Ողջունում եմ իմ պատմության բոլոր ընթերցողներին։ Կարծում եմ՝ արժե սկսել փոքրիկ ծանոթությունից։ Անունս Պոլինա է, նոյեմբերին սկսվեց իմ կյանքի երրորդ տասնամյակը։ Ծնվել եմ բելառուսական Պոլեսիեի մայրաքաղաքում՝ Պինսկում՝ փոքր, բայց շատ գեղեցիկ քաղաքում։ Իններորդ դասարանն ավարտելուց հետո մայրիկիս եւ քրոջս հետ ամեն ինչ թողեցինք ու մեկնեցինք Մինսկ՝ ավելի լավ կյանք փնտրելու։ 2020 թվականից Բելառուսի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի ուսանողուհի եմ։ Դպրոցական տարիներին հաճախել եմ ամենատարբեր խմբակներ՝ լող, մարմնամարզություն, շախմատ, պարահանդեսային պարեր, մի քանի տարի սովորել եմ խորեոգրաֆիա, այնուհետեւ ինձ գտել եմ էստրադային պարերի կոլեկտիվում, որտեղ զբաղվել եմ ոչ ավել, ոչ պակաս՝ 10 տարի։ Ավարտել եմ նաեւ երաժշտական դպրոցը, որտեղ գրեթե միշտ գնում էի հիստերիայով եւ բակում ընկերուհիներիս հետ խաղալու ցանկությամբ (ավարտական թուղթը ինչ-որ տեղ դարակում փոշոտվում է, բայց ես ոչնչի համար չեմ զղջում)։ Առաջին կուրսում մասնակցել եմ համալսարանի 100500 ակտիվություններին, իսկ երկրորդից ավելի խորացել եմ ուսման մեջ։ Բայց առանց շարժման մնալ չեմ կարող, ուստի հնարավորության դեպքում հաճախում եմ մարզասրահ։

Փոխանակման ծրագրերի մասին առաջին անգամ լսել եմ 10-րդ դասարանում։ Այն ժամանակ ինձ մտերիմ մեկը խորհուրդ տվեց. «Տես, շուտով կավարտես դպրոցը եւ, հավանաբար, կընդունվես համալսարան։ Բայց ուսանողական տարիները միայն ուսման մասին չեն, դա ինքնադրսեւորվելու եւ աշխարհը տեսնելու հնարավորություն է։ Անպայման մոտեցիր վարչակազմին եւ իմացիր ուսանողների փոխանակման ծրագրերի մասին»։ Այն ժամանակ ես շատ ոգեւորվեցի եւ խոստացա բռնվել ցանկացած հնարավորությունից։

Ցավոք, իմ ընդունվելու տարում երկրից դուրս գալու ցանկացած հնարավորություն վերացավ։ Համալսարանում հեռանկարային եւ հետաքրքիր փոխանակման ծրագրեր չէին առաջարկվում։ Ստիպված եղա հրաժարվել մտքերից։

Եվ ահա առաջին կուրսի ձմռանը առաջին անգամ ինչ-որ տեղ տեսա Work and Travel ծրագրի մասին։ Որտե՞ղ։ Արդեն չեմ հիշում, բայց հաստատ գիտեմ, որ այն ժամանակ այդ տեղեկությունը ինձ մոտ բոլորովին վստահություն չառաջացրեց։ «Այդպես չի լինում։ Խաբեություն է»,- մտածում էի ես։

Հետո ես ավելի ու ավելի հաճախ էի լսում այդ ծրագրի մասին։ Հետաքրքրվեցի, սկսեցի դիտել մասնակիցների բլոգները, ինտերնետում փնտրել տարբեր տեղեկություններ։ Ոգեւորվեցի։ Բայց «նրանց պարզապես բախտը բերել է», «նրանք ընտրյալներ են», «ես չեմ կարողանա» մտքերը չէին լքում գլուխս։

