Հարց 1.

Փոխանակման ծրագրերը հիանալի հնարավորություն են երիտասարդների եւ ոչ միայն նրանց համար, ովքեր լի են ուժով ու ցանկությամբ, բայց քիչ գումար ունեն։ Բացի այդ, փոխանակման ծրագրերը հաճախ իրականացվում են համալսարանների միջեւ, ի դեպ, նման ծրագրերից մեկի շնորհիվ ես անցյալ տարի մեկ կիսամյակով մեկնեցի Եվրոպա։

Հարց 2.

Եթե խոսենք իմ փորձի մասին, ապա նկատեցի, որ շատ զավեշտալի դեպքեր եմ ունեցել եվրոպական գնացքների հետ կապված, եւ դուք կկարդաք դրանցից մեկի մասին։ Դա տեղի է ունեցել անցյալ տարի, ես Լեհաստանում փոխանակման ուսանող էի՝ երկրի ծայր արեւմուտքում։ Ես եւ իմ ծանոթը մեկնեցինք արեւելյան Աուշվից քաղաք՝ Օսվենցիմ համակենտրոնացման ճամբար էքսկուրսիայի գնալու համար, այո, մեր հետաքրքրությունները յուրահատուկ էին։ Այնտեղ տանող ճանապարհը, որը տեւեց 9 երկար ժամ նստատեղերով գնացքով, ինձ արժեցավ իմ հետույքի առողջությունը։ Էքսկուրսիան նորմալ անցավ, եթե կարելի է այդպես կոռեկտ արտահայտվել համակենտրոնացման ճամբարի մասին... Խնդիրները սկսվեցին հետադարձ ճանապարհին, մենք Աուշվիցի կայարան հասանք գնացքի ժամանումից 40 րոպե առաջ, ի դեպ, նրանց կայարանը կարծես սարսափ ֆիլմից լիներ։ Անհրաժեշտ ժամանակը վաղուց անցել էր, իսկ մեր գնացքը չկար, 15 րոպե սպասելուց հետո սկսեցի փնտրել կայարանի անձնակազմին։ 10 րոպե որոնումներից հետո մենք հանդիպեցինք մի տոմսավաճառի, նա մեզ բացատրեց, որ համակարգում սխալ է եղել եւ իրականում մենք ավտոբուսի տոմսեր ենք գնել (թեեւ տոմսի վրա գրված էր գնացք)։ Նա ասաց, որ մեկ ժամից կլինի երկրորդ գնացքը եւ մենք կարող ենք անվճար գնալ, եթե ցանկանանք, իհարկե, մենք այլ ընտրություն չունեինք... Այդ պահին ես ատեցի լեհական գնացքները եւ նրանց ամբողջ տրանսպորտային համակարգը, բայց անելու բան չկար, իսկ այդ քաղաքում գիշերել ես հաստատ չէի ուզում։ Մեկ ժամվա ընթացքում մենք՝ երկու ղազախներս մի քաղաքում, որը գիշերը նման է «Սայլենթ Հիլ»-ի, նստած փորձում էինք զվարճանալ, մենք նաեւ ծանոթացանք մի շատ տարօրինակ լեհի հետ, որը նման էր մուլտֆիլմի հերոսի։ Մինչ օրս հիշում եմ այդ սառը հարթակը, որտեղ յուրաքանչյուր րոպեն մեկ ժամ էր թվում։ Բայց ոչինչ հավերժ չէ, եւ մեր գնացքը վերջապես ժամանեց։ Այժմ մենք հույս ունեինք, որ չենք ուշանա Կրակովից Բիդգոշ (մեր քաղաք) երկրորդ գնացքից։ Ինչպես կարող էիք հասկանալ, մենք ուշացանք։ Մենք ստիպված եղանք նոր տոմսեր գնել երկու առանձին գնացքների համար՝ մեր քաղաք հասնելու համար։ Եվ այսպես, երկու փոխանցումներից եւ 14 ժամ ճանապարհից հետո, կրկին նստատեղերով, մենք վերջապես հասանք մեր հանրակացարան։ Երբեք այնքան չէի կարոտել իմ հանրակացարանը։ Ցավալի է, որ նորմալ քնել չհաջողվեց, քանի որ հաջորդ օրը ինքնաթիռ ունեի դեպի Բարսելոնա, բայց դա արդեն բոլորովին այլ պատմություն է։

Հարց 3.

Ղազախստան վերադառնալուց հետո, ավելի ճիշտ՝ երբ ոտքս դրեցի հայրենի քաղաքիս՝ Ուրալսկի հողին, առաջին միտքը, որ եկավ գլխիս՝ «Ես ուզում եմ ԱՄՆ»։ Տրամաբանությունը հետեւյալն էր՝ «Ես եղել եմ Եվրոպայում, հիմա պետք է նվաճել Ամերիկան»։ Եթե խոսենք իրական պատճառների մասին, ապա հասկացա, որ քաղաքս ինձ համար շատ փոքր է, գումարած՝ քանի դեռ երիտասարդությունը եռում է, ես ուզում եմ տեսնել, այցելել, շոշափել, փորձել եւ զգալ։ Ընտրությունս կանգ առավ «Work and Travel»-ի վրա, քանի որ 2-3 շաբաթ զբոսաշրջիկի պես ճանապարհորդելը մի բան է, բայց բոլորովին այլ բան է, երբ դու, թեկուզ 3 ամսով, դառնում ես այդ երկրի մի մասնիկը, ներծծում ես նրա մշակույթը, նոր ծանոթություններ ձեռք բերում, անցնում մշակութային շոկի միջով եւ սովորում դրան։ Ես մարդ եմ, որ մեծացել է ամերիկյան «Disney» եւ «Nickelodeon» սերիալների վրա («Բիգ Թայմ Ռաշ»-ի երկրպագուներին ողջույն), եւ այս ծրագիրը կիրականացնի ԱՄՆ-ում ապրելու, այդ նույն ամերիկյան արվարձանները տեսնելու (որտեղ սերիալներում ամենից հաճախ սպանություններ են կատարվում), այդ հսկայական «զրահները» հագած ռեգբի խաղալու, աշխարհի լավագույն քաղաքը՝ Նյու Յորքը այցելելու իմ երազանքը։

Հարց 4.

