Սկսենք նրանից, որ մեծ աղմուկ հանած Work And Travel ծրագիրը հասավ նաեւ ինձ։ Զարմանալին այն է, որ ծրագրի մասին առաջինը հայրս սկսեց խոսել. «Ալիբեկի աղջիկը վերջերս թռավ Ամերիկա, իսկ դու ինչո՞ւ ես նստել»։ 
Որպեսզի հասկանաք, Ղազախստանում կա մի արտահայտություն՝ «Առանց պոնտերի ղազախը՝ անպոնտ ղազախ է»։ 
Դե, եթե հայրիկն ասել է, որ պետք է, ուրեմն պետք է։ Այդ պահից ես ոչ թե երազում էի, այլ ցանկանում էի չինական միջավայրը փոխել ինչ-որ նոր բանով։
Ուսման գալով՝ սկսեցի ընկերոջս համոզել ուղեւորության համար, եւ մինչ ես նրան վառ գույներով նկարագրում էի այս ծրագրի հմայքը, պարզվում է՝ նա արդեն սկսել էր փաստաթղթերը հավաքել... 
«Դե, ես դեռ անցյալ տարի էի ուզում», - ասաց նա ինձ։ Մինչ ես պատրաստվում էի անել իմ ավանդական նեղացած դեմքը, նա առանց վարանելու ինձ տվեց Interexchange-ի գործակալ Սաիդակբարի կոնտակտը։ Այդպես ես դարձա ծրագրի նորաթուխ մասնակից։ 
Ինչպե՞ս եք կարծում, ո՞ւր էինք ուզում գնալ։ Այսքան տարի լսել ենք, որ մարդիկ, ովքեր գնում են Ալյասկա աշխատելու, մեծ գումարներ են վաստակում 
, որոնցով տուն եւ մեքենա են գնում ծնողների համար։ Այդպես մենք սկսեցինք երազել ԱՄՆ-ի ամենահյուսիսային նահանգի մասին, որ օրական 20 ժամ կանգնած կաշխատենք սեղանի մոտ եւ ձուկ կմաքրենք)) Բայց ինչպես պարզվեց, այդ աշխատանքն այլեւս չկա։ 
Գրանցումը, փաստաթղթերի հավաքումը, այս ամենը դժվարություն չէր ներկայացնում։ Մնում էր միայն սպասել գործատուներից առաջարկին, որը չէր գալիս։ Հարցնելով մյուսներին, թե արդյոք աշխատանքի առաջարկ ստացել են, բոլորը միաբերան պատասխանում էին՝ ԱՅՈ՛։ Բնականաբար, դեմքը չկորցնելու համար մենք էլ էինք ասում, որ առաջարկները թափվում են, պարզապես լավագույնին ենք սպասում։
Բարեբախտաբար, մեզ պես անհաջողակների համար հորինել են աշխատանքի տոնավաճառ, որտեղ կարող ես դիտարկել job offer-ների տարբեր տարբերակներ։ Մեր ընտրությունը ինչ-որ պատճառով կանգ առավ Dunkin'-ի վրա։ Դե, ոչ թե ինչ-որ պատճառով, իրականում մենք բոլորս գիտենք պատճառը։ (Թմբուկների որոտ 
)....
ԴՈՆԱԹՆԵՐ!!! 
Դիմումը ներկայացնելուց հետո մենք սպասում էինք նշանակված հարցազրույցին, որը ընկավ ձմեռային արձակուրդներին 
։ Զարմանալիորեն, այն շատ հեշտ եւ պարզ անցավ։ Հետո՝ ծրագրի վճարումը, վիզայի ստացումը եւ ուղեւորության նախապատրաստումը։ 
Շանհայում վիզա ստանալը, հատկապես այս տարի, բավականին դժվար էր։ Իմ բոլոր ընկերներին մերժում էին, եւ պատճառները ամենատարբերն էին 
։
Այսպես, օրինակ, ընկերոջս ասացին. «Դու չինացի չե՞ս, դիմիր քո երկրի միջոցով» (այն, որ մենք սովորում ենք Չինաստանում, երեւի ոչինչ չի նշանակում) 
Վերջիվերջո նա ստացավ այն, բայց արդեն մեկ այլ քաղաքում։ 
Եթե ձեզ չի հաջողվում առաջին անգամից ստանալ փափագած կնիքը, հույս մի կորցրեք։ Փորձե՛ք։ Կան մի քանի ծանոթներ, ովքեր սպասել են «Congratulations! Your visa approved!» արտահայտությանը։
ՄԻԱՅՆ ԵՐՐՈՐԴ ԱՆԳԱՄԻՑ։
Իմ բախտը շատ ավելի բերեց, գործակալիս խորհրդով, նայելով հյուպատոսի խիստ դեմքին, ես պատկերացնում էի, որ իրականում նա շատ բարի քեռի է 
, ով սիրում է ընկերների հետ մի քանի բաժակ գարեջուր խմել, գուցե նա նույնիսկ ընկերության հոգին է, առանց որի ոչ մի զվարճանք չի անցնում 
։ Այսպիսով, նրա դեմքն ինձ համար այլեւս այնքան սարսափելի չէր, որքան սկզբում, եւ հարցազրույցն անցավ յուղի պես։