Շրջադարձային պահը 2022-ի ամառն էր։ Մի առավոտ սոցցանցերում տեսա մի աղջկա պատմությունները, ում անձամբ եմ ճանաչում։ Ամերիկայից պատմություններ, որոնցից պարզ դարձավ, որ նա այնտեղ է հենց այդ Work and Travel ծրագրով։ Կարծես ինձ փրկարար օղակ նետեցին։ «Տեսնու՞մ ես, եթե ցանկանաս, դա էլ է հնարավոր»։ «Դա իսկապես կարող է պատահել նաեւ քեզ հետ, պարզապես գործիր»։ Սուտ չեմ ասի, եթե ասեմ, որ այդ պահին թունելի վերջում լույս տեսա։

Ես վերադարձա այն խոստմանը, որը տվել էի ինքս ինձ հեռավոր 10-րդ դասարանում։ Սկսեցի ավելի գիտակցաբար հավաքել տեղեկություններ ծրագրի մասին, հարցեր տալ նախորդ տարիների մասնակիցներին։

Իմացա, որ ծրագիրը ցերեկային ուսուցման ուսանողների համար է, 18-28 տարեկան, անգլերենի բազային իմացությամբ։ Նաեւ շատերից լսել եմ, որ ավարտական կուրսերում հնարավորությունը ձգտում է զրոյի։ Ես հիմա երրորդ կուրսում եմ, հաջորդը ավարտական է։ Այս տարի հնարավորություններս այնքան են, որքան երբեք չեն լինի։ «Օքեյ, սա ինձ պետք է։ Ես երբեք ինձ չեմ ների, եթե հիմա իմ ամբողջ ուժերը չուղղեմ այս հրաշալի ծրագրին մասնակցելուն։ Ես գործի մեջ եմ»։ Այդ պահից ես արդեն հաստատ գիտեմ, որ ամառը կանցկացնեմ Ամերիկայում։

Խոսեցի ծնողներիս հետ, նրանք աջակցեցին։ Նրանց ննջասենյակում արդեն պառկած է գումարով տուփը, որը նրանք ինձ կփոխառեն մասնակցության համար։ Ակտիվորեն բարելավում եմ անգլերենս եւ պատրաստվում եմ պայմանագիր ստորագրել։

Մի գեղեցիկ օր հանդիպում եմ մրցույթի, որին հիմա մասնակցում եմ։ Եթե հաղթեմ՝ կուրախացնեմ ծնողներիս, որ գնում եմ իմ հաշվին։ Հակառակ դեպքում՝ կհպարտանամ, որ փորձեցի բախտս եւ չվախեցա օգտվել հնարավորությունից։

Հիմա կպատասխանեմ մի քանի հարցի։

Երիտասարդական ճամփորդություններ եւ ուսանողական փոխանակման ծրագրեր։ Ի՞նչ գիտեմ դրանց մասին։

Գիտեմ, որ համալսարանից փոխանակման ծրագրերը այն է, երբ ուսանողը (սովորաբար) մեկնում է փոխանակման երկիր՝ սովորելու մեկ կիսամյակ։ Սա աշխարհը տեսնելու, փորձ ձեռք բերելու եւ ստացված գիտելիքները հայրենիքում ներդնելու անհավանական հնարավորություն է։

Ինչ վերաբերում է Work and Travel-ին, սա ոչ թե պարզապես այլ երկիր գնալու հնարավորություն է, այլ մեկ այլ մայրցամաք թռչելու։ Ծանոթանալ մոլորակի տարբեր անկյուններից հրաշալի մարդկանց մեծ քանակի հետ։ Պաշտոնապես աշխատել ԱՄՆ-ում եւ ճամփորդել։ Համտեսել ամերիկյան կյանքը եւ զգալ ազատության զգացումը։ Անկեղծ ասած, ցանկը կարելի է շարունակել եւ շարունակել։ Բայց կարծում եմ, եթե դու արդեն կարդում ես սա, ապա վաղուց ինքդ քեզ համար որոշել ես. «Work and Travel-ը հնարավորություն է, որից պետք է բռնվել եւ ոչ մի դեպքում բաց չթողնել»։

Իմ փորձը՝ երիտասարդական ճամփորդությունների եւ/կամ փոխանակման ծրագրերի հետ կապված փոքր հետաքրքիր/զվարճալի դրվագ։

