Ես տեղափոխվեցի մեր «հանրակացարան», ինչպես մենք սիրով անվանում էինք այն այն ժամանակ, երբ գրեթե ոչ ոք աշխատանք չուներ, ուստի մենք շատ էինք զվարճանում եւ քիչ էինք մտածում ապագայի մասին =)

Հուլիսի 8.

Այսօր, օրինակ, մենք արշավի գնացինք։ Չգիտես թե ուր։ (թեեւ ոչ, կարծես խոսքը ջրվեժների մասին էր)։ Գրեթե երեկոյան։ Երբ հասանք այնտեղ, պարզվեց, որ վերջին ավտոբուսը մեկնում է 4 ժամից... իսկ մենք դեռ պետք է բարձրանայինք սարը գրեթե ջունգլիներով... Բայց ոչ ոք չտխրեց, եւ մենք գնացինք։

Ամեն ինչ սկսվեց հիանալի։ Մենք բարձրացանք սարը, այնտեղ գտանք հատապտուղներ, որոնք համով նման էին ելակի, բայց աճում էին թփերի վրա... եւ կշտացանք դրանցով։ Մինչ քայլում էինք, դրանք անընդհատ հանդիպում էին, եւ անհնար էր կանգ առնել =): Հենց որ մենք բարձրացանք սարի ամենագագաթը եւ մտանք որսորդական տարածք (այնտեղ, որտեղ ամեն 100 մետրը մեկ գրված է Dangerous), հասկացանք, որ մի քիչ մոլորվել ենք... Մթնում էր... Սարերում մայրամուտը, իհարկե, հիանալի էր, բայց մենք կորցրել էինք երկու տղաների, իսկ եւս երկուսը գնացել էին նրանց փնտրելու... Մեզ (աղջիկներիս), ի մեր զայրույթի, հանձնեցին ինչ-որ որսորդի, որն էլ մեզ դուրս բերեց անտառից... Տուն մենք վերադարձանք մենակ...

Տղաները, ինչպես հետո պարզվեց, նույնպես ողջ էին մնացել։

Հուլիսի 12.

Նման դրական ելքը ակնհայտորեն ոչ ոքի չբավարարեց, եւ մենք գնացինք նոր արկածների ընդառաջ =): Այս անգամ նախաձեռնողը Նիկիտան էր, որը առավոտյան զանգահարեց մեզ... եւ բոլորը շտապեցին հերթական ջրվեժին։

Մենք մտանք Taco Bell (սկսում եմ սովորել մեքսիկական սննդին)... իսկ հետո՝ շատ գեղեցիկ դիտահարթակ, որտեղ մենք փորձում էինք անել գոնե մեկ լուսանկար՝ առանց բերանում մազերի... ինչը չհաջողվեց ուժեղ քամու պատճառով =))))

Բավական երկար էինք գնում, մինչեւ սկսվեց մի քանի ժամ տեւող զբոսանքը ջունգլիներով՝ գետակներով անցնելու տարրերով ))

Քայլեցինք մոտ մեկուկես ժամ... Հասանք... «ջրվեժի» բարձրությունը 4 մետր է, ոչ մի գերբնական բան։ Բայց փոխարենը այնտեղ կա ժայռ, որից կարծես թե կարելի է ցատկել։ Սկզբում ցատկում էինք ոչ բարձր՝ երեք մետրանոցից։ Նույնիսկ զվարճալի էր։ Հետո տղաներին տարան տասը մետրանոց սահուն ելուստի վրա։ Ցատկելը շատ անհարմար է՝ հրվելու տեղ չկա, չես տեսնում, թե ուր ես ընկնում։ Ներքեւում գտնվողները ծափահարում եւ ոռնում են՝ ռուսներից բացի ոչ ոք չհամարձակվեց։ Տղաներից հետո վերեւ բարձրացավ Կատյան։ Բացարձակապես անհայտ է, թե ինչու, բայց նա մեր փրկարարն է, լավ է լողում։ Նա ցատկեց, եւ ներքեւում գտնվողների կոկորդում գունդ կանգնեց... շատ վատ (մեջքով) մտավ ջուրը... երեւաց՝ դեմքը գունատ, աչքերը շրջված։ Նրան քաշեցինք ափ՝ քայլել չի կարողանում։ Իսկ մենք ջունգլիների կենտրոնում ենք։ Զանգում ենք 911, մեզ պատասխանում են՝ իհարկե, հիմա կգանք։ Լավ է, որ հարցրեցինք, թե որքան կարժենա ուղղաթիռը (այլ կերպ այնտեղ հնարավոր չէ) - պատասխանում են՝ 3000 դոլար։ Տղաները նրան հերթով տարան իրենց մեջքին։

