ԿՅԱՆՔԸ ՀՈՏՈՎ

Այսօրվա օրը հիանալի է: Ես լողում եմ այս ամբողջ գեղեցկության մեջ: Օդը այնքան հիանալի է բուրում: Իջա իմ երկրորդ հարկից (տեղական չափանիշներով՝ առաջինից), դուրս եկա մուտքից փողոց, շունչ քաշեցի եւ զգացի. ԿՅԱՆՔ: Եվ այնքան խորապես զգացի, որ ապրում եմ հենց հիմա, հենց այս պահին, ՀԵՆՑ ԱՅՍ ՊԱՀԻՆ: Կյանքը կա, այն շարունակվում է, ես կարող եմ դիպչել դրան: Եվ ես քաջություն ունեմ դա անելու: Առավոտյան գնացի IEC՝ ինտերնետի համար, նամակներ ուղարկեցի՝ ազդանշաններ՝ ալիքներ ինձ մոտ տարբեր մարդկանց: Այնտեղից դուրս եկա փողոց. օրը նույնն էր բուրում: Առանց շտապելու եւ լիաթոք շնչելով, առանց շտապելու, վերադարձա տուն: Կատարեցի տնային գործերս եւ գնացի արեւայրուք ընդունելու: Զանգահարեցի Ստասին, առաջարկեցի ընկերակցել ինձ, բայց նա աշխատում էր: Ոչինչ. մենակ էլ լավ էր, որովհետեւ ինչպիսի օր էր: Հինգերորդ ժամին հասա լողափ: Ինձ հետ վերցրեցի ուտելիք եւ ջուր: Կանգնեցի սառը ալիքի տակ, որը ինձ թրջեց գլխից ոտք, եւ վերադարձա ափ՝ մարմինս արեւի ճառագայթներով ներկելու համար: Պառկեցի, արեւայրուք ընդունեցի, մնացի մեկ-մեկուկես ժամ եւ դանդաղ շարժվեցի «դեպի տուն»: Ճանապարհին թափառում էի խանութներով:

Հետո զանգահարեցի Օլյային՝ Քեմբրիջում գտնվող ընկերուհուս, որտեղ նա, ամուսինը եւ դուստրը ժամանակավորապես ապրում են: Շատ ուրախ էի լսել հարազատ ձայնը: Ցավոք, իհարկե, մի քիչ մրսած է: Ասում է, որ Անգլիայում հիմա իսկապես ցուրտ է: Իսկ մեզ մոտ՝ ոչ: Ոչ ցեխ, ոչ ձյուն: Ոչ կեղտ, ոչ սառնամանիք: Ամառ: Չոր: Եվ հո-ո-տը!!! Երեկո: Յոթ քառասուն: Նստած եմ սենյակումս: Բացեցի պատուհանը եւ դուռը: Ինչ-որ տեղ ինչ-որ մեկը, ակնհայտորեն, ինչ-որ համեղ բան է պատրաստում: Ինչը լրացնում է, խառնվում է ԱՅՍՕՐՎԱ ՀՈՏԻՆ: Գնա՞մ ես էլ, թե՞ ինչ, ինձ համար ինչ-որ բան պատրաստեմ:

