Մի փոքրիկ թափանցիկ փաթիլ, ճոճվելով կողքից կողք, սահուն իջավ ափիս վրա։ Ես նստած էի բաց պատուհանի մոտ եւ լսում էի թափվող ձյան լուռ մեղեդին։ Վաղուց մեր կողմերը չէր այցելել այս շիկահեր ձմեռային հյուրը։ Եթե չեմ սխալվում, վերջին անգամ դահուկների վրա կանգնել հաջողվել է 2017 թվականին, իսկ դա արդեն տասը տարուց ավելի է։ Դե ինչ, անսպասելի ձյունը լավ առիթ է անդառնալիորեն անցած երիտասարդության մասին կարոտախտով հիշելու համար...

Հանում եմ կիթառը, թափում փոշին նրա իրանից եւ... «Քանի տարի անցավ, լարերը դեռ նույնի մասին են մռնչում, ինքնաթիռները դեռ նույնին են սպասում...» Աստված իմ, կարծես ժամանակի մեքենան ինձ տանում է հեռավոր 2008 թվական, իմ հասուն կյանքի մեկնարկային կետը։ Ինչպես ես անվստահ քայլերով մոտեցա International Exchange Center-ի դռներին, քաշեցի բռնակը... Այն ժամանակ ես չէի էլ կարող պատկերացնել, թե ուր կտանի ինձ այդ դուռը։ Այն պահին իմ զգացածը բառերով հնարավոր չէ նկարագրել։ Դա ամենահասուն եւ համարձակ հույսերի կոկտեյլ էր՝ համեմված տագնապալի սպասման փոշիով եւ զարդարված հետաքրքրասիրության բալով։ Մինչ օրս շրթունքներիս վրա զգում եմ այդ համը, այն պարզապես անհնար է մոռանալ... Նրանք, ովքեր եղել են իմ տեղում, կհասկանան ինձ։ Այդ դռան հետեւում ինձ սպասում էր երազանքը, ոչ՝ ԵՐԱԶԱՆՔԸ, պայծառ ու նվիրական, որը վիճակված էր իրականանալ... Երազանք, որը հավերժ փոխեց ինձ եւ դարձրեց այն, ինչ ես կամ հիմա։

Պատուհանից դուրս սիրենի ոռնոցը ինձ վերադարձնում է դեպի ապագա։ Ես մոտենում եմ պատուհանին, ներշնչում գիշերային թարմ օդը։ Անհավատալի է, որ արդեն այդքան տարի է անցել։ Ինձ այժմ շրջապատում են ոչ թե անդեմ մոխրագույն իննհարկանիները, այլ դեպի երկինք ձգվող նորաձեւ երկնաքերերը, որոնք փայլում են գիշերային լույսերի մեջ իրենց հայելային մակերեսով։ Այդ ժամանակից ի վեր շատ բան է փոխվել։ Նոութբուքերը դարձել են ավելի բարակ, հեռախոսները՝ ավելի փոքր, մեքենաները՝ ավելի արագ, իսկ Snickers-ի մեջ ավելի շատ ընկույզ կա։ Գլոբալիզացիան հասել է իր գագաթնակետին միասնական համաշխարհային արժույթի ներդրմամբ, ինչը զգալիորեն հեշտացրել է ճանապարհորդների եւ կեղծարարների կյանքը։ Ռոբոտները 80%-ով փոխարինել են մարդկային ձեռքի աշխատանքը՝ մարդկանց թողնելով ինքնաիրացման ավելի մեծ տարածք։ Տիեզերքի յուրացումը յոթմղոնանոց քայլերով է առաջ ընթանում՝ այժմ մարդկային հետք կա ոչ միայն Լուսնի վրա, այլեւ Մարսի եւ Վեներայի վրա։

