«Ալբոմում հին լուսանկար կա։ Նրանում մենք կարծես մաֆիա լինենք։ Կամ պարզապես ընտանիք։ Անձրեւներ։ Թեք անձրեւներ։ Անձրեւներ։ Հեռավոր ափից։ Անձրեւներ։ Թեք անձրեւներ։ Անձրեւներ»։ Իրայի հետ նստած էինք սեղանի շուրջ, սրտանց զրուցում էինք։ Ոչ մի տեղ չէինք շտապում։ Ժամանակին չէինք նայում։ Հետո ես՝ պարզապես, մոտեցա սրճարանի տիրոջը (նա եւ՛ մատուցողն էր, եւ՛ ամբողջ անձնակազմը) եւ ծանոթացա նրա հետ։ Լավ տղա է։ Եվ մտածեցի, որ ինքս ինձ չեմ ճանաչում։ Տանը երբեք այդպես չեմ անում։ Երբ Ռուսաստանում եմ, սիրում եմ այն՝ իմ երկիրը։ Բայց պարբերաբար քննադատում եմ։ Որովհետեւ հիմարություններ, գարշելիություններ եւ անարդարություններ մեզ մոտ դեռեւս ավելի քան բավական են։ Իսկ երբ արտասահմանում եմ՝ ես պարզապես սիրում եմ իմ երկիրը։ Մաքուր սիրով։ Ես հպարտանում եմ իմ երկրով։ Ես իմ երկրի զավակն եմ։ Արտասահմանը օգնում է մեզ հասկանալ եւ ավելի լավ գնահատել այն լավը, որ մենք ունենք եւ որը առօրյա կյանքում չենք նկատում։ Իսկ եթե մեզանից խլեն դա զգալու հնարավորությունը՝ հենց այդ ժամանակ էլ սկսում ես գնահատել։ «Ի՞նչ, օրինակ»՝ կհարցնեք դուք։ Չգիտեմ, թեկուզ բանալ՝ պելմենի։ Կամ հնդկաձավար՝ այստեղ, եւ շատ այլ երկրներում մարդիկ սկզբունքորեն չգիտեն, թե դա ինչ է։ Մինչդեռ ես գիտեմ բազմաթիվ ռուսների, ովքեր պաշտում են եւ՛ մեկը, եւ՛ մյուսը։ Կամ ռուսական բաղնիքը՝ դիմացը ձնակույտով (կամ աղբյուրի ջրով լճակով)։ Կամ անծայրածիր տարածությունները՝ մեր հոգու պես լայն՝ որքան էլ ճանապարհորդես դրանցով։ Կարծես, դեռ վերջերս համալսարանն էր եւ կյանքը, որը սկսվեց դրանում սովորելուց քիչ առաջ։ Հետո եղան տարբեր «հետոներ»։ Իսկ հետո... (երկար եւ այնքան ամորֆ երեք կետեր), մինչեւ որ հեռացա։ Հիմա ես ՀԱՀ-ում եմ։ Շարունակում եմ գտնել եւ գտնել ռուսների։ Ծանոթացա Նիկի հետ՝ մեր դեսպանատան տղաներից, շաբաթ օրը նույնիսկ միասին ժամանակ անցկացրինք՝ գնացինք Պաարլ քաղաք՝ աֆրիկաանս լեզվի հուշարձանին։ Եվ ծանոթացա, հասկանալի է, Լիզայի հետ։ Լիզան լավ աղջիկ է։ Փորձում եմ աշխատանքի անցնել որպես լուսանկարիչ։ Այսօր փորձնական ֆոտոսեսիա եմ արել։ Առջեւում Photoshop-ով աշխատանք է սպասվում։ Իսկ ինձ, անկեղծ ասած, Չելյաբինսկում ապրելիս հաճախ էին հիշողությանս գալիս վերոնշյալ երգի բառերը։ «Ես խնդրում եմ՝ մի՛ հեռացեք, սիրելիներս։ Ես խնդրում եմ՝ վերադարձեք, սիրելիներս։ Ես ձեզ շատ եմ խնդրում»։