ԱՍԵԼՈՒ ԺԱՄԱՆԱԿԸ

Հենց ժամանակն է: Ես նույնիսկ երազներ էի տեսնում՝ մի երկու-երեք հատ մայրիկիս մասին վերջին չորս-հինգ ամսվա ընթացքում: Իսկ հայրիկիս մասին՝ երկու անգամ: Իմ հոգեբանը, ում մոտ ես նույնպես պարբերաբար գնում էի անհատական խորհրդատվությունների, ինչպես նաեւ հոգեթերապեւտի մոտ (հոգեթերապիայի խումբը նրանք վարում էին մեզ մոտ երկուսով՝ հոգեթերապեւտ եւ հոգեբան: Նույն պրոֆիլի երկու մասնագետ, շատ առումներով տարբեր բարձրագույն կրթությամբ), երբ մենք նրա հետ խոսում էինք տատիկիս հետ իմ հարաբերությունների մասին, ինձ հետաքրքիր բաներ էր ասում: Պարզ, բայց տարբեր պատճառներով ինձ ավելի վաղ չհասած բաներ: Աշխարհում քի՞չ բաներ կան, որոնք մենք չենք հասկանում: Ավելի քան բավական: Իսկ չէ՞ որ ծնողները եւ տատիկ-պապիկները այն մարդիկ են, որոնց մենք հաճախ մոռանում ենք կամ չենք մտածում ասել, որ սիրում ենք նրանց: Իսկ ասելը ավելի քան արժե: Չէ՞ որ մի օր կարող է ուշ լինել: Այնպես որ, մամ, պապ, տատիկ՝ ես ձեզ սիրում եմ: Եղեք այնպիսին, ինչպիսին կաք: Ես ձեզնից ամեն ինչով գոհ եմ: Ես հասկանում եմ՝ ծնողներին եւ, հատկապես, տատիկին պետք է, որ ինչ-որ մեկը կողքին լինի: Եվ ես կլինեմ: Ոչ մի տեղ չեմ պատրաստվում գնալ: Համենայն դեպս, հուզականորեն: Ես անընդհատ ձեր մասին եմ մտածում: Չէ՞ որ դուք, ձեզանից յուրաքանչյուրը երեքից, միակն եք ինձ համար: Ուրիշներ չկան, չեն լինի եւ պետք էլ չեն: 08 դեկտեմբերի 2008

ՏԱՍՆԵՐԵՔԵՐՈՐԴ ՀՈԳԵՊԱՆԸ

Երրորդ կամ չորրորդ կուրսից մինչեւ համալսարանի ավարտը խմբում ամսագրի ցուցակում իմ ազգանունը տասներեք համարի տակ էր: Եվ ես ինքս ինձ համար մականուն հորինեցի՝ «13-i psih»:

ԼԱՎԱԳՈՒՅՆ ԺԱՄԱՆԱԿԸ

Ես ունեցել եմ երեք նման օր անընդմեջ, ինչպես նկարագրել եմ վերջին գրառման մեջ: Կարծես թե, եթե ամբողջ կյանքումդ գոնե մեկ այդպիսի օր ունեցել ես, ուրեմն ապրել ես: Իսկ ես ունեցել եմ երեքը: Եվ հիմա գիտեմ, թե դա ինչ է: Եվ նորից դրան կձգտեմ: Ես լավ դիմացա եւ հաղթահարեցի չորեքշաբթի օրվա հերթափոխը: Նույնիսկ չնայած այն բանին, որ այն ծանր էր: Խելագարվում էի, նորից աշխատում էի խելագարի պես եւ պարում մինչեւ ուժասպառ լինելը: Աֆրիկայում գլուխս պտտվում է:

Երեքշաբթի օրը Քրիստինայի հետ լողափում հիմարություններ էինք անում: Կանգնում էինք գլխի վրա, կամուրջ էինք անում, անիվներ, գլորվում էինք Սի Փոյնթի բաց այգում:

Չորեքշաբթի օրը, վերջապես, գնումներ կատարեցի: Իսկ ավելի ձգձգելն ուղղակի անհնար էր՝ հողաթափերն ու կոշիկները մաշվել էին, երկուսի ներբաններն էլ ծակվել էին: Ավելի վաղ նորերը կգնեի, բայց փողերս գողացել էին: Գնեցի լավ ջինսեր, դրանց համապատասխան կաշվե գոտի եւ գեղեցիկ վերնաշապիկ: Իմ տաբատը, որով եկել էի, վաղուց արդեն պիտանի էր միայն աշխատանքի համար, այն ինչ-որ տեղ քաղաքում, կինոյում կամ զբոսանքի ժամանակ հագնելը պարզապես ամոթ էր դարձել: Իսկ վերնաշապիկն ու շապիկը արեւից գունաթափվել էին եւ լվացքից հնացել:

