New Yorker-ից մինչեւ New York City
Միայն մենք ինքներս ենք ստեղծում մեր կյանքը, եւ միայն մեզանից է կախված, թե ինչպես կանցնի մեր օրը, որտեղ կլինենք վաղը եւ որտեղ էինք երեկ։ Մենք ինքներս մեր լավագույն ընկերներն ենք եւ ամենավատ թշնամիները, երբ ինքնուրույն խոչընդոտում ենք մեր երազանքներին, որոնք երբեմն անիրագործելի են թվում։ Բայց մի՞թե վախն ավելի ուժեղ է, քան քո բոլոր նվիրական ցանկությունները, քնից առաջ գլխումդ պտտվող սցենարները, անսահման երազանքները։ Հենց այս մասին էի մտածում, երբ չէի համարձակվում նստել եւ գրել այս պատմությունը եւ հետաձգում էի այն։ Չէ՞ որ սա այն հնարավորությունն է, որի մասին այդքան երազել ես։ Ի՞նչին ես սպասում։ Բայց եթե դուք հիմա կարդում եք սա, ուրեմն, երեւի, ես որոշել եմ։ Ի՞նչը դրդեց ինձ դրան։ Իհարկե, նույնիսկ չփորձել մասնակցել, չփորձել բախտդ, հիմարություն է։ Ինչպես մեծահասակները տանը՝ պահարաններում, պահում են իրենց չօգտագործված թանկարժեք բյուրեղապակին, այնպես էլ ես պահում եմ բոլոր նկարները, երգերը, ծանոթների պատմությունները, YouTube-ի տեսանյութերը, բլոգները եւ հոդվածները, որոնք կապված են այս երազանքի, ավելի ճիշտ՝ այս նպատակի հետ։ Ամեն ինչ սկսվեց դպրոցից, բայց ոչ միանգամից։ Անգլերեն սովորում եմ առաջին դասարանից։ Դպրոցական անգլերենի դասերից առաջին հիշողությունը՝ մեր ուսուցչուհին՝ Լյուդմիլա Նիկոլաեւնան, միացնում է մագնիտոֆոնով ինչ-որ ձայնագրություն, կարդում է հորոսկոպ «Cosmopolitan» ամսագրի նախավերջին էջից կամ հանձնարարում է կարդալ տեքստը եւ գնում է ճաշարան՝ բուլկիով սուրճ խմելու։ Հետո եկան ժամանակները, կառուցվածքները, հոդերը, նախդիրները, “London is the capital of Great Britain” եւ այդ ամենը։ Դասերին ընդհանրապես չէի ուզում գնալ, իսկ դասացուցակում այդ առարկան տեսնելիս՝ սառը քրտինք եւ սարսուռ էր անցնում մարմնովս։ Դասն ինքնին հավերժություն էր թվում, երբ հաշվարկում ես, թե որ նախադասությունը կհասնի քեզ, եւ նյարդայնացած նայում ես ժամացույցին։ Մանկուց ծնողներս ճանապարհորդությունների շնորհիվ բացում են ինձ համար աշխարհը, խոսում են լեզուներ սովորելու կարեւորության մասին, օգնում եւ աջակցում են ինձ այդ ճանապարհին։ Հենց այդ պատճառով դպրոցական տարիներին ինձ գրանցում էին դասընթացների, վարձում էին կրկնուսույցներ։ Ավագ քույրս, որը միշտ օրինակ է եղել, օգնում եւ մոտիվացնում էր սովորելու՝ օտարալեզու երաժշտության հանդեպ իր սիրով։ Բայց իմ իսկական ցանկությունը եւ ձգտումը, երբ դու դա անում ես ոչ թե այն պատճառով, որ ճիշտ է, այդպես պետք է եւ չես ուզում որեւէ մեկին տխրեցնել, առաջացավ 8-րդ դասարանում։ Երբ ես պատահաբար հանդիպեցի Marie Novosad-ի YouTube ալիքին։ Այս աղջիկը ուսանողների փոխանակման ծրագրով մեկնեց Ամերիկա եւ ամեն օր վլոգներ էր նկարահանում իր կյանքի մասին։ Նա ցույց էր տալիս ամեն ինչ՝ ամերիկացիներին, ուսումը, հանրակացարանը, խանութները, բնությունը եւ այլն։ Մի խոսքով՝ ամերիկյան կյանքը Jetix, Disney, Nickelodeon-ի այն նույն սերիալներից/ֆիլմերից։ Յուրաքանչյուր տեսանյութ լցված էր այնպիսի նոր եւ անհայտ մթնոլորտով, որ ինձ ուզում էի ցատկել ինձ համակած հույզերից։ Ես պատմում էի նրա տեսանյութերը մայրիկիս եւ ընկերներիս, նորից դիտում էի դրանք։ Հասկացա, որ ուզում եմ նույնը, ես չեմ ուզում պարզապես հետեւել ինչ-որ մեկի կյանքին, ուզում եմ ինքս ապրել այդ իրավիճակները, տեսնել այդ քաղաքները, շփվել մարդկանց հետ։ Դրա շնորհիվ ես սկսեցի փնտրել տարբեր ծրագրեր իմ երկրի համար։ Եվ հանդիպեցի “Work and Travel USA” ծրագրին, ուսումնասիրեցի պահանջները եւ սկսեցի ավելի շատ տեղեկություններ փնտրել։ Ես բաժանորդագրվեցի բոլոր հնարավոր բլոգներին, այն ուսանողների ալիքներին, որոնք մասնակցել էին այս ծրագրին եւ պատմում էին իրենց փորձի մասին։ Այն ժամանակ 10-րդ դասարանում էի եւ հասկանում էի, որ այն ամենը, ինչ կարող եմ անել առայժմ՝ սովորել անգլերեն, ընդունվել համալսարան, փորձել աշխատել սպասարկման ոլորտում իմ երկրում, կախել New York City-ի տեսարանով նկարը մահճակալիս դիմաց եւ չմոռանալ երազել։ Հիմա 19 տարեկան եմ, սովորում եմ Մինսկի պետական լեզվաբանական համալսարանի երրորդ կուրսում, սովորում եմ անգլերեն եւ իսպաներեն, կողմնակի աշխատում եմ որպես վաճառող-խորհրդատու New Yorker խանութում։ (Ի դեպ, ես չներկայացա, անունս Նադյա է։ Հիմա, երբ դուք մի փոքր պատկերացում ունեք իմ մասին, հաստատ կհիշեք ինձ)։ Ինձ համար դժվար է ասել՝ այս ամենը հատուկ ստացվեց, թե պատահաբար, բայց ինձ դուր է գալիս այն, թե որտեղ եմ հիմա եւ ինչով եմ զբաղվում։ Աշխատանքային առաջին օրերից մեկում, երբ ծալում էի կարմիր “Los Angeles” գրությամբ սպիտակ շապիկները, հնչեց Jay-Z-ի եւ Alicia Keys-ի