Ցավոք, փոխանակման ծրագրերում նախկինում մասնակցել չի ստացվել։ Բայց կյանքումս երկու անգամ ճամփորդել եմ դեպի ծով՝ երիտասարդական ճամբարներ։ Երկու անգամն էլ գնացել եմ Բուլղարիա։

Առաջին անգամ մենք գնացինք պարային երիտասարդական ճամբար։ Այն ժամանակ 13 տարեկան էի, հետեւաբար՝ ազատությունը խիստ սահմանափակ էր։ Ընդ որում՝ հիշելու բան կա։ Իհարկե, հիշվում է ծովը, շատ նոր ծանոթություններ, մարզումներ եւ ելույթներ, տարբեր էքսկուրսիաներ։ Հիշում եմ՝ աղջիկներով ծանոթացանք մեզանից մեծ տղաների հետ։ Նրանք մի տղա եւ աղջիկ էին, որոնք ընկերություն էին անում։ Նրանք անհավանականորեն հիշեցնում էին Իվանգային եւ Մարյանա Ռոյին։ Այդ կապակցությամբ մենք նույնիսկ նրանց հետ հոլովակներ էինք նկարում, իբր մենք մտերիմ ընկերներ ենք այդպիսի աստղերի հետ։ Այն ժամանակ դա թվում էր ինչ-որ անհավանական զով եւ հետաքրքիր բան։

Երկրորդ անգամ ես գնացի դպրոցից երիտասարդական ճամբար։ Այն ժամանակ արդեն 15 տարեկան էի, ինձ լիովին մեծահասակ էի համարում։ Լավ հիշվում են գիշերային խնջույքները, լողավազանում երեկույթները, լողափում գիշերելը, առանց մեծահասակների քաղաքում զբոսանքները։ Այն ժամանակ այդքան ուժեղ էր զգացվում ազատությունը եւ ինքնուրույնությունը։

Ինչո՞ւ որոշեցի մասնակցել ծրագրին։

Ինչպես կարող էիք հասկանալ, դրա մասին ես երազում եմ համեմատաբար վաղուց։ Ինձ խելագարության է հասցնում այն միտքը, որ ես իսկապես շուտով կարող եմ հայտնվել Ամերիկայում։ Կարող եմ չէ, այլ հաստատ կհայտնվեմ։ Ես ուզում եմ տեսնել օվկիանոսի այն կողմի աշխարհը, շնչել ամերիկյան օդը, զբոսնել Նեթֆլիքսի սերիալների փողոցներով, ձեռք բերել ծանոթություններ ամբողջ աշխարհում, բարելավել իմ խոսակցական անգլերենը, վերջապես գումար վաստակել։ Ավելին, սպասարկման ոլորտում աշխատելը ինձ բոլորովին չի վախեցնում, ես արդեն գրեթե երկու տարի է՝ աշխատում եմ KFC-ում եւ կարծում եմ, որ պատրաստ եմ ցանկացած դժվարության։ Դա ինձ չի վախեցնում, այլ միայն ավելի է գրգռում եւ հետաքրքրություն առաջացնում։

Ի՞նչ եմ հույս ունենում իմանալ եւ ինչի՞ հասնել՝ ծանոթանալով ինձ համար նոր հասարակության եւ մշակույթի հետ եւ պատմելով իմ երկրի մշակույթի մասին։

Ինձ շատ հետաքրքիր է այլ երկրների մշակույթը։ Ես կցանկանայի իմանալ այլ մշակույթների մասին առաջին ձեռքից, նրանցից, ովքեր ներսում են։ Անպայման կհամեմատեմ լսածս այն տեղեկատվության հետ, որը ունեմ հիմա այլ աղբյուրներից։ ԱՄՆ-ում կանգ առնել չեմ պլանավորում, այնպես որ այլ երկրների հասարակության եւ մշակույթի հետ ծանոթությունը ապագայում անպայման իր պտուղները կտա։