Գնումներ կատարեցի լավ, պինդ խանութում: Իսկ շուկաները՝ դե դրանք, շուկաները: Չինական հագուստը աչքի է ընկնում իր անորակությամբ: Համենայն դեպս, ես անմիջապես տեսնում եմ՝ լա՞վն է, թե՞ ոչ:

ԱՇԽԱՏԱՆՔԸ ՀԱՂԹԵՑ ԻՆՁ

Հինգշաբթի օրը հերթափոխը ավելի ծանր էր, ընդ որում՝ երկրորդ օրն անընդմեջ: Սկսեցի հանձնվել: Զգում էի, որ ուժերս սպառվում են, բայց լեղին կուտակվում էր: Երեւի դրա համար էլ երեկ օրվա մեծ մասը չարացած եւ գրգռված էի: Աշխատանքը ինձնից խլեց ստեղծագործականությունը այն երկու օրվա համար, որ աշխատում էի, եւ երեկվա համար:

Նաեւ երեկ մենք պետք է IEC-ից երեկույթ ունենայինք, բայց աղջիկներից ոչ ոք չգնաց: Լիզկան Կատյայի հետ աշխատում էին, Իրինկան ընդհանրապես անտեսեց, իսկ Քրիստինան ասաց, որ կուշանա: Ես վշտացա, որ ամեն ինչ այսպես ստացվեց: Բացի այդ, մեզ հստակ չբացատրեցին, թե որտեղ ենք հանդիպում: Եկա IEC-ի հանրակացարան, սպասում էի փողոցում, բայց երեւի նրանք ներսում էին: Նաեւ Քրիստինան ինձ շփոթեցրեց եւ ասաց, որ բոլորս հանդիպում ենք լողավազանի մոտ: Եվ ես գնացի այնտեղ: Այնտեղ ոչ ոք չկար: Երեւի մնացել էին նախաճաշելու: Իսկ ես էլ էի ուզում: Ես բարկացած էի IEC-ի մարդկանց վրա, որ նորմալ չեն բացատրել, աղջիկների վրա, որ ինձ լքել են, Քրիստինայի վրա, որ շփոթել է հանդիպման վայրը, եւ ինքս ինձ վրա, որ այդպիսի հիմար եմ, մինչեւ հիմա լեզուն չգիտեմ, չեմ փորձում ավելի լավ սովորել, այլապես, հաստատ, ամեն ինչ ավելի լավ կհասկանայի եւ մեղավորներ չէի փնտրի:

Ջղայնանալով՝ սառը շփվեցի ոչնչում մեղավոր Քրիստինայի հետ, եւ, չսպասելով, որ զայրույթը իմ մեջ այնքան եռա, որ ինչ-որ բան կոտրեմ կամ ինչ-որ մեկին հարվածեմ, գնացի տուն: Իմ մեջ ամեն ինչ եռում եւ պղպջակում էր: Այս աշխատանքից հոգնել էի, զարթուցիչով վեր էի կացել անհաջող երեկույթի համար, նորից ընդհանրապես չէի քնել, եւ քաղցած ու չարացած վերադարձա տուն: Ջղայնությունս դուրս հանեցի, կերա եւ մեկ ժամով անջատվեցի: Հետո գնացի IEC՝ ինտերնետի համար եւ մտածեցի. «հիմա ես նրանց ամեն ինչ կասեմ»: Բայց նրանք, ում պետք էր դա ասել, այնտեղ չէին, ես լուռ նստեցի մեկուկես ժամ ցանցում: Չէի շտապում, սպասում էի. գուցե գա՞ն: Չեկան:

Հավաքվեցի, գնացի տուն: Այստեղ կարդացի Հարավային Աֆրիկայի մասին ուղեցույցը: Որոշեցի ամեն դեպքում վերադառնալ դրան եւ նորմալ ավարտել ընթերցանությունը: Հետաքրքիր եւ ուսանելի է: Իսկ յոթերորդ ժամին, ընթերցանության ժամանակ, անջատվեցի: Արթնացա միայն այսօր, ժամը իննին: 23:37, 13 դեկտեմբերի 2008