Ի՞նչ ասեմ։ Իհարկե, ուրբաթ օրը ես գնացի սալսա պարելու։

Շատերը խոստացել էին գալ ինձ հետ, բայց ինչ-որ բան չստացվեց։ Մեկը ժամադրության էր, մեկը օղի էր խմում, մեկն էլ նեղացել էր)

Միայն Դիման համաձայնեց։

Եվ ահա մենք եկանք, երկու անփորձներ։ Անփորձ, որովհետեւ մենք ընդհանրապես պարել չգիտենք)

Կանգնեցինք-կանգնեցինք։ Հետո ինձ հրավիրեցին պարելու հաճելի տղամարդիկ, ԲԱՅՑ նրանք արագ հասկացան, որ ես ոչինչ չգիտեմ եւ ազատվեցին ինձանից))

Այդպես էլ նստած անցկացրինք սալսայի առաջին կեսը։

Հետո գնացինք մարզվելու մի դահլիճում, որտեղ քիչ մարդ կար։

Վերադարձանք, փորձեցինք պարել) Սալսայի մեջ շատ ռուսական տարրեր մտցրինք։ Գլխավորը՝ շատ զվարճալի էր)

Բայց հետո՜՜՜!

Այնտեղ մի տղամարդ կար՝ պարող։ Փոքրիկ փորիկով, ճաղատ։ ԲԱՅՑ! Ինչպե՜ս էր նա նայում բոլորին։ Ինչպե՜ս էր պարում։ Ինչպիսի՜ հնարքներ էր անում ոտքերով։ Ու՜՜՜!

Դիման ինձ ստիպում էր մոտենալ այդ տղամարդուն եւ խնդրել, որ մեզ մի քիչ սովորեցնի։ Վերջում ինքը մոտեցավ) Տղամարդը պարզվեց Նիկոլայն էր Բուլղարիայից։ Աշխատում է Նամիբիայում, եկել էր այստեղ հանգստյան օրերին։

Նա մեզ ցույց տվեց հիմնական քայլերը, պտույտները եւ այդ ամենը։

Մենք Դիմայի հետ մեզ պրոֆեսիոնալ զգացինք եւ հպարտացանք))

Պաշտոնական սալսայից հետո մենք գնացինք ոչ պաշտոնականին։ Ավելի պարզ ասած՝ ակումբ)) Այնտեղ պարում էինք Շակիրայի երաժշտության տակ։ Պարում էինք սալսա, բնականաբար)

Այսպիսին ստացվեց իմ երրորդ պարային ուրբաթը։