահասակների համար։ Երբ հայտնվում ես այստեղ, հոգիդ կարծես 13 տարով երիտասարդանում է, եւ ահա դու կրկին երեխա ես, ուրախությամբ լի :) Պարկում կա բացարձակապես ամեն ինչ՝ սկսած Հարի Փոթերի կախարդական աշխարհից մինչեւ Յուրայի դարաշրջանի պարկը։ Առաջին հերթին ես եւ իմ ընկերները շարժվեցինք դեպի Հոգսմիդ գյուղակ՝ Հարի Փոթերի աշխարհի մեկնարկային կետը։

Հայտնվելով Հոգսմիդում՝ դու քեզ զգում ես կարծես հեքիաթում, չես հավատում աչքերիդ։ Մարմնիդ վրայով սարսուռ է անցնում, երբ լսում ես ձայնը, իսկ հետո արդեն տեսնում ես «Ինը եւ երեք քառորդ» հարթակից իրական էքսպրեսը։

Հոգվարթսի էքսպրեսը պատվիրե՞լ էիք :)

Շուրջբոլորը ցրված են կախարդական սննդով պանդոկներ, շոկոլադե գորտերով եւ կենդանի թերթերով խանութներ, ամենուր վաճառում են «Կարագով գարեջուր», վազվզում են Հոգվարթսի դպրոցական համազգեստով երեխաներ՝ կախարդական փայտիկները թափահարելով կողմերի վրա, ստիպելով որոշակի գոտիներում առարկաներին շարժվել (Դա նախատեսված է հատուկ կախարդական փայտիկների համար) եւ այնտեղ, հեռվում, երեւում է նա՝ Հոգվարթս անունով կախարդանքի եւ հրաշքների հսկայական դպրոցը։ Երկար չմտածելով՝ մենք ուղեւորվեցինք դեպի Հարի Փոթերի համաշխարհային հռչակ վայելող ատրակցիոնի հերթը։

Շնորհակալություն հեքիաթում լինելու հնարավորության համար, Work and Travel!

Հոգվարթսի կախարդանքի եւ հրաշքների դպրոցը։

Հերթում սպասելը արժեր դրան։ Հայտնվելով ամրոցում՝ մենք հանձնեցինք մեր իրերը ամրոցի առաջին հարկի պահեստախցիկում եւ գնացինք ուսումնասիրելու դրա խորքերը։ Կենդանի նկարներ, մոմե մոմեր, Ալբուս Դամբլդորի աշխատասենյակը եւ ինքը՝ Ալբուսը, որը մեզ պատմում է ամրոցի մասին. սա պարզապես ֆանտաստիկա է։ Բայց այն, ինչ սպասում էր մեզ հետո, գովասանքից վեր է։ Եկավ ատրակցիոնի վրա նստելու ժամանակը։ Սրահ մտնելիս դու անմիջապես ուշադրություն ես դարձնում առաստաղին. այնտեղ թռչում են հազարավոր մոմեր, ճիշտ ինչպես ֆիլմում :) Դպրոցի համազգեստ հագած տղաներն ու աղջիկները օգնում են քեզ նստել շարժվող նստատեղերին եւ պատրաստվել անմոռանալի ճանապարհորդության։ Հանկարծ հնչում է Հերմիոնայի ձայնը – եւ քեզ տանում է պարզապես անհավանական իրադարձությունների հորձանուտ. վիշապներ, Հոգվարթսի վրայով ավելով թռիչք, Քվիդիչի խաղ, դեմենտորների հարձակում, Արգելված անտառ, քամի, ջրի ցողեր, օդ, հսկայական շարժվող ծառեր, որոնք հեսա-հեսա քեզ կհարվածեն, սարդեր – այս ամենը ընկալվում է պարզապես անիրական։ Ուզում ես կրկնել այս ատրակցիոնը նորից ու նորից։ Անձամբ մենք նստեցինք հինգ անգամ անընդմեջ – եւ մինչ օրս ուզում ենք էլի :)

