Բնակարան, մեքենա, կայարան, էլեկտրագնացք, օտար քաղաք, գիշեր... մետրո, փողոց, հյուպատոսության շենք, ձյուն... փողոց, թանգարան... փողոց, հյուպատոսություն... ՎԻԶԱ!!!:))) Ընդամենը տասնհինգ բառի օգնությամբ ես կարող եմ նկարագրել այս խելահեղ օրը: Մեկ օր... 24 ժամ... 1440 րոպե... կամ 86400 վայրկյան՝ սպասելով այն միակ փափագելի արտահայտությանը՝ «Have a good summer!»:

Շատ ցուրտ էր եւ քամոտ... Մենք կանգնած էինք հյուպատոսության մուտքի մոտ... ժամը 9:30 էր... մենք շարվում էինք երկու հերթով... ընդհանուր առմամբ մոտ 60 հոգի... ես 24-րդն էի! Ինչ հրաշալի է! Շուտով ամեն ինչ կլինի!- մտածեցի ես... բայց... փափագելի արտահայտությանը իրականում մնացել էր 5 ժամ: Կրկին փողոց, ձյուն, փողոց... գլխումս ծագում է խմբի ղեկավարի կերպարը եւ նրա խոսքերը. «Հյուպատոսությունում որոշել են, որ դուք հյուպատոսի հետ կհանդիպեք ժամը 14:00-ին... Ես ոչինչ չեմ կարող անել...»։ Ինչ հիմարություն է! Ինչո՞ւ էինք մենք այստեղ կանգնել առավոտյան 9:30-ից??? Եվ այնքան ցուրտ է!!!:(((

Իսկ ինձ հետ միայն ստուգողական գրքույկն է, ուսանողական տոմսը եւ 500 ռուբլի: Ի՞նչ կարելի է անել նման «հարուստ» ուղեբեռով 5 ժամվա ընթացքում: Լավ! Ստիպված կլինեմ ծանոթանալ Եկատերինբուրգի կենտրոնին! Մարդիկ... մեքենաներ... Ու՞ր են բոլորը այդքան շտապում: Մի՞թե վաղը աշխարհի վերջն է??? Ահա ես հասա «Գրինվիչ» մեծ առեւտրի կենտրոն... ՍՆՈՒՆԴ!:))) Օ! Ինչ հրաշալի է ապրելը, երբ զգացի, թե ինչպես է ստամոքսս լցվում տաք համեղ ուտեստներով: Ինչքան եմ ուզում քնել... Հեյ! Կանգ առ! Հյուպատոսություն! Վիզա! ԱՄՆ! Ձեռքերս ու ոտքերս շարժում եմ եւ... կրկին փողոց... խանութներ, եկեղեցի... մարդիկ... Խանութներից մեկում տեսնում եմ իմ երազանքների սվիտերը... բայց ավաղ... երեք իրից բաղկացած ուղեբեռս պետք է պահպանել սկզբնական վիճակում, որովհետեւ հյուպատոսության պահակները չեն գնահատի մեր հագուստի հետ ավելորդ աշխատանքը... իսկ մարմնիս վրայի երրորդ սվիտերը արդեն չափազանցություն է: Լավ... ավելի ուշ կվերադառնամ քեզ համար, սիրելիս! Ոչ մի տեղ մի գնա! Կրկին փողոց... հարցազրույցին դեռ մոտ մեկ ժամ կա... քնկոտ, բայց կուշտ հայացքս կանգ է առնում թանգարանի շենքի վրա, այնուհետեւ «Ճապոնական տոներ» հսկայական պաստառի վրա: Հմ... Իսկ ինչո՞ւ ոչ! Մտնում եմ... Կիմոնո, տիկնիկներ, հովհարներ, գունագեղ լուսանկարներ... Պարզապես հրաշք է: Դե վերջ! Վիզայի ժամանակն է!

Փողոց, ճանապարհ, հյուպատոսություն, կրկին հերթ... կրկին սարսափելի ցուրտ է! Մեկ ժամ սպասելուց հետո մտնում եմ... դուռ, պահակներ, առաջին մետաղորսիչ, աստիճաններ, կրկին պահակ (շատ անբարյացակամ), երկրորդ մետաղորսիչ, զուգարան, սպասասրահ... լռություն... հանձնում եմ մատնահետքերը... երրորդ պատուհանից լսվում են անգլերեն արտահայտությունների կտորներ... դուրս է գալիս մի աղջիկ՝ ժպտում է! Այնուհետեւ փայլում են եւս մի քանի ժպիտներ... լռություն... դահլիճով անցնում է հուզմունքի ալիք... ինչ-որ մեկը շշնջում է. «Նա չէր սովորում հինգերորդ կուրսում», «Բայց նա լռում էր», «Իսկ նա չհարցրեց, թե ինչ պետք է ասեր»... հյուպատոսի մոտից դուրս է վազում մի աղջիկ... առաջին արցունքները: Մտնում է հաջորդ «զոհը»... դուրս է գալիս... ժպտում է! Բոլորը հոգոց հանեցին... թուլացան... Հայտարարում են իմ ազգանունը...

