Պատկերացրեք, թե ինչ է նշանակում ծնվել գեղեցիկ երկրի տափաստաններում, գլխավերեւում երկնագույն երկնքով, բնությամբ, որը առավոտից գիշեր երգում է քեզ իր մեղեդիներն ու օրորոցայինները, վեհ լեռներով, որոնք լռում են եւ պահպանում ժողովուրդների պատմության գաղտնիքները, նրանց, ովքեր կարողացան անցնել արյան, քրտինքի եւ արցունքների միջով, բայց չկորցրին ապագայի հանդեպ հույսը։ Այս ժողովուրդները կարողացան կառուցել մեր մեծ զարգացող երկիրը՝ Ղազախստանը։ Սերնդեսերունդ իմ նախնիները ծնվում եւ հեռանում էին այդ աշխարհից՝ հավերժ փակելով իրենց կնճռոտ եւ իմաստուն աչքերը, բայց իրենց հետեւից միշտ թողնում էին իրենց հարազատ արյունը։ Անունս Այնել է, եւ այս պատմությունը այն մասին է, թե ինչպես է մի պարզ ղազախ աղջիկ, գնահատելով իր մշակույթը, ժողովրդին, պատմությունը եւ պետությունը, դեռ չի կորցնում երկրի հետագա բարգավաճման հույսը, ինչպես իր նախնիները, բայց հիմա մի բան փոխվել է՝ մտածելակերպը։ 21-րդ դարում երիտասարդները կամ «Z սերունդը» անցնում են բազմաթիվ փուլերով, որոնք կապված են փոփոխությունների հետ ոչ միայն մտածելակերպի, այլեւ արժեքների, աշխարհի, ներքին «Ես»-ի հարստության, ինքնազարգացման եւ պատվի նկատմամբ վերաբերմունքի մեջ։ Ծնված լինելով միջին վիճակագրական ղազախական ընտանիքում՝ հենց սկզբից ինձ սովորեցնում էին բոլոր կարծրատիպերը եւ, ցավոք, հաստատված այսպես կոչված «քելինի ավանդույթները», որտեղ կնոջ պարտքը կայանում էր նրանում, որ հաջող ամուսնանա եւ սերունդ տա։ Լինելով ընտանիքի կրտսերը՝ ես դիտում էի, թե ինչպես են տղամարդիկ վերաբերվում մեր կանանց, եւ թե ինչպես են այդ տղամարդիկ եւ մայրերը օրինակ ծառայում փոքր երեխաներին, որոնք մեծանալով գործնականում դառնում են այսպես կոչված «տնային հաշմանդամներ», որոնք չեն կարող տարրականորեն իրենց համար թեյ լցնել, ինչպես իմ ավագ եղբայրը, որը մեծանալով միզոգինիայի, կանանց գնահատման եւ կշտամբանքների այդպիսի խորը քարոզչության մեջ, դարձավ այն, ինչ կա հիմա։ Նա անտագոնիստ է ոչ միայն այս պատմվածքում, այլեւ իմ առօրյա կյանքում։ Սիրելի ընթերցող, հիմա ես Ձեզ կգրեմ եւ կբացեմ հոգիս։

