2010 թվականի մարտի 1-ը, առավոտյան ժամը 6-ը։ Սովորության համաձայն՝ զարթուցիչը մեկ ժամ է՝ հնչում է։ Հանկարծ, վախի պոռթկումից, օդի մեծ չափաբաժին կուլ տալով, բացում ես աչքերդ եւ՝ 7:15։ Հասկանում ես, որ նոր օրը սկսվել է, եւ պետք է շտապ վեր կենալ, որպեսզի ժամանակին հասնես դասախոսության՝ լավ տեսքով, ափսոս, քունս գողացավ շիլա պատրաստելու ժամանակը։ Բացի այդ, այսօր գարնան առաջին օրն է։ Սպասեցինք, միայն թե ցրտերը չեն նահանջում։

Տրամվայում, մինչ գնում ես, մտածում ես. «աշխատանքը, այնուամենայնիվ, ինչքան է հոգնեցնում... ոտքերս, շուտ լիներ՝ նստեի աթոռին։ Իսկ այստեղ էլ այս աշխատանքի որոնումը, առանց այն էլ չի հաջողվում քնել։ Չհաջողվեց, ես էլ շատ չէի ջանում, եւ, Աստծուն շնորհակալություն, թե չէ ավելի կվշտանայի»։

Կարճ ասած, հազիվ նստեցի այդ երեք ձանձրալի դասախոսությունները + ոչ հեշտ ֆիզկուլտուրան՝ համրերով, վազքը ինստիտուտով՝ թղթեր եւ ստորագրություններ հավաքելով, որոնք նրանց այնքան անհրաժեշտ են ինձ Ամերիկա մեկնելու թույլտվության համար։ Գրողը տանի, հյուպատոսի մոտ ավելի քիչ բան է պետք։ Իսկ հյուպատոսը ե՞րբ է։ – վաղը։ Էհ... դե հիմա տուն, ռեզյումեն կգցեմ ֆլեշկայի վրա եւ կգնամ IEC.Exchange՝ օգնության։ Ոչ, պետք է նաեւ խանութներով վազվզել, մայրիկիս հոբելյանն է շուտով, պետք է արժանի նվեր ընտրել։

Վերջապես, կարծես թե ամեն ինչ հաջողվեց, ժամը 19:30 է։ Ուռա։ Դե, հիմա մի քիչ կքնեմ, շատ եմ ուզում քնել, կմտնեմ ցնցուղ, որպեսզի հյուպատոսը գնահատի լվացված մազերիս հոտն ու գեղեցկությունը, եւ կնայեմ, թե ինչ է ինձ ուղարկել Կենտրոնը մեկ շաբաթ առաջ այս հրաշալի օրվա՝ մարտի 2-ի մասին։

Արդյունքում, մի քիչ քնել չստացվեց, եւ միայն 23:00-ին թաց մազերով նստեցի համակարգչի առաջ՝ այդ հյուպատոսի մասին ինչ-որ բան կարդալու։ Ինտերնետը սկսեց արագանալ, կոնտակտ, զրույցի հաճելի թեմաներ, հենց այնտեղ էլ պարզվեց, որ Սաշան (համակուրսեցի, որի հետ վաղը գնում ենք հյուպատոսի մոտ) վաղը ծննդյան օրն է, եւ ես ստիպված կլինեմ նրան առաջինը շնորհավորել։

Կարճ ասած, ժամը գիշերվա 2-ն է, նայեցի հարցերը, որոնք տալիս է հյուպատոսը, եւ գնացի քնելու այս հանձնարարությամբ. «Վաղը պետք է ժամանակին վեր կենալ»։

2010 թվականի մարտի 2-ը, առավոտյան 7-ը։ Ուռա, ժամանակին վեր կացա։ Տաք հագնվեցի, պայուսակը կվերցնեմ, հետո կհասցնեմ դասի, իսկ հյուպատոսությունում գտնվելու ընթացքում կթողնեմ մեր Անյայի եւ Կոստյայի մեքենայում։ Ստուգեմ փաստաթղթերը՝ ռուսական անձնագիր, ստուգողական գրքույկ, ուսանողական տոմս՝ ամեն ինչ վերցրել եմ։

Ցուրտ է... Ահա եւ երիտասարդների մի խումբ է կանգնած, երեւի ինձ այստեղ է պետք։ Ահա եւ Սաշան գտնվեց. «Ծնունդդ շնորհավոր»։ Կոստյան ինչ-որ բան է խոսում բոլորի հետ. «Ես եկել եմ։ Եֆիմովա»։