Ես! Մի՞թե?!... լսում եմ ինչ-որ մեկի ձայնը. «Առաջ! Ամեն ինչ լավ կլինի!» Մարշով գնում եմ դեպի խցիկ... տեսնում եմ ՆՐԱՆ! Ժպտում եմ իմ բոլոր 32 ատամներով: «Hello! How are you?!»... հոգնած ուղեղիս են հասնում նրա խոսքերը... Հմ... Ի՞նչ պատասխանեմ նրան: Ի՞նչ: Ասեմ ճշմարտությունը, որ ես հինգ ժամ թափառում էի օտար քաղաքում, շան պես սառչում էի... եւ չկարողացա գնել իմ երազանքների սվիտերը, որովհետեւ նրա մոտ պետք է գնալ թեթեւ: Ժպտում եմ... Եվ լսում եմ իմ ձայնը. «I’m nice! How your mood?» Օօօ! Եվ ՍԱ ասացի Ե՞Ս:

Նա. Ծիծաղում է (ճշտում եմ, որ նրա տրամադրության մասին ես եմ առաջինը հարցրել! Ծրագրի մյուս բոլոր մասնակիցները պատասխանում էին ստանդարտ «How are you?» եւ այդ հարցի համար նա ուներ ստանդարտ պատասխան «Ok!»)... մի փոքր շփոթվեց... ինչ-որ բան կասի... Բայց ի՞նչ: Աաա... կարծես սկսում եմ հասկանալ: Ուռա! Ասում է, որ շատ մարդիկ կան, որ հոգնել է... չարացած է եւ ինձ վիզա չի տա! Եվ ծաղրում է ինձ: Էէէ... Ինչպե՞ս թե չի տա!!! Ես ի՞նչ եմ անում այստեղ!!!

Ես. Գրեթե լաց եմ լինում...

Նա. Ծիծաղում է... եւ ասում է, որ դա ընդամենը կատակ էր...

Ես. Ուֆֆ... Սկսում եմ շնչել!:)

Նա. Ահա, սկսվեցին առաջին հարցերը! «Ե՞րբ կավարտես համալսարանը»:

Ես. Ա! Ես դեռ երկար պետք է սովորեմ! 2012 թվականին! (դե... դա, իհարկե, անգլերենով)

Նա. Ի՞նչ մասնագիտություն ունես:

Ես. Տնտեսագետ-մենեջեր (երկրորդ բառը ինչ-որ պատճառով կաղ է ստացվում... ուղղում եմ!)

Նա. Ու՞ր եք ուզում գնալ ԱՄՆ-ում:

Ես. Մինեսոտա! (Ես այնտեղ աշխատանքի հրավեր ունեմ)

Նա. ՕՕՕ! Ինչո՞ւ այնտեղ??? Ինչո՞ւ է նա այդքան զարմանում: Աստված իմ: Ու՞ր եմ գնալու:!!!

Ես. Չեմ մոռանում քաղցր ժպիտի մասին... եւ պատասխանում եմ. «Ես կարծում եմ, որ այնտեղ հրաշալի է՝ գեղեցիկ բնություն՝ լեռներ, լճեր, անտառներ... Ես շատ եմ ուզում գնալ այնտեղ»:

Նա. «Ի՞նչ աշխատանք եք այնտեղ կատարելու»:

Ես. Մոռացել եմ անգլերեն «ներկարար» բառը! Դժոխք: Ի՞նչ ասեմ նրան??? Դուրս եմ գալիս իրավիճակից. «I will removing old paint... masking off...» (Այդպես էր գրված աշխատանքի հրավերի մեջ)

Նա. Ժպտում է!

Ես. Պրծա!!!

Նա. «Դուք երբեւէ նախկինում արե՞լ եք դա»:

Ես. «Այո, օգնել եմ ծնողներիս բնակարանի վերանորոգման հարցում!» ժպտում եմ... Հիմա հաստատ ծնողների մասին կհարցնի! Բոլորից էլ հարցրել էր!

Նա. «Կարդացե՞լ եք անվտանգության կանոնները եւ մարդկանց թրաֆիքինգի մասին»:

Ես. Էէէ... իսկ որտե՞ղ է ծնողների մասին հարցը???! Այդպես արդար չէ! Անակնկալից խառնում եմ Pr. Simple եւ Past Simple ժամանակները... «Ես կարդում եմ»-ը ուղղում եմ «Ես կարդացել եմ»-ի...

Նա. Ինչ-որ բան է ասում անվտանգության կանոնների մասին... հրդեհի դեպքում գործողությունների... պաշտպանիչ դիմակների... շատ վատ եմ հասկանում նրան: Գլխով եմ անում! Բոլոր հարցերի համար պատասխանը «Ok» է եւ ժպիտ!

Նա. Ասում է, որ այդ կանոնները շատ կարեւոր են: Եվ... Տրամ-պամ-պամ!!! Փափագելի արտահայտությունը՝ «Have a good summer!»

Ես. Ժպիտ, ինչպես մտավոր հետամնացի մոտ: Երեւի հինգ անգամ կրկնում եմ «Thank you!»... Մտածում եմ, որ եթե ապակե միջնորմը չլիներ, ապա ես երջանկությունից կհամբուրեի նրան!!! Փառք Աստծո, որ միջնորմը, այնուամենայնիվ, կար!:)

Դուրս եմ վազում խցիկից... վերցնում եմ բաճկոնս... բոլորին ժպտում եմ եւ ասում «Շնորհակալություն! Ցտեսություն!»... փողոց! Արդեն այնքան հարազատ եւ մոտիկ!:) Ամեն ինչ հետեւում է: Կյանքը հրաշալի է!!!:)

Մետրո... կայարան... գնացք... տուն... համակարգիչ... եւ ահա դուք արդեն իմացաք իմ փոքրիկ արկածի մասին!:)))

Ps: Իմ երազանքների սվիտերը... մնաց երազանք: Դե եւ թող մնա: Փոխարենը ես ունեմ ՎԻԶԱ!!!:)))