Ղազախստանի քաղաքներ եւ նույնիսկ արտասահման իմ ճանապարհորդությունները միշտ ուղեկցվում էին իմ ընտանիքի կողմից։ Իմ կյանքի այս 19 տարիների ընթացքում ինձ մենակ չէին թողնում, քանի որ նրանց համար ես թույլ սեռի ներկայացուցիչ եմ, որը, նրանց խոսքերով, չի կարողանա հարմարվել օտար երկրի կանոններին եւ օրենքներին, եւ կենսակերպին, այնուամենայնիվ, այն փաստը, որ նրանք վախենում էին ինձ համար եւ գործում էին բնորոշ կերպով, ես չեմ ուզում ամբողջությամբ արմատախիլ անել։ Բայց մի գեղեցիկ օր մենք ընկերներով որոշեցինք մի քանի օրով մեկնել Թուրքեստան, եղբայրս, իհարկե, դեմ էր, որ ես լինեմ առանց ուղեկցության, բայց բարեբախտաբար, մայրս ինձ բաց թողեց մտերիմ ընկերներիս հետ, եւ հավաքելով անհրաժեշտ իրերը ճամպրուկի մեջ՝ մենք ճանապարհ ընկանք։ Այդ պահին ինձ վրա կախված էր համալսարանում կորպորատիվ ֆինանսների անավարտ նախագիծ, եւ ես պետք է այն հանձնեի մինչեւ հոկտեմբերի 1-ը։ Ժամանելով քաղաք՝ մենք հաստատվեցինք իմ ծանոթի տանը, որը գտնվում էր ոչ կենտրոնում, եւ այնտեղ ցանցը չէր բռնում, հնչում է որպես սարսափ ֆիլմի սկիզբ, բայց ինձ սպառնում էին ոչ թե խոշտանգումներ եւ մահ, այլ ամառային կիսամյակ, եթե ես ժամանակին չհանձնեմ իմ նախագիծը։ Իսկ մինչ վերջնաժամկետի ավարտը մնացել էր երկու օր, եւ ես ստիպված էի, վերցնելով բոլոր անհրաժեշտ իրերը, շրջել շրջակայքում ապրող բոլոր հարեւաններին եւ հարցում անել այն մասին, թե արդյոք նրանց մոտ կապը բռնում է։ Իմ ընկերոջից ոչ հեռու գտնվող երրորդ տանը ապրում էին տատիկն ու պապիկը, մինչեւ հիմա հիշում եմ նրանց անունները եւ ջերմությամբ հիշում եմ՝ Մարատ եւ Գուլնար։ Հիշում եմ, թե ինչպես նրանք հեշտությամբ հանդիպեցին ինձ եւ թույլ տվեցին մտնել իրենց տուն, առաջարկելով ինձ ուտել նրանց հետ նույն սեղանի շուրջ եւ կանչել բոլոր ընկերներին, սեղանի շուրջ այնքան երկխոսություններ էին հոսում, չէ՞ որ մենք նրանցից հարցնում էինք, թե ինչպես են նրանք ծանոթացել, քանի երեխա եւ թոռ ունեն, ինչով են զբաղվել եւ ինչ խորհուրդ կտային երիտասարդներին։ Ավարտելով ընթրիքը՝ ես մնացի աշխատանքը շարունակելու, ժամանակը աննկատ անցավ, եւ մի պահ, նայելով համակարգչի ժամացույցին, նկատեցի, որ այն մոտենում է գիշերվա ժամը մեկին, այն ժամանակ ինձ մոտեցավ Գուլնար ապան (այս դեպքից հետո նրան միայն այդպես եմ կոչում) եւ ասաց.

• Ալ, ղըզըմ, օզիմիզ բիր օտիրըպ շայ իշեյիկ.
  Այս պատմությունը իմ սիրտը եւ հիշողությունները ջերմացնողներից մեկն է, քանի որ դրանում հատվեցին ղազախական հյուրընկալությունը եւ թեյի հանդեպ սերը։ Ի դեպ, աշխատանքը ես ժամանակին հանձնեցի եւ ստացա 100-ից 90։ Պատմության վերջում կցանկանայի շնորհակալություն հայտնել նրանց սպոնտան եւ սրտանց ընդունելության համար, որը մենք հիշում ենք երեկոները մի բաժակ տաք թեյի շուրջ։

Երկրորդ կուրսում, համալսարանում ֆինանսների մասնագիտությամբ սովորելիս, ես փաստաթղթեր էի ներկայացրել Չեխիայում ուսանողների փոխանակման կրթական ակադեմիական ծրագրի համար, անցնելով հարցազրույցի առաջին փուլը, անցնելով բոլոր չափանիշներով, ինձ մնում էր միայն հանձնել հարցազրույց երկրորդ համալսարանի հյուպատոսի հետ, բայց իմանալով, որ ես պատրաստվում եմ մեկ ամբողջ կիսամյակ արտասահման, եղբայրս արգելեց ինձ գնալ թույլատրելիից այն կողմ։ Չէ՞ որ, նրա կարծիքով, ես պետք է ավելի շատ հոգ տանեմ ընտանիքի մասին եւ մնամ այստեղ, հետեւեմ տանը եւ չշտապեմ։ Մայրս, լսելով եղբորս փաստարկները, որոշեց, որ իսկապես, փոքրիկ Այնելին, նրա զավակին, վաղ է նման գլոբալ որոշումներ կայացնելը եւ ես ավելի պետք կգամ տանը։

Իմ թեւերը տարածելու եւ վերջապես մեր պետական դրոշի արծվի պես դեպի ազատություն, դեպի զարգացում եւ դեպի տաք արեւ թռչելու իմ երրորդ փորձը նույնպես մերժվեց։ Անցյալ տարվա ամռանը ես փորձեցի ընկերներիս հետ փաստաթղթեր ներկայացնել Work and Travel ծրագրին, չէ՞ որ դա անհավանական հնարավորություն է ոչ միայն կապիտալ աշխատելու, այլեւ սեփական աչքերով տեսնելու այն, ինչ տեսնում ես կինոթատրոնի էկրաններին, եւ այն, ինչ չես կարող զգալ կինոթատրոնում, այլ միայն այնտեղ լինելով՝ մենթալիտետը եւ մշակույթը։ Փոխկապակցվածություն, որը օգնում է մեզ վերցնել լավագույն որակները մեկից եւ կիսվել մերինով մյուսի հետ։