Work and Travel-ի ընթացքում ես առաջին հերթին հույս ունեմ տեսնել եւ զգալ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների ողջ գեղեցկությունը, ինչպես կարդացիք վերեւում, դա իմ մեջ նստած դեռահասի երազանքն է։ Նաեւ, որպես անգլերենի ուսուցիչ, ես ուզում եմ բարելավել լեզուս, լավ ընկերներ ձեռք բերել։ Եվ, իհարկե, բավականաչափ գումար վաստակել եւ հարազատներիս Ամերիկայից նվերներ բերել (դասական՝ նոր մոդելի iPhone-ներ)։ Իսկ դեռ ունեմ մեկ փոքր նպատակ՝ իմ օրինակով ցույց տալ իմ ժողովրդի արժանիքները, լինել, այսպես ասած, Ղազախստանի ներկայացուցիչը։ Վստահ եմ, որ արեւմտյան մտածելակերպ ունեցող մարդկանց համար հետաքրքիր կլինի լսել կամ նույնիսկ ուսումնասիրել իմ երկիրը։ Անպայման կգնեմ «Ղազախստան» շոկոլադներ եւ այնտեղ կբաժանեմ։

Հարց 5.

Եթե նկարագրեմ, թե ինչպես ծրագիրը կօգնի իմ ապագա կարիերային, ինչպես կարող էիք կարդալ վերեւում, ես անգլերենի ուսուցիչ եմ, եւ այստեղ ամեն ինչ ակնհայտ է։ Իմ հանդեպ վստահությունը կաճի, իսկ ես կպրակտիկանամ եւ ավելի վստահ կդառնամ անգլերենի իմ գիտելիքներում։

Հարց 6.

Եթե ես լինեի փոխանակումների գլխավորը, ես շատ միջոցներ կծախսեի մարքեթինգի, SMM-ի, գովազդի եւ այլնի վրա։ Որովհետեւ նկատել եմ, որ շատ երիտասարդներ նույնիսկ չգիտեն ծրագրերի մեծ մասի մասին, իսկ չէ՞ որ դա կարող էր արմատապես փոխել նրանց կյանքը։ Չէ՞ որ հենց փոխանակման ծրագրերն են հաճախ մարդկանց հնարավորություն տալիս հասկանալ, թե ինչ են նրանք իրականում ուզում, քանդում են հին հիմքերը, օգնում եւ նույնիսկ ստիպում դուրս գալ հարմարավետության գոտուց։ Նաեւ ես կներառեի հնարավորինս շատ մասնագիտական փոխանակումներ։ Իհարկե, հիմա էլ կան նման ծրագրեր, բայց հաճախ այդպես ուղարկում են բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողներին, ուսուցիչներին, ՏՏ մասնագետներին, բժիշկներին եւ այլն։ Ես կավելացնեի ավելի շատ մասնագիտություններ եւ այն ավելի հասանելի կդարձնեի քոլեջի ուսանողների համար։ Օրինակ, որպեսզի ապագա մեխանիկները մեկնեն Գերմանիա, որտեղ նրանք կարող էին պրակտիկա անցնել լավագույն ավտոարտադրողների մոտ, կամ դիզայներները, որոնք պրակտիկա կանցնեին Իտալիայում։ Ինչպես նաեւ, ես կկազմակերպեի ավելի շատ նմանատիպ մրցույթներ՝ տաղանդավոր երիտասարդներին աջակցելու նպատակով, չէ՞ որ այնքան հիանալի է մարդկանց հնարավորություն տալը։

Հարց 7.

Իմ կարծիքով, 20 տարի հետո փոխանակման ծրագրերը կդառնան ավելի հասանելի, ես նկատի ունեմ եւ՛ գինը, եւ՛ ուղղությունները։ Այսինքն՝ ավելի ու ավելի շատ մարդիկ իրենց համար կբացահայտեն այս աշխարհը եւ կընդլայնեն իրենց մտահորիզոնը, դրանով իսկ մենք՝ որպես ժողովուրդ, կդառնանք ավելի հանդուրժող եւ մշակութային։

Ես հավատում եմ, որ 50 տարի հետո փոխանակման ծրագրերի հովանավորները շատ ավելին կլինեն, այլ կերպ ասած՝ դրանք կդառնան համատարած եւ հասանելի միջին վիճակագրական մարդկանց համար։ Դրա շնորհիվ յուրաքանչյուր համալսարան, քոլեջ եւ նույնիսկ դպրոց կունենա իր փոխանակման ծրագրերը երկրի ներսում եւ դրսում։ Սա նշանակում է, որ մարդիկ, վերադառնալով հայրենիք, կներդնեն լավ, ժամանակակից նորամուծություններ, եւ շատ բաներ կփոխվեն դրական ուղղությամբ։

Եզրափակելով՝ կցանկանայի ասել, որ փոխանակման ծրագրերը անձնական աճի հիանալի հնարավորություն են, պետք է միայն լավ ընկերություն ընտրել։ Ի դեպ, ես հենց այդպիսին էլ ընտրել եմ ;)