Սա ուղղակի աղետ էր։ Հավայան կղզիներ թռիչքս տեւեց գրեթե 17 ժամ, բայց քանի որ ժամային գոտիներին հակառակ էի թռչում, ստացվեց, որ Նյուարկից դուրս եկա վաղ առավոտյան, իսկ երեկոյան արդեն Հոնոլուլուում էի։ Իհարկե, առանց արկածների չանցավ... երբ արդեն մոտենում էինք Հոնոլուլուին, ես ինքնաթիռից իջա ոչ թե այն կղզում, որտեղ պետք է փոխանցում անեի... Հանգիստ զբոսնում էի օդանավակայանում, դիտում էի հուշանվերները Duty Free-ում... միայն իմ ինքնաթիռի թռիչքից 1.5 ժամ անց հասկացա, թե ինչ եմ արել... ինքնաթիռում նիրհել էի եւ չէի լսել օդաչուի հայտարարությունը փոխանցումների մասին... բարեբախտաբար, ինձ անվճար (եւ ինչը կարեւոր է, շատ արագ) փոխեցին տոմսերը, բացատրեցին, թե ուր գնալ... շատ հոգնած եմ։
Ժամանեցի... շոկի մեջ եմ Հոնոլուլուից։ Ես պատկերացնում էի մի փոքրիկ գյուղ, կոկիկ ծղոտե տանիքներով բունգալոներ եւ տեղացի աբորիգեններ... իսկ շուրջս տեսնում եմ երկնաքերեր... լայն ճանապարհներ... խցանումներ։
«Ես պաշտում եմ Հոնոլուլուն», - մտածում եմ ինքս ինձ =) Նստեցի 19 համարի ավտոբուսը եւ իջա կենտրոնում (Վայկիկի), առանց որեւէ պատկերացման, թե ուր գնալ, բայց ձեռքիս տակ ընկավ մի զվարճալի տղա, որը նման էր Բոբ Մարլիին, եւ առաջարկեց միասին ճանապարհ փնտրել)) արդյունքում, ես հայտնվեցի նրա ընկերոջ սպիտակ կաբրիոլետում, որը նման էր 50 Cent-ին))։
Առաջին գիշերը սուպեր հիանալի էր... ես կուզենայի տեսնել դեմքիս արտահայտությունը, երբ ինձ առաջարկեցին բարձրանալ հյուրանոցի 32-րդ հարկ, որը ամրագրված էր ինձ համար մեկ գիշերվա համար՝ որպես ընկերության սխալների փոխհատուցում...
Առաջին գիշերն անցավ King Size մահճակալի վրա՝ թռչնի թռիչքի բարձրության վրա։ Պատուհանից բացվող խելահեղ, բացարձակ անհավանական տեսարան եւ գլխումս՝ բացարձակ խառնաշփոթ։