Կանգնած ենք, մրսում ենք, բայց ուրախ է, շատ ուրախ էի, որովհետեւ չքնած գլխում միշտ ամեն տեսակ հիմարություններ են գալիս։ Սկսվեց, սկսեցին կանչել, գրպանները նորից ստուգեցին՝ իմ գրպաններում ոչինչ չկար։ Ահա եւ իմ հերթը՝ Ղազախստանից մի տղա, ընդ որում՝ շատ լուրջ։ Լավ։ Այնուհետեւ՝ անվտանգություն, առաջին հարկ. իմ կիսաշրջազգեստից քորոցը հանեցին, թեեւ զարդերի մասին խոսք անգամ չկար (ականջօղով էլ կարելի է աչք հանել), հետո սկսեցին իմ մարմնի շուրջը պտտել իրենց երբեմն ազդանշան տվող փայտիկը, կարծես այդ փայտիկը սիրահարվել էր ինձ, որովհետեւ անընդհատ ազդանշան էր տալիս, կարծես ողջ օրգանիզմս երկաթե բջիջներից էր կազմված։ Անվտանգության աշխատակիցն էլ սկսեց ազդանշան տալ, հառաչել, 10 անգամ էլ այդ փայտիկը պտտեց իմ շուրջը։ Ես էլ ասում եմ նրան. «Հետեւիր ինձնից, ես ոչ մի երկաթ չունեմ, ձեր փայտիկը փչացել է»։ Կարճ ասած՝ նա էլ փչացավ եւ բաց թողեց ինձ։ Միգուցե բաճկոնի վրա շատ կոճակներ կային, թեեւ առանց բաճկոնի էլ... չգիտեմ՝ ինչու էր ամեն ինչ այդքան ազդանշան տալիս։ Առաջին հարկում պետք էր նաեւ գրանցվել մատյանում եւ հանել գոտին, եթե կա, եւ այն ձեռքով տանել մինչեւ չորրորդ հարկ՝ նույնպես ինձ համար անհասկանալի փաստ։ «Որպեսզի տաբատը ընկնի՞, բժիշկ է այնտեղ կանգնած, ինչ-որ բան է ստուգո՞ւմ», – մտածում էի ես, մինչ քայլում էի դեպի չորրորդ հարկ։

Չորրորդ հարկ եւ նորից՝ Բարեւ ձեզ, անվտանգություն։ Միայն թե այստեղ ավելի քիչ հյուրընկալ տղաներ են, նույնիսկ կասեի՝ նյարդային, որովհետեւ մի անվտանգության աշխատակից զբաղված էր կարմիր մազերով եւ դեմքին ականջօղերով մի պատանու հետ (անվանենք նրան Վովոչկա). նրա մոտ էլ էր ամեն ինչ ազդանշան տալիս, ինչպես իմ մոտ առաջին հարկում, միայն թե հիմա պետք էր անցնել սպիտակ դարպասներով։ Այստեղ ես տաքացա, մինչ սպասում էի եւ հետեւում էի թեժացող իրադարձություններին... արդյունքում, Վովոչկան ասաց, որ ոտքի մեջ թիթեղ ունի այն պատճառով, որ կոտրել էր ոտքը, իր հերթին անվտանգության աշխատակիցը նրանից պահանջեց այդ փաստը հաստատող տեղեկանք, եւ, իհարկե, տղան այն չուներ, իսկ ո՞վ էր ընդհանրապես մեզ ասել այդ մասին... ոչ ոք չէր ասել, իսկ չէ՞ որ շատերը, ովքեր ինչ-որ վնասվածքներ են ունեցել, օրգանիզմում երկաթի կտորներ են մնում, այնպես որ Կենտրոնը նույնպես պետք է նախազգուշացնի նման բաների մասին։ Դե կարճ ասած, ամեն ինչ բարեհաջող ավարտվեց, անվտանգության աշխատակցի խղճաց երեխային, եւ նա համոզվեց՝ Վովոչկայի հետ զուգարան գնալով, որ այդ տեղում սպի կա։ Արդյունքում պարզվեց, որ Վովոչկան փաստաթղթերից ինչ-որ բան էր մոռացել, եւ նա ստիպված եղավ վերադառնալ առաջին հարկով դուրս եւ հետո նորից ամեն ինչ սկզբից։ Այնպես որ, ամեն ինչ մեկ անգամ եւս ստուգեք, մի՛ ալարեք։

