Ինչպես հայտնի է, պատմվածքը, ինչպես եւ շարադրման ցանկացած այլ ձեւ, հույզ է։ Այն լեզու չունի, բայց օգտագործվում է յուրաքանչյուր լեզվով։ Պատմվածքի մեջ ապրած հույզերի գոնե մի մասը հասկանալի դարձնելու համար հարկավոր է այն սկսել երազանքից։ Երազանք չունեցող մարդ երեւի գոյություն չունի։ Եվ կարեւոր չէ՝ այն մեծ է, թե փոքր, գլոբալ, թե համեստ, յուրաքանչյուր մարդ պարզապես ուզում է, որ այն իրականանա։ Դրանք լինում են տարբեր, բայց յուրովի եզակի։
Երազանքը ծնում է կյանքի իմաստը, շարժում այն, հավատ եւ մոտիվացիա տալիս դրա իրականացման համար։ Դեռ վաղ մանկությունից մենք սկսում ենք երազել։ Ինչ-որ մեկը նոր որոշակի խաղալիք է ուզում, ինչ-որ մեկը երազում է դառնալ սուպերհերոս եւ փրկել աշխարհը, ինչ-որ մեկը՝ տիեզերագնաց եւ տեսնել գալակտիկան, կռվել այլմոլորակայինների հետ եւ իր հետքը թողնել լուսնի վրա։ Երբ մարդը մեծանում է, նրա երազանքները մեծանում են նրա հետ միասին։ Հասուն մարդը երազում է հեռանկարային աշխատանքի, իր ամուր ընտանիքը ստեղծելու, սիրող մարդու, ճանապարհորդությունների եւ շատ այլ բաների մասին։ Միայն թե, ի տարբերություն երեխայի, հասուն մարդը ընդունակ է գործողությունների, որոնք կարող են իրականացնել այդ երազանքը։
Իհարկե, լինում է, որ երեխան իր մանկական երազանքը տանում է հասուն կյանք եւ այն վերածում նպատակի, միայն թե դա մեծ հազվադեպություն է։ Եվ հեռու է նրանից, որ բոլոր մեծահասակները իրենց մանկական երազանքը մարմնավորում են իրականության մեջ։ Իսկ ինչո՞ւ։ Որովհետեւ ինչ-որ մեկը վախենում է ձախողումից, ինչ-որ մեկի համար հասարակության կարծիքը ավելի կարեւոր է, քան սեփականը։ Պետք չէ վախենալ սեփական ցանկություններից, առավել եւս պետք չէ վախենալ հասարակական կարծիքից։ Եթե դուք ունեք երազանք, արեք ամեն ինչ, որպեսզի այն դառնա իրականություն։ Երազանքը կողմնացույց է եւ սահմաններ չունի։ Իրականացնելով ձեր երազանքը՝ դուք կդառնաք երկրագնդի ամենաերջանիկ մարդը։ Հենց սա էլ դրդեց ինձ նստել եւ սկսել գրել պատմվածք՝ իմ մանկական-հասուն երազանքին հասնելու համար։
Իմ երազանքն է էկրանավորել ոգեշնչող գեղարվեստական ստեղծագործություններ, նկարահանել ֆիլմեր մեծ մարդկանց մեծ սխրանքների մասին, ստեղծել արվեստ։ Ռեժիսուրայի մեջ կա հսկայական աշխարհ, որը նա նվիրում է հանդիսատեսին։ Հենց նվիրում է, որովհետեւ ռեժիսորը զարմանալի մարդ է, որն ընդունակ է ստեղծել այլ իրականություն։ Նա ստիպում է նայել աշխարհին իր աչքերով, տեսնում է անսովորը սովորականի մեջ եւ օգնում է դա տեսնել հանդիսատեսին։ Սա եւս մեկ միջոց է արտահայտվելու եւ այս աշխարհում իրենից հետո ինչ-որ բան թողնելու։
Առաջին հերթին ես ուզում եմ ցույց տալ եւ փառաբանել ամբողջ աշխարհին իմ հայրենիքը՝ իմ Ղազախստանը։ Ուզում եմ նկարահանել ֆիլմեր մեր մեծ անհատականությունների, նրանց սխրանքների մասին եւ պատմել այն պատմությունները, որոնք նրանք ապրել են, որպեսզի նրանց ժառանգությունը մնա մինչեւ օրերի վերջ։ Ուզում եմ ցույց տալ իմ անծայրածիր երկրի մշակույթը։ Ուզում եմ, որ իմ մտքերն ու զգացմունքները տեսնեն եւ զգան այլ մարդիկ։ Կիսվել ուրախությամբ կամ վշտով իմ ֆիլմի պրիզմայի միջոցով։