Այսօր ես հստակ արտասանեցի իմ դիրքորոշումը եւ այն, որ ես ուզում եմ զարգանալ, կրծել գիտության գրանիտը, ճանաչել աշխարհը այն կերպարանքով, որով այն նկարագրվում է միլիոնավոր գրքերում, ցուցադրվում է հազարավոր ֆիլմերում եւ նկարվում է գեղեցիկ նկարիչների աչքերով նկարչական ստեղծագործություններում, որոնց տեսլականը զարգացնում է պատկերազարդումները գլխում եւ ուղարկում է քեզ փոքրիկ ճանապարհորդության հայացքով Վան Գոգից մինչեւ Ռոմեր։ Իմ մտածելակերպի, ձայնի բնավորության փոփոխության եւ տարեցտարի բառերի շնորհիվ ես, վերջապես, կարողացա պաշտպանել իմ ապագան։ Ինձ թույլ տվեցին մասնակցել ծրագրին։

Work and Travel ծրագրին մասնակցությունը կօգնի կատարել փոքր, բայց ինձ համար շատ կարեւոր քայլեր կարիերայի աճի մեջ։ Սիրելի ընթերցող, կրկնեմ, որ ես սովորում եմ անգլերեն բաժնում ֆինանսների մասնագիտությամբ, եւ Ամերիկայում աշխատելով, անհրաժեշտ գումարը կուտակելով, ես պլանավորում եմ ներդրումներ կատարել Freedom Finance բրոքերային ընկերությունում, ինչպես նախկինում տարբեր բաժնետոմսերում՝ կատարելով ընկերությունների տեխնիկական վերլուծություն։ Այժմ իմ պորտֆելում կա ընդամենը 600 դոլար, չէ՞ որ ես սկսել եմ փոքր գումարից՝ փորձ եւ վերլուծության ճանաչողական ունակություն ձեռք բերելու համար։ Ես պլանավորում եմ բաժնետոմսերում ներդնել այն գումարի մեկ քառորդը, որը կկարողանամ վաստակել։ Երկրորդ պատճառը, թե ինչու ծրագիրը թույլ կտա ինձ բարձրանալ իմ կարիերայի աստիճանով, այն է, որ ես կկարողանամ վճարել միջազգային քննության՝ CFA-ի համար, որը նշանակում է Chartered Financial Analyst։ Այս քննությունը բաղկացած է երեք մակարդակից, առաջին մակարդակի հանձնումը թույլ կտա ինձ ավելացնել ազդեցիկ վկայագիր լավ ռեզյումեի մեջ արտասահմանում աշխատելու համար, չէ՞ որ այս վկայագիրը որոշում է, թե ինչ գիտելիքների ես տիրապետում ֆինանսների ոլորտում։ Միայն առաջին մակարդակը հանձնելու համար հարկավոր է համալսարանում անցնել 3 տարի եւ միայն հետո քեզ թույլատրվում է հանձնել քննությունը, իսկ դրա արժեքը կազմում է 1500 դոլար (գինը փոխվում է ամեն տարի՝ գնաճային փոփոխությունների պատճառով)։ Քննության ընտրությունը եւ գնահատումը, փուլերի անցումը կարիերայում հեշտ ձեռքբերումներից չեն, բայց ես հավատում եմ եւ գիտեմ, որ ինձ մոտ ամեն ինչ կստացվի։ Երրորդը՝ տարբեր երկրներից ժամանած մարդկանց հետ մշակութային կրթության եւ էթիկական փոխանակման պրակտիկան է։ Ամերիկայում անցկացրած ժամանակի ընթացքում ստացված փորձը կփոխի դեպի լավը եւ կավելացնի նոր երազանքներ, նպատակներ եւ պլաններ իմ կյանքի նոր գլխում։

Փոփոխության ճանապարհը նոր է սկսվել, բայց արդեն ունի մեծ ազդեցություն, եւ մենք Սիրելի ընթերցողի հետ գիտենք, որ ամեն ինչ հեշտ չէ, բայց դա արժե։ Դողը եւ վախը անհետանում են, եւ այդ զգացմունքների փոխարեն հայտնվում է համառություն՝ կամքի ուժով։ Ես չեմ կարող հստակ ասել, թե որ ճյուղում կփոխվի այս փոխանակման ծրագիրը, բայց կարող եմ մեծ հավանականությամբ ասել, որ կփոխվի երիտասարդների, այն սերնդի հոսքը, որոնց թեւերը կոտրել են, նպատակները տրորել են, երազանքները կտոր-կտոր ոչնչացրել են եւ արժեզրկել են նրանց զգացմունքները, բայց նրանք միեւնույն է ոտքի են կանգնել եւ ապացուցել՝ նրանք արժանի են։

Հրաժեշտ տալու ժամանակն է, վերջում կցանկանայի շնորհակալություն հայտնել ընթերցողին, հուսով եմ՝ Ձեզ դուր եկավ իմ պատմությունը եւ իմացեք, որ այն դեռ ավարտված չէ եւ միայն սկսվել է։ Նոր ջանքերով եւ նոր ինձ հետ։

Հարգանքներով՝ Այնել։