Յունիվերսալ պարկի շուրջ Քինգ Քոնգ ատրակցիոնով եւ Յուրայի դարաշրջանի պարկով ուղեւորությունը առանձին տեղ է զբաղեցնում։ Այստեղ շատ բան չես ասի. հատուկ էֆեկտները պարզապես խելահեղ են։ Ադրենալինը այնպես է հորդում արյան մեջ, հատկապես երբ տեսնում ես տիրանոզավրի եւ Քինգ Քոնգի մարտը նրանց բնական չափերով եւ զգում ես այս ամենը քեզ վրա։

Յունիվերսալում անցկացրած ամբողջ օրվա ընթացքում մենք շրջեցինք գրեթե բոլոր ատրակցիոնները, եւ այնուամենայնիվ նշում արեք խորհուրդը. եկեք աշխատանքային օրերին, երբ պարկը ծանրաբեռնված չէ։ Խուսափեք հանգստյան օրերին այնտեղ մեկնելուց՝ կիլոմետրանոց հերթերից խուսափելու համար։ Ավելի լավ է ավել վճարել տոմսի համար եւ գնել VIP, դրանով իսկ խնայելով ժամանակը, քան կանգնել հերթերում յուրաքանչյուր ատրակցիոնի համար :)

Յունիվերսալը մեզ պարգեւեց պարզապես անմոռանալի հույզեր։ Ես կրկին ինձ զգացի այն փոքրիկ տղան հսկայական պիժամայի մեջ, որը եղել եմ ժամանակին։ Ես հիմա էլ նույնն եմ, նույնպիսի երազող՝ անհավանական պլաններով, պարզապես արդեն ավելի մեծ, եւ երազանքների մի մասն արդեն իրականացել է :)

Պարկից հետո, մի փոքր կերակրվելով, ես մեկնեցի Սանտա Մոնիկա լողափ։ Տեսնել 2 օվկիանոս մեկ ամռան ընթացքում։ Հեշտ է :) Ի՞նչ ասես, գեղեցիկ մայրամուտների հանդեպ իմ սերը տարիների հետ միայն ուժեղանում է։ Ինչքա՜ն գեղեցիկ է բնությունը եւ այն ամենը, ինչ մեզ շրջապատում է։

Լոս Անջելեսում իմ ժամանակը դանդաղորեն մոտենում էր ավարտին։ Մենք հրաժեշտ տվեցինք ընկերներին մինչեւ հաջորդ անգամ, եւ ես շարժվեցի ճանապարհ։ Ճանապարհորդություններում միշտ լինում են անակնկալներ։ Իմ դեպքում այն կայանում էր նրանում, որ հեռախոսս անջատվեց, եւ ես մնացի բացարձակապես առանց կապի։ Ինքնաթիռս թռչում էր գիշերը, իսկ արդեն երեկո էր։ Կատակների ժամանակը չէր։ Ընկերներս արդեն մեկնել էին, ուստի ես մնացի բոլորովին մենակ։ Բայց առանց նման փորձությունների ճանապարհորդությունը չի համարվում իսկական ճանապարհորդություն, ուստի պետք է բնավորություն ցուցաբերել եւ գործել։

Սկսվեցին իսկական արկածները։ Լսիր ինձ, ընկե՛ր, եթե հանկարծ դու երբեւէ հայտնվես նման իրավիճակում, ապա ահա քեզ խորհուրդ. մի՛ ամաչիր օգնություն խնդրել մարդկանցից, հատկապես եթե նրանք ոստիկաններ են, ինչը եւ ես արեցի։ Սպան լսեց ինձ, ժպտաց եւ սիրալիր կերպով սկսեց իր հեռախոսով բացատրել ինձ, թե ինչպես հասնել օդանավակայան։ Երթուղին պարզապես հսկայական էր՝ 27 մղոն։ 27 մղոն բացարձակապես անծանոթ քաղաքով։ Առանց կապի։ Լիարժեք երջանկության համար էլ ի՞նչ է պետք։ Գուցե միայն չաշխատող մետրոյի գիծը, որը ինձ կհասցներ ուղիղ նպատակակետ։ Այս ամենը հանգեցրեց նրան, որ ինձ պետք էր բռնել ավտոբուս Դաունթաունում, որը գնում է իմ օդանավակայան Լոս Անջելեսի ամենավտանգավոր շրջաններից մեկի՝ Քոմփթոնի միջով։