Ժամանակակից դարաշրջանի ամենակարեւոր ձեռքբերումը, թերեւս, մեկ տարի առաջ ռուս գիտնականների կողմից ՁԻԱՀ-ի դեմ դեղամիջոցի գյուտն է։ Այնպես որ, 20-րդ դարի ժանտախտի հետ այժմ վերջացած է, եւ աշխարհը հանգիստ շունչ է քաշել։ Գենետիկ ճարտարագիտության հրաշքները թույլ են տալիս ապագա ծնողներին նախապես պլանավորել իրենց երեխայի սեռը, ինչպես նաեւ նրա որոշ առանձնահատկություններ, ինչպիսիք են աչքերի գույնը, մազերը, հասակը... Հուսով եմ, որ այս ձեռքբերումները չափազանց հեռու չեն գնա, այլապես մեզ սպասում է մոդելային արտաքինով դրոշմված հանճարների սերունդ։ Կլոնավորման միջոցով հաջողվել է հարություն տալ անհետացած կենդանիների եւ բույսերի շատ տեսակների։ Այո, ի դեպ, գրեթե մոռացել էի։ Սոչիի Օլիմպիադան մենք արժանապատվորեն հաղթեցինք՝ ստանալով մեդալների ամենամեծ քանակը եւ եւս մեկ անգամ ապացուցելով ամբողջ աշխարհին, որ մեր երկրում սպորտը չի մահացել։ Բայց ֆուտբոլի աշխարհի չեմպիոն, որքան էլ ցավալի է, մեր հավաքականը այդպես էլ չդարձավ...

International Exchange Center-ում այս ընթացքում հայտնվել են բազմաթիվ նոր ծրագրեր՝ բավականին համարձակ եւ շատ հետաքրքիր։ Ամենաէքստրեմալը Ամազոնի վայրի անտառներ ճանապարհորդությունն է՝ բնությանը հաղորդակցվելու եւ վայրի պայմաններում գոյատեւելու հմտություններ ձեռք բերելու նպատակով։ Բայց ամենահայտնի ծրագիրը մինչ օրս մնում է Work and Travel-ը, որն այսօր ընդգրկել է գրեթե ամբողջ երկրագունդը։ Այժմ կարելի է մեկնել աշխարհի գրեթե ցանկացած երկիր՝ կախված նպատակներից եւ նախասիրություններից։ Նաեւ International Exchange Center-ի օգնությամբ այժմ կարելի է հյուրընկալել մեկ այլ երկրից եկած ուսանողի, որը ժամանել է նույն ծրագրով։

Այո, իսկապես կարող է թվալ, որ շատ բան է փոխվել։ Իսկ իրականում դա ընդամենը մեր կյանքի պատյանն է, փայլուն փաթեթավորումը, որը փոխում է գույները, ձեւերը եւ չափերը... Իսկ էությունը մնում է անփոփոխ արդեն շատ-շատ տարիներ։ Լարերը իսկապես դեռ նույնի մասին են մռնչում, եւ մեր ինքնաթիռները դեռ նույնին են սպասում։ Բարին դեռ պայքարում է չարի դեմ, եւ մենք շարունակում ենք հավատալ, որ այն դեռ հաղթում է... Մարդիկ դեռ ինչ-որ բան են փնտրում, հաճախ ինքնին չիմանալով՝ ինչ... Մենք դեռ սիրում ենք, ատում, տառապում, ուրախանում... Փոխվում են միայն դեկորացիաները։ Իսկ International Exchange Center-ը դեռ մարդկանց նվիրում է երազանք, որի հիշողությունները նույնիսկ շատ տարիներ անց կտաքացնեն նրանց ցուրտ ձմեռային երեկոներին, ինչպես ինձ հիմա։ Եվ դա ամենակարեւորն է։ Չէ՞ որ International Exchange Center-ի նվիրած պահերը անգին են՝ ընկերական ծիծաղ, նոր հանդիպումներ, բաժանման արցունքներ, փորձություններ եւ հաղթանակներ, օվկիանոսի աղմուկ, սիրելի ձեռքերի ջերմություն, անծանոթի ժպիտ, պատահական պար լողափին, Հայրենիքի հոտը... Սա է այն, ինչ իսկապես կարեւոր եւ նշանակալից է, այլ ոչ թե ինչ-որ հազարավոր դոլարներ եւ iPod-ներ, որոնք բերվել են տուն։ Եվ միլիոնավոր մարդիկ դեռ երկար ժամանակ դողով կմոտենան International Exchange Center-ի նվիրական դռանը, որպեսզի դրա հետեւում հանդիպեն իրենց նոր կյանքին, որպեսզի գտնեն իրենց Երկրագնդի մյուս ծայրում, որպեսզի մարտահրավեր նետեն իրենց վախերին եւ կասկածներին։ Միայն թե դա արդեն մենք չենք լինի...