@page { margin: 2cm } p { margin-bottom: 0.25cm; line-height: 120% } Բարեբախտաբար, մարդկությունը տեղում չի կանգնում, ամեն ինչ զարգանում է՝ տեխնոլոգիաները, գիտությունը, հեռուստատեսությունը եւ հատկապես երկրները։ Ես անկեղծորեն հավատում եմ, որ Ղազախստանը մի օր դուրս կգա երրորդ աշխարհի երկրների ցանկից եւ կդառնա ամենաարագ զարգացող պետություններից մեկը։
Երիտասարդությունը, աճող սերունդը ցանկացած զարգացող երկրի գլխավոր հաղթաթուղթն է։ Հենց այդ պատճառով էլ մեզ համար այնքան կարեւոր է հետեւել, թե ինչ միջավայրում ենք մենք՝ երիտասարդներս ապրում եւ ինչով ենք հետաքրքրվում, քանի որ երկրի ապագան կախված է լինելու մեզանից։
International Exchange Center-ն իր հերթին արդեն ավելի քան 10 տարի բավականին կարեւոր դեր է խաղում երիտասարդների կյանքում, նրանք անում են մի նշանակալի բան, որը ես կցանկանայի առանձնացնել՝ զարգացնում են աշխարհայացքը։ Ճանապարհորդելով եւ այլ երկրում ապրելով՝ մենք ձեռք ենք բերում կենսափորձ, նպատակներ, հավակնություններ, մշակույթ եւ թարմացնում ենք մեր մտածելակերպը։ Մենք սովորում ենք այլ ազգից, թե ինչպիսին չպետք է լինել եւ հակառակը։ Ամերիկացիները ազատ ժողովուրդ են, նրանք ունեն այն արժեքավոր հավատը, որ «ոչինչ անհնար չէ»։ Ես վստահ եմ, որ շատ ուսանողներ մի օր ցանկանում են լինել նույնքան անկախ եւ վստահ իրենց գործողություններում եւ իրենց վաղվա օրվա մեջ։
Տարեցտարի International Exchange Center-ը հազարավոր ուսանողների է ուղարկում նոր տպավորությունների հետեւից՝ նրանց հնարավորություն տալով բացվել կամ մշակութային առումով վերածնվել։ Գլխավոր հարցը՝ ի՞նչ է մեզ սպասվում 30 տարի անց՝ 2039 թվականին։
Ուզում եմ կանխատեսել, 30 տարի անց ես արդեն 50-ամյա Այնաշ կլինեմ։ Հիմա 2019 թվականն է, ես 20 տարեկան եմ եւ մարքեթոլոգ եմ, որովհետեւ այդ մասնագիտությունը պահանջված է եւ հետաքրքիր ինձ համար։ Բայց ես անկեղծորեն գաղափար չունեմ, թե ինչ կլինի իմ հետաքրքրությունների հետ 30 տարի անց, չէ՞ որ դրանք այնքան անկայուն են։ Ճանաչելով ինձ՝ ես ուզում եմ զբաղվել տասնյակ ամենատարբեր հոբբիներով, սակայն օրվա 24 ժամը ինձ կտրականապես չի բավականացնում։ Մի երազանք ես, այնուամենայնիվ, ունեցել եմ եւ ունեմ՝ ծերության տարիներին (հենց երբ 50 տարեկանը լրանա) մեկնել ծովային արշավախմբի։ Գիտեմ, որ դա մի քիչ անիրական է հնչում, որովհետեւ հարկավոր է գերազանց ֆիզիկական պատրաստվածություն, եւ ծովային կենսաբանության մեջ իմ գիտելիքները դեռեւս զրո են։ Սակայն, հղում անելով Ամերիկայի «Ոչինչ անհնար չէ» կարգախոսին, ով գիտի, գուցե ես էլ մեկնեմ այդ ծովային արշավախմբին եւ սուզանավով իջնեմ Խաղաղ օվկիանոսի Մարիանյան իջվածք։
Ես բլոգը անվանել եմ “development”, քանի որ այս բառը հավասարեցնում եմ International Exchange Center գործակալությանը։ Վստահ եմ, որ 30 տարի անց այս կազմակերպությունը կհասնի բոլորովին նոր մակարդակի, ես մեծ հաճույքով կուղարկեի իմ երեխաներին, թոռներին՝ փորձելու այս անկրկնելի ամերիկյան փորձը։ 2039 թվականին ես տեսնում եմ.
Նախ, ուսանողները հնարավորություն կստանան աշխատել այնպիսի մեգապոլիսներում, ինչպիսիք են Նյու Յորքը կամ Չիկագոն։ Կարծում եմ՝ International Exchange Center-ի համակարգը կզարգանա այն աստիճան, որ նրանց համար դժվար չի լինի հետեւել ուսանողներին խոշոր քաղաքներում։
Երկրորդ, լինելով “Work and Travel USA 2019”-ի մասնակից՝ ես երազում էի լինել հայտնի Հավայան կղզիներում՝ առանց մեկ երիկամ վաճառելու։ Կարծում եմ, որ 30 տարի անց երիտասարդ սերունդն արդեն հնարավորություն կունենա պաշտոնապես աշխատել դրախտային Հավայան կղզիներում, եւ լոգիստիկան դեպի աշխարհի այդ կետը շատ ավելի լավ զարգացած կլինի, ինչը կհանգեցնի զբոսաշրջիկների ավելի մեծ թվի։
Երրորդ, International Exchange Center-ը ներկայումս զբաղվում է ուսանողների ուղարկմամբ ոչ միայն ԱՄՆ, այլեւ Եվրոպա։ Սակայն “Work and Travel USA”-ն ունի ամենաբարձր պահանջարկը, ուստի 30 տարի անց ես տեսնում եմ International Exchange Center-ի փոքրիկ մասնաճյուղ Ամերիկայի յուրաքանչյուր նահանգում։ Յուրաքանչյուր մասնաճյուղում առնվազն 1 աշխատակից-ներկայացուցիչ, որը կարող էր դառնալ ծրագրի մասնակիցներից մեկը, ում International Exchange Center-ը ժամանակին ծանոթացրել էր ԱՄՆ-ի հետ։
«Մենք պետք է շարժվենք միայն առաջ, նույնիսկ եթե կարող ենք միայն սողալ»
Հուսով եմ, որ երիտասարդ սերունդը կգիտակցի այս արտահայտության իմաստությունը եւ ոչնչի առջեւ չի կանգնի՝ զարգացնելով իր աշխարհայացքը։