Ինչ վերաբերում է իմ երկրի մշակույթին, ես անպայման կծանոթացնեմ դրան բոլոր երեխաներին։ Կպատմեմ իմ հրաշալի հարազատ քաղաքի, մեր երկրի մասին։ Բոլորին կբացատրեմ, որ Բելառուսը ինչ-որ երկրի քաղաք չէ, այլ առանձին ինքնիշխան պետություն։ Ամերիկացիներին եւ ոչ միայն նրանց կծանոթացնեմ մեր ավանդույթներին եւ պատմությանը։ Ես, ի դեպ, արդեն ընտրել եմ, թե որ ազգային հյուրասիրությունները կտանեմ ինձ հետ, որպեսզի նվիրեմ ծանոթանալիս։

Ինչպե՞ս ծրագրին մասնակցությունը կօգնի ինձ իմ ապագա կարիերայում։

Իմ ապագա մասնագիտությունը իրավաբանն է։ Իրավաբաններին, ինչպես ոչ ոքի, անհրաժեշտ են շփման հմտություններ, մարդկանց մոտեցում գտնելու կարողություն, այդ թվում՝ այլ երկրների բնակիչների, անգլերենի լավ մակարդակ։ Վստահ եմ, որ ծրագիրը կօգնի ինձ հաղթահարել նոր մարդկանց հետ ծանոթանալու եւ շփվելու փոքրիկ կաշկանդվածությունը, որը կա ինձ մոտ հիմա։ Դառնալ ավելի բաց, ինքնուրույն եւ, հնարավոր է, ավելի պինդ։ Եթե ես վստահ կարողանամ ինքս ինձ պաշտպանել, ինձ համար արդարության հասնել, ապա կկարողանամ դա անել նաեւ ուրիշների համար իմ մասնագիտության շրջանակներում։

Ի՞նչ կարելի է բարելավել ծրագրերում՝ եթե ես լինեի փոխանակումների գլխավորը, ի՞նչ կփոխեի։

Քանի որ փոխանակման ծրագրերում իմ ուղին նոր է սկսվում, ինձ բավական դժվար է ասել, թե ինչ կփոխեի։ Առաջին հայացքից՝ ես ավելի շատ ջանքեր կուղղեի երիտասարդներին նման ծրագրերի գոյության մասին տեղեկացնելուն։ Քանի որ ծրագիրը հենց հիմա ինձ համար իդեալական է։ Բայց որ դրա մասին գիտեն բոլոր ուսանողները, վստահ չեմ։ Ոչ բոլորը կկարողանան օգտվել նման հնարավորությունից, բայց իմանալ, որ այն կա, պետք է հնարավորինս շատ ուսանող։

Ինչպիսի՞ն կլինեն ծրագրերը 20 տարի հետո։ 50 տարի հետո՞։

Ապագայում փոխանակման ծրագրերը ես տեսնում եմ ավելի տարածված, քան դրանք կան հիմա։ Դրանցում մասնակցությունը երիտասարդների համար սովորական գործ է, այլ ոչ թե շքեղություն։ Յուրաքանչյուրը ձգտում է ճանաչել աշխարհը, ծանոթանալ այլ մշակույթի։ Այդ կապակցությամբ նման ծրագրերի քանակը աճում է, ավելի շատ հովանավորներ են ցանկություն հայտնում հնարավորություն տալ երիտասարդներին։ Այսպես ասած՝ պահանջարկը եւ առաջարկը մոտավորապես նույն մակարդակի վրա են։ Երեխաների ավելի մեծ տոկոսը մասնակցում է ծրագրերին կրկնակի կամ նույնիսկ մի քանի անգամ։

Սրանով իմ պատմությունը ավարտվում է։ Այս թեմայի շուրջ իմ մտքերը չեն տեղավորվի նույնիսկ 33 A4 թերթի վրա։ Ցանկանում եմ յուրաքանչյուրին մաղթել լսել եւ լսելի լինել ինքն իրեն, երազել, ռիսկի դիմել։ Կյանքը ամեն օր մեզ տալիս է ծով հնարավորություններ, պետք է միայն հետ նայել եւ բռնվել դրանցից։ Իսկ նաեւ լսեք այն խորհուրդը, որը 5 տարի առաջ լսել եմ ես։ Բոլորին շնորհակալություն ուշադրության համար։ Կհանդիպենք «լավագույն լուսանկար ԱՄՆ-ում 2023» մրցույթում։