Ես իմ նոր ընկերոջ կողքին :)

Մինչ ես գնում էի մետրոյով, ինձ հետ ծանոթացան ամերիկացի ուսանողներ։ Մենք խոսեցինք Բելառուսի եւ Ռուսաստանի, Եվրոպայի մասին։ Շատ հարցեր կային մեր մշակույթի մասին եւ թե մենք ընդհանրապես ինչպես ենք ապրում։ Տղաները շատ են ուզում այցելել մեր երկրներ, որովհետեւ Ամերիկայից բացի իրենց կյանքում ոչինչ ավելին չեն տեսել։ Պատկերացնո՞ւմ եք, թե մենք ձեզ հետ ինչքան բախտավոր ենք, որ հնարավորություն ունենք ծանոթանալու այլ մշակույթի հետ։

Լոս Անջելեսի մետրոյի կայարաններից մեկում

Իմանալով իմ խնդրի մասին՝ տղաները առաջարկեցին օգնել ինձ, քարտեզների վրա փնտրում էին օպտիմալ երթուղիներ եւ բացատրում, թե ինչպես հասնել տեղ։ Մետրոյի իմ կանգառում նրանք դուրս եկան ինձ հետ միասին եւ տարան ինձ Դաունթաունով՝ դեպի ավտոբուսի կանգառ։ Ճանապարհին մենք հանդիպեցինք Մերի անունով մի տատիկի, որը նույնպես գնում էր օդանավակայան։ Հենց նրա հետ էլ ինձ վիճակված էր անցկացնել իմ կյանքի ամենահետաքրքիր եւ միաժամանակ վտանգավոր 4 ժամը։ Ես եւ տատիկ Մերին երկուսով գնում էինք ավտոբուսով դեպի Քոմփթոն։

Հասնելով Քոմփթոն՝ անմիջապես նկատում ես, թե որքան հակադրությունների երկիր է Ամերիկան։ Եթե Դաունթաունում ամեն ինչ գեղեցիկ էր եւ մաքուր, ապա այստեղ դու տեսնում ես բոլորովին այլ Ամերիկա։ Այնուամենայնիվ, այս փորձը եղել է եւ մնում է ինձ համար անգնահատելի, հատկապես այնտեղ լինելուց հետո ստացած զգացողությունները :) Ամենից շատ հիշողության մեջ հետք է թողնում տեղի բնակիչների արձագանքը, երբ նրանք տեսնում են ինձ՝ բեյբիֆեյս դեմքով տղայի, եւ տատիկին՝ պայուսակով, հանգիստ զբոսնելիս Քոմփթոնում, ուր նույնիսկ տաքսիներ չեն գնում։ Մեզ համար երեկոն անցավ բացարձակապես հանգիստ։ Եկավ օդանավակայան գնացող ավտոբուսը, եւ կես ժամ անց մենք արդեն այնտեղ էինք։ Հրաժեշտ տալով Սուպեր-Մերիին՝ ես մեկնեցի իմ տերմինալ՝ սպասելու Չիկագոյում փոխանցումով Նյու Յորքի չվերթին։ Վայրի հոգնածությունը ինձ տանում էր քնի, եւ միաժամանակ այն ամենի ուրախությունը, թե որտեղ եմ եղել, ում հետ եմ ծանոթացել եւ ինչ եմ տեսել, ինձ ուժ եւ տոկունություն էր տալիս հետագա փորձությունների համար :)

