Իմ մեծ երազանքն է այցելել Ամերիկա

Հավանաբար, ձեզ ուղարկված գրեթե յուրաքանչյուր էսսեում հանդիպում են արտահայտություններ այն մասին, որ Ամերիկա մեկնելը նրանց վաղեմի երազանքն է։ Եվ, գուցե, սա արդեն ինչ-որ բանալ եւ մաշված բան է թվում, բայց ինչպե՞ս կարող է երազանքը բանալ լինել: Այո, շատերը երազում են հայտնվել Նահանգներում, եւ դա զարմանալի չէ։ Չէ՞ որ մենք բոլորս մեծացել ենք մոտավորապես նույն միջավայրում։ Մեզ վրա ազդել է հոլիվուդյան ֆիլմերի նույն մշակույթը, որտեղ ցուցադրում են հարմարավետ ամերիկյան տներ եւ մեծ քաղաքների աշխույժ փողոցներ։ Բայց այդ ֆիլմերում գրավում են ոչ միայն հիացնող վայրերը, այլեւ հույզերը, կյանքի նկատմամբ վերաբերմունքը, մարդկանց միջեւ հարաբերությունները, տարբեր իրավիճակների նկատմամբ ընկալման թեթեւությունը։ Ամերիկյան ֆիլմերը մեր մտքում ձեւավորել են, որ այնտեղ՝ հեռավոր Ամերիկայում, մարդիկ բոլորովին այլ կերպ են ապրում, նրանք այնտեղ երջանիկ են։ Չէ՞ որ ինչպե՞ս կարելի է դժբախտ լինել, երբ քեզ շրջապատում է Նյու Յորքը՝ հնարավորությունների քաղաքը, որտեղ բոլոր երազանքները կատարվում են, որտեղ յուրաքանչյուր փողոց շշնջում է. «Դու ամեն ինչ կկարողանաս»։ Այդ պատճառով, թող ինչ-որ մեկը ինձ սովորական անվանի, բայց ես համարձակ եւ վստահ հայտարարում եմ. «Իմ մեծ երազանքն է այցելել Ամերիկա»։ Եվ այս էսսեում ես կետ առ կետ կբացատրեմ, թե ինչու այս երազանքը 2023 թվականին դարձավ ինձ համար նպատակ։

1. Մայրս աշխատում է որպես ուսուցչուհի այն դպրոցում, որտեղ ես եմ սովորել։ Այս հանգամանքը իմ մեջ ձեւավորեց «գերազանցիկի» համախտանիշ։ Ես միշտ ձգտում էի ամեն ինչ կատարյալ անել եւ վախենում էի սխալվելուց։ Այդ վախը հաճախ խանգարում էր ինձ նոր բան փորձել եւ ամեն անգամ ոտքիս տակ քար էր գցում։ Բայց մի պահ ես այնքան հոգնեցի երեւակայական անհաջողությունների պատճառով հնարավորությունները բաց թողնելուց, որ սկսեցի գործել՝ ի հեճուկս այդ վախի։ Այսպես, սովորելով բակալավրիատում Ղազախստանում՝ ես երկու անգամ հաղթեցի համալսարանի մրցույթում եւ երկու կիսամյակով փոխանակման ծրագրով մեկնեցի Չինաստան։ Ավելի ուշ, համալսարանը գերազանցությամբ ավարտելուց հետո, ես շահեցի կառավարական դրամաշնորհ Չինաստանում մագիստրատուրայում սովորելու համար, որտեղ Չինաստանի կառավարությունը լիովին ծածկում է իմ ծախսերը, եւ որպես բոնուս՝ ինձ վճարում են ամսական կրթաթոշակ։ Ցավոք, համաճարակի հետ կապված՝ ինձ չհաջողվեց երրորդ անգամ այցելել Չինաստան։ Work&Travel ծրագրի վերաբերյալ նույնպես ես շատ կասկածներ եւ վախեր ունեի։ Բայց հիմա ընթանում է մագիստրատուրայում իմ նախավերջին տարին, ինչը նշանակում է, որ սա Work&Travel-ի մասնակից դառնալու իմ վերջին հնարավորությունն է։ Այնպես որ՝ վախերը մի կողմ, եւ միայն առաջ։ Փորձել եւ անել ամեն ինչ, որ կախված է ինձանից՝ հանուն իմ նպատակի։

2. Չինաստան կատարած ուղեւորությունից հետո ես իմ մեջ բացահայտեցի նոր զգացմունքներ, հույզեր եւ աշխարհընկալում։ Ես հասկացա, որ նոր քաղաքի կամ երկրի հետ իսկապես մտերմանում ես միայն այն բանից հետո, երբ այնտեղ ապրում ես 2 ամսից ավելի։ 10-օրյա արձակուրդի ընթացքում չես հասցնում հոգեւոր կապ հաստատել վայրի հետ։ Այո, դու անկասկած ինչ-որ նոր բան ես իմանում, հաճույք ես ստանում եւ հիանալի ժամանակ անցկացնում։ Բայց ես միշտ ցանկանում եմ վայրին ավելի մոտիկից ծանոթանալ, ընկերանալ նրա հետ, իմանալ նրա թաքուն եւ ոչ զբոսաշրջային կողմերը, որոնք հագեցած են տեղացիների իրական կյանքով եւ բազմադարյա պատմությամբ։ Փողոցներով քայլելիս եւ նման բաների մասին մտածելիս ես զգում եմ սիրահարվածության զգացողությանը մոտ զգացումներ. որովայնում թիթեռներ են թռչում, դեմքին՝ ժպիտ, իսկ ոտքերս պարզապես տանում են ինձ, կարծես թեւերի վրա։ Ահա այս հույզերը ես ուզում եմ նորից զգալ, ուզում եմ ծանոթանալ Ամերիկային, ընկերանալ եւ սիրահարվել նրան։

