Բարեւ ձեզ,
Ինչպես բոլորին, ես էլ ունեի համալսարանական խնդիրներ եւ դրա պատճառով իմ թռիչքը շատ ուշ էր, այսինքն՝ հունիսի 21-ին։
Լավ, այսպիսի խնդիրները թողնենք։ Ուրախ սպասված պահը եկավ՝ ու ահա իմ առաջին թռիչքը Դուշանբեից Ստամբուլ։ Մենք օդակայանում սպասեցինք մոտ 5-6 ժամ։ Այս ընթացքում օդակայանում շատ բաներ տեղի ունեցան։ Մի աղքատ չինացի նստած քնած էր, մի քանի ժամ անդադար առաջ-ընթաց էր անում։ Բարեբախտաբար այնտեղ Թաջիկստանից տղերք կային, այլապես ես էլ ինչպես այդ չինացին կքնեի։
Turkish Airways-ի ինքնաթիռները ուղղակի հոյակապ են, բայց, չբեր այն, որ ինձ մոտ այլ ավիաընկերություն էր։ Ավիաընկերությունը British Airways էր, ինչ-որ մեկին կարող է հարմար լինել, բայց ինձ այդ ընկերությունը չհավացավ։ Սնունդը սարսափելի էր, աշխատում էին միայն հնդիկներ եւ աֆրիկացիներ։ Ընդհանուր առմամբ խորհուրդ եմ տալիս թուրքական ընկերությունը։
Հետո ինձնից մեկ ինքնաթիռ էր Ստամբուլ - Լոնդոն, Լոնդոնում մոտ 3 ժամ սպասեցի։
Իսկ Լոնդոնից դեպի Նյու Յորք թռիչքը անդուր էր, բայց լավ, որ յուրաքանչյուր նստատեղի հետեւում կային մոնիտորներ, որտեղ կարող ես նայել տարբեր ֆիլմեր։
Ինչպես հասանք, անմիջապես վազեցինք դեպի անձնագրային բաժին, քանի որ մեզանից հետո եւս 2-3 ինքնաթիռ վայրէջք կատարեց, եւ JFK օդակայանում հերթը հսկա էր։ Սպասեցի մոտ 40 րոպե, եւ երբ անցա անձնագրային վերահսկողությունը, աշխատողը կանգնեցրեց իմ անձնագիրը մոտ 10 րոպե, հետո վերցրեց իմ մատնահետքերը, եւ ինչ-որ բան չգտնելով տարավ ինձ ոստիկանության բաժանմունք։ Սկզբում այնտեղ նստեցի մոտ մեկ ժամ, գալիս-գնացիր շրջում էին իմ անձնագրով բայց ոչինչ չհասկացան, հետո գտան ավելի իմացու մեկ մարդու, եւ նա ինչ-որ զննություն կատարեց ու ասաց, որ ես մաքուր եմ եւ խնդրեց արագ թողնել ինձ։
Վերջապես վերցրի իմ բաները եւ դուրս եկա։ Լավ է, որ ընկերն ինձ դիմավորեց, որովհետեւ ես ուշ թռա եւ օդակայանում IEC-ով ոչ ոք չկար։ Ամեն ինչից անմիջապես դուրս եկանք, նստեցինք Տաքսի եւ ուղեւորվեցինք ընկերոջս մոտ՝ Քուինս։
Սովորաբար բոլորը ընտրում են Մետրո, քանի որ այն ավելի զեղչ ունէ քան YELLOW CAB, այսինքն՝ տաքսին։ Մեզ տարան 20 դոլարով, կարծես նորմալ է, քանի որ եթե գնայինք մետրոյով՝ ամենը գրեթե նույնն էր ստացվելու, նկատի ունենալով, որ մենք երկուսով էինք։
Ահա նստեցինք տաքսի եւ մեկնեցինք, ինձ ինչ-որ կերպ անհնար էր հավատալ, որ արդեն ԱՄՆ-ում էի։