Bye-bye, LA, see you again soon

Թռիչքի մի քանի ժամ եւ ես կրկին հարազատ Նյու Յորքում եմ։ Արդեն ուշ երեկո էր, եւ պատահեց այնպես, որ ես ուշացա Գրինփորթի իմ ավտոբուսից։ Հյուրանոցում մնալ ես չէի ուզում, իսկ ամենավաղ գնացքը առավոտյան 6-ին էր, ուստի ես որոշեցի ժամանակ չկորցնել եւ անել այն, ինչ անցյալ տարի պարզապես չհասցրեցի. բարձրանալ Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգի տանիք։

Բառերն այստեղ ավելորդ կլինեն։ Այս գեղեցկությունից պարզապես շունչդ կտրվում է։ Ամբողջ քաղաքը ափիդ մեջ է։ Ժպիտը երկար ժամանակ չէր իջնում դեմքիցս եւ նույնիսկ հիմա, մինչ ես շփվում եմ քեզ հետ, իմ սիրելի՛ ընկեր, ես դեռ ժպտում եմ :)

Նյու Յորքի վրայով ինչ-որ տեղ

Ժպտալ՝ չնայած ամեն ինչին։

Տեսնել գիշերային Նյու Յորքը – սա յուրաքանչյուր ճանապարհորդի Must See-ն է։ Մի՛ խնայեք գիշերը այս հիանալի քաղաքում – այն ձեզ կպարգեւի անմոռանալի տպավորություններ երկար տարիներ առաջ։

Եկավ առավոտը։ Ես գնացքով գնում եմ տուն, որպեսզի ասեմ «ցտեսություն» իմ ընկերներին, հավաքեմ իրերս եւ եւս մեկ անգամ զբոսնեմ Գրինփորթով, նստեմ օվկիանոսի ափին ընկերների հետ, զգամ ջրի եւ քարերի զովությունը, աստղերի վեհաշուք ուժը եւ եւս մեկ անգամ հիշեցնեմ ինձ այն մասին, որ ամեն ինչ, ինչ միայն կցանկանանք – այն անպայման կիրականանա, որովհետեւ Տիեզերքը կառուցված է հենց այնպես, որպեսզի մարդուն երջանիկ դարձնի։

Անհավանական արեւոտ մայրամուտով Ամերիկան ինձ ուղեկցում է տուն

Work and travel – սա իսկապես վերեւից տրված նվեր է, կյանքի իսկական դպրոց։ Սա հնարավորություն է տեսնել այն անհայտ հեռուները, որոնք գտնվում են հորիզոնից այն կողմ։ Սա նոր մշակույթ ճանաչելու, անթիվ ընկերներ ձեռք բերելու եւ այնտեղ լինելու հնարավորություն է, որտեղ շատերը երազում են լինել ողջ կյանքում։ Չէ՞ որ Մոհավե անապատում գիշերային երկնքում հազարավոր եւ նույնիսկ հարյուր հազարավոր աստղեր տեսնելը արժե այն բանին, որ մի կողմ դնես կասկածները եւ ռիսկի դիմես, այնպես չէ՞։ Ուստի մի՛ վախեցիր անհայտից։ Երբեմն պետք է պարզապես ռիսկի դիմել եւ նետվել կյանքի այս խելահեղ, բայց այնքան գրավիչ հորձանուտի մեջ, որպեսզի հետո ժպտաս՝ կանգնած Գրանդ Կանյոնի եզրին, ժպտաս, շունչ քաշես եւ մտովի ասես. «Ես դա արեցի»։ Այնպես որ, ժամանակը չէ՞ արդյոք քո երազանքներին ասել «Այո՛» եւ մեկնել նվաճելու այս աշխարհը մեզ հետ միասին։

Ամերիկա՛, շնորհակալություն քեզ ամեն ինչի համար։