Կատյան հառաչում է, նրան անընդհատ ցնցում են։ Դրեցինք պատգարակի վրա (սրբիչներից) - տարանք։ Տեղացիները օգնեցին՝ ցույց տվեցին արագ երթուղին, արդյունքում նրան բարձեցին բեռնատար եւ հասցրեցին մեր մեքենային։

Հիվանդանոցի տեսարանը։ Բերում են Կատյային (առանց փաստաթղթերի, քանի որ մենք Ուլյանայի հետ դրանք չգտանք)։ Այնտեղ պահում են ամբողջ օրը։ Պարզվում է, որ նա ողնաշարի տեղաշարժ ունի։ Նրան արգելում են ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությունը, նշանակում են բուժման կուրս եւ բաց թողնում տուն... Կատյան վերադառնում է 4000 դոլարանոց չեկով (ես այդպես էլ չհասկացա, թե ինչ գերբնական բան են արել նրան այնտեղ՝ կաթիլայինից եւ ռենտգենից բացի, այդքան գումարի դիմաց)։ Իհարկե, նրա անունն ու ազգանունը գրված էին 5 սխալով, ուստի նա ոչինչ չի վճարելու։ Երկու շաբաթ տանը հերթով մերսում էինք անում, հիմա վազվզում է, ինչպես առաջ։

Sacred falls.

Այս անգամ մենք գնացինք «մահացու» ջրվեժներին։ Ամեն ինչ սկսվեց նրանից, որ ես սարսափելի ուզում էի Վայկիկիից ինչ-որ տեղ դուրս գալ, եւ Յուրկան առաջարկեց Մարկի հետ գնալ ջրվեժ։ (պետք է ավելացնել, որ մեզ հետ ուզում էր գալ Դենիսը, որը նոր էր տեղափոխվել եւ մինչ այդ ապրում էր լողափում՝ վրանում)... բայց նա չդիմացավ եւ նույն գիշեր մենակ հեռացավ, իսկ հետո մենք 2 օր նրան չտեսանք, քանի որ նա մոլորվել էր սարերում։ Մարկը, ի դեպ, ուսումնասիրել էր ամբողջ կղզին, եւ նա կլիներ արշավների համար իդեալական մարդ, եթե չունենար սուպերմարկետներում ուտելու առանձնահատկությունը... նա կերավ սուշի, եւ նրան բռնեցին, դրա պատճառով մենք մոտ մեկ ժամ ուշացանք.... մինչ այդ էլ մենք ուշացել էինք եւս մի քանի ժամ՝ նույնպես տարօրինակ պատճառներով, որոնք ես հիմա արդեն չեմ հիշում...

Sacred falls-ի հիմնական առանձնահատկությունը նրանում է, որ ջրվեժը գտնվում է կիրճում, որից քարեր են թափվում.... եւ մի քանի տարի առաջ այգին փակեցին այն պատճառով, որ այդ քարերը ճզմել էին մի քանի տասնյակ մարդկանց։ Բայց մենք միեւնույն է գնացինք։ Ոչ մի քար չթափվեց, ջրվեժը մեծ եւ գեղեցիկ էր =) Հաշվի չառնելով ամեն 100 մետրը մեկ «ՉՄՈՏԵՆԱԼ» ցուցանակները եւ մրգային փոքր կոմպոզիցիաները, որոնք նման էին զոհաբերությունների, որոնք մենք տեսանք մի քանի անգամ, ամեն ինչ պարզապես հիանալի էր)))