Ես ինքս նորմալ անցա, հանձնեցի անձնագիրը, որպեսզի նշեն, հանեցի վերնահագուստը, անցա ինչպես բոլորը՝ սպասասրահ, իսկ այնտեղ բոլորը նստած են, սպասում են, Ամերիկայում իրավունքների մասին են կարդում։ Իսկ ձախից, երբ մտնում ես սպասասրահ, երեք «դրամարկղ» է տեղակայված՝ մի քիչ մգեցված ապակիներով (երեւի հյուպատոսությունում գլամուրը նույնպես հարգում են). մեջտեղում՝ ռուսերեն խոսող մարդ, որը զբաղվում է ձեւակերպումներով, իսկ կողքերից՝ դեռ չեկած հյուպատոսները։ Իսկ ես՝ միամիտ հիմարս, կարծում էի, որ մենք մեկ-մեկ կմտնենք նրա աշխատասենյակ, կնստենք աթոռին եւ նրա հետ հոգուց կխոսենք։ Հա՛, երազիր։ Ամեն ինչ ավելի շարժուն է եւ գլամուրային՝ հյուպատոսը երկուսն են եւ նրանք «ապակու հետեւում» են։

Հերթով ընթանում էր ձեւակերպումը։ Իմ հերթը։ Այդ ռուսախոս մարդը հարցրեց ազգանունս, անունս, խնդրեց ռուսական անձնագիրը, շփոթված նայեց համակարգչին, խնդրեց կրկնել, հետո նորից շփոթված նայեց ինձ եւ դուրս տվեց. «Ձեզ հաստա՞տ այսօրվա համար էր նշանակված»։ «Այո» - հաստատակամ պատասխանեցի ես։ Նա հեռացավ, այնտեղ իրարանցում բարձրացրեց, նորից եկավ, սկսեց թղթերի կույտի մեջ փնտրել իմ փաստաթղթերը, գտավ, սկսեց տվյալները մուտքագրել համակարգիչ, հետո խնդրեց մատները դնել հատուկ սարքի վրա։ Ես, իհարկե, այս ամբողջ ընթացքում նյարդայնանում էի, մատներս քրտնել էին, նա ինձ անձեռոցիկ տվեց, կարծես ամեն ինչ նորմալ էր, բայց գլխավորը՝ մատները ամուր դնել էկրանին, միացնելով դրանք իրար, բայց չսեղմել։

Ձեւակերպվեցի, նստեցի աթոռին, հետեւից ձայնը սկսեց խոսել ոչ ռուսերեն, ընդ որում՝ նաեւ էլեկտրոնային հնչողությամբ։ Ահա, եկավ հյուպատոսը եւ կանչեց առաջին ձեւակերպվածին իր մոտ։ Եվ դա մի աղջիկ էր։ Նրանց ողջ զրույցը լսելի էր իրենց ճակատագրին սպասող լսարանին։ Նա լավ էր պատասխանում հարցերին, իսկ հյուպատոսն էլ հետ չէր մնում եւ հարցերով ողողեց նրան։ Այստեղ ես մտածեցի եւ խուճապի մատնվեցի, հիշեցի, որ չգիտեմ, թե որտեղ են աշխատում ծնողներս, որովհետեւ նրանք էլ են սիրում արկածներ եւ կտրուկ փոխել են իրենց մասնագիտական պրոֆիլը։ Լավ, մտածեցի ես, եւ որոշեցի կարդալ իրավունքների մասին գրքույկը։ Բացեցի, թերթեցի, մտածում էի բոլորովին այլ բանի մասին, շեղվում էի այն մարդկանց վրա, ովքեր մտնում էին, ուրախացա Վովոչկայի համար, որ նա վերջապես նույնպես նստած էր մեզ հետ եւ նույնիսկ հասցրել էր ձեւակերպվել, լսում էի այդ անհասկանալի էլեկտրոնային խոսքը ընդհանուր աղմուկի մեջ։

Իմ ազգանունը երկար ժամանակ չէին կանչում, բայց ես համառորեն դիմանում էի, թեեւ Սաշան անընդհատ լարում էր իրավիճակը եւ ասում. «Ինչո՞ւ քեզ չեն կանչում։ Ինչո՞ւ քեզ չեն կանչում»։ Իսկ ես, ինչպես միշտ, իմ ոճի մեջ էի՝ ժպտում էի եւ ծիծաղում։ Մեզ պարզապես հերթում տասը հոգի էր բաժանում, բայց կարճ ասած՝ մենք միասին գնացինք. նա՝ մեկ պատուհանի մոտ, ես՝ մյուս։

Դե ինչ՝ ամենահետաքրքիր մասը. «Good morning, sir!»