3. Մագիստրատուրայում սովորելուն զուգընթաց ես աշխատում եմ որպես մենեջեր տեղի սրճարանում։ Ճիշտն ասած, երբեք չէի մտածի, որ կյանքս կկապեմ հանրային սննդի եւ սպասարկման ոլորտի հետ, բայց այս աշխատանքը գրավեց իմ սիրտը։ Երբ սկսվեց համաճարակի հետ կապված ամբողջ իրարանցումը, սահմանները փակվեցին, եւ անհայտ էր, թե որքան շուտ կարող եմ շարունակել ուսումս Երկնային կայսրությունում։ Ուսումից ազատ ժամանակը պարզապես չվատնելու համար ես որոշեցի աշխատանք գտնել, որը կարող էի համատեղել ուսմանս հետ։ Ընկերներս խորհուրդ տվեցին փորձել աշխատել Starbucks սրճարանում, աշխատանքը բարդ չէ, եւ գրաֆիկը շատ ճկուն է։ Սկզբում ես այդքան էլ լուրջ չէի վերաբերվում այս աշխատանքին եւ ամեն կերպ անտեսում էի կարիերայի աստիճաններով առաջխաղացումը, քանի որ կարծում էի, որ երկար չեմ մնա, առավելագույնը երեք ամիս, իսկ հետո՝ ողջույն իմ սիրելի Չինաստան։ Բայց ավաղ, արդեն երկրորդ տարին է, ինչ աշխատում եմ սրճարանում, եւ ինձ ինչ-որ չափով դա դուր է գալիս։ Ես ծանոթացա հիանալի տղաների հետ, որոնցից շատերը դարձան ինձ մտերիմ մարդիկ եւ սովորեցրին «հյուրերի հետ հաղորդակցվելու» հմտությունները, ես դարձա ավելի շփվող եւ, այսպես ասած, բացվեցի, սկսեցի հասկանալ սուրճի «բիզնեսը» եւ ի վերջո կարողանում եմ համեղ սուրճ պատրաստել։ Հիմա ես կցանկանայի իմանալ, թե ինչ է սպասարկման ոլորտը ամերիկացիների կարծիքով, ինչպես են նրանք ընկալում եւ կատարում իրենց աշխատանքը, ինչպիսի սպասարկման չափանիշներ ունեն, ինչպիսին է մենթալիտետը այնտեղ՝ տեղի հյուրերի մոտ, ինչին են նրանք նախապատվություն տալիս եւ ինչպես է այդ ամենը աշխատում։

4. Այս տարի լրանում է իմ 25-ամյակը։ Սա միջին տարիք է, երբ դասընկերներիս կեսն արդեն ստեղծել են իրենց ընտանիքները, երեխաներ ունեցել, հիփոթեք վերցրել։ Եվ, որպես կանոն, նրանք արդեն ունեն կենցաղային պարտականությունների եւ հոգսերի մի կույտ, որոնք թույլ չեն տալիս նրանց նույնիսկ պարզապես դուրս գալ ընկերների հետ կարաոկե գնալու։ Ես չգիտեմ, թե երբ ընտանեկան կյանքը կհասնի ինձ, բայց հիմա ես ազատ եմ եւ կապված չեմ երեխաների եւ հիփոթեքի հետ։ Այս առավելությունը ինձ հնարավորություն է տալիս ճանապարհորդել, իմ մեջ բացահայտել նոր կողմեր, ծանոթանալ տարբեր ազգությունների մարդկանց հետ եւ դրա հաշվին դառնալ ավելի լավը եւ հետաքրքիր։ Եվ վերջերս ես տեսա Ռուսլան Ուսաչեւի հետ հարցազրույցից մի հատված, որտեղ նա խոսում է ճանապարհորդությունների մասին։ Ստույգ մեջբերում չեմ անի, բայց կփոխանցեմ դրա էությունը իմ բառերով. «Մանկության տարիներին ժամանակը երկար էր ձգվում, որովհետեւ ամեն օր մենք սովորում եւ անում էինք մեզ համար նոր եւ անհայտ մի բան։ Հասուն կյանքում ժամանակը կարծես սկսեց մի քանի անգամ ավելի արագ ընթանալ։ Գործը ռուտինայի մեջ է։ Ամեն օր մենք անում ենք նույն բաները, որոնք մեզ արդեն ծանոթ են, որոնք մենք արդեն գիտենք անել։ Իսկ ճանապարհորդությունները մեզ հնարավորություն են տալիս վերադառնալու երեխայի այն վիճակին, երբ քո շուրջը ամեն ինչ նորից անհայտ է, եւ դու հետաքրքրասիրությամբ ուսումնասիրում ես այն։ Եվ դու այնքան բան ես հասցնում, ժամանակը կարող է աննկատ անցնել, բայց օրվա վերջում դու զարմանում ես այն բանի վրա, թե որքան բան ես արել, իմացել, տեսել»։ Կարճ ասած, ես այս միտքը ընկալում եմ այսպես. ավելի շատ ճանապարհորդություններ՝ ավելի որակյալ եւ երկար կյանք։ Այս միտքը իմ հոգում ուժեղ արձագանք է գտնում եւ ստիպում է գործել։

Սրանք են չորս գլխավոր պատճառները, որոնց համար ես այնքան ուզում եմ դառնալ Work&Travel ծրագրի մասնակից։ Շնորհակալություն ընթերցանության համար։

Մից Ալլա

3-րդ խումբ