Ես նրանից հարցեր էի սպասում, իսկ նա սկզբում խնդրում է աջ ձեռքի ցուցամատը նորից դնել հատուկ ճանաչողական սարքի վրա։ Դե ես սկզբում չհասկացա նրան, ձեռքերս թափահարեցի, հետո դրեցի ձախ ձեռքի բութ մատը՝ հայացքս հառած այդ տարօրինակ սարքի նկարներին։ Արդյունքում «Ah, right!» բառերով ես արեցի այն, ինչ նրան պետք էր։ Հետո սկսվեցին հարցերը՝ որտե՞ղ ես սովորում, պատասխանեցի «Technical University» - ոչ լրիվ անվանումով, խուճապի մեջ մոռացա լրիվ անվանումը... եւ անմիջապես ուզեցի ուղղել իրավիճակը եւ արտաբերեցի «Government» (կառավարություն)։ Երբ ես դա ասում էի, նա ինձ հարց էր տալիս մասնագիտության մասին, իսկ ես, հասկանալով, թե ինչ հիմարություն եմ ասել նրան, սկսեցի լայն ժպտալ եւ ասացի. «Օյ», հետո իմ ամբիոնի անվանումը, նա սկսեց ինչ-որ հաջորդ բան ասել երկար, իսկ ես արդեն նրան չէի լսում՝ մտածելով, որ ինձ վերջ է։ Նա ավարտեց իր երկար նախադասությունը, եւ ես, իհարկե, ամեն ինչ բաց թողնելով, ասացի՝ կարծես ճշտելով. «Where?» (որտե՞ղ), որովհետեւ նրա վերջին մի քանի բառերը տարածքի մասին էին։ Նա նույնպես գլխով արեց։ Ես ասացի, որ կգնամ Կալիֆոռնիա, հաստատ չգիտեմ՝ ուր, նրա վերջին հարցը «Why?» (ինչո՞ւ) էր։ Ես պատասխանեցի. «hot & sunshine» (տաք եւ արեւի լույս) եւ ժպտացի։ Նա նույնպես ժպտաց, շնորհակալություն ասաց, ես էլ նրան, եւ 180 աստիճան շրջվելով, արտաշնչելով, լիակատար բավարարվածության զգացումով Սաշայի հետ գնացի դասերի։

Ընդհանրապես, հյուպատոսի հետ զրույցի ընթացքում ես միշտ պատասխանում էի միավանկ, նախադասություններ չէի կառուցում, խոսում էի պարզապես առանձին բառերով, ինչպես ռուսերենում, եթե պարզապես շփվում ես, եւ ժպտում էի։ Կարճ ասած՝ ամեն ինչ տարրական պարզ է, հեշտ, եւ այս հյուպատոսությունում այնքան շատ հույզեր եւ դրականություն կա։ Գնացեք այնտեղ համարձակ եւ լավ տրամադրությամբ, կարծես ամբողջ աշխարհին սիրահարված լինեք, եւ ամեն ինչ ձեզ մոտ կստացվի։ (Պատրաստվածությունը եւ լեզվի իմացության մակարդակը այստեղ կապ չունեն, գլխավորը՝ ձեր էներգետիկան եւ դրական տրամադրվածությունը)։

ՈւՌԱ!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ներքեւ իջնելով՝ փողոց, օդը այնքան թարմ եւ անուշահոտ թվաց, ոտքերը՝ թեթեւ, ատամները մրսեցին այն բանից, որ դեմքը անընդհատ ժպտում էր։ Կարճ ասած՝ ապրելու ցանկություն առաջացավ։ Ահա թե ինչ է անում հյուպատոսությունը մարդկանց հետ։ Իսկ Սաշայի ծննդյան օրն էլ հենց այդ օրը՝ մարտի 2-ին, եւ ոչինչ, եթե հյուպատոսը չնկատեց, գլխավորը՝ ես նկատեցի, որ նա նույնպես ցանկացավ ապրել։