Ինչպես միշտ, մենք գնումներ էինք կատարում։ Մի քանի շոր չափելուց եւ մի փոքր գնումներ անելուց հետո որոշեցինք հագեցնել քաղցը (մենք 34-րդ փողոցում էինք)։ Burger King-ի շեմը հատելիս հանկարծ հասկացա, որ բջջային հեռախոսս կորել է!!!

Իմ բջջային հեռախոսը՝ բոլոր համարներով!!

Իմ բջջային հեռախոսը, որին կարող են զանգահարել եւ աշխատանք առաջարկել!!

Իմ բջջային հեռախոսը, որտեղ լիքը լուսանկարներ կան!!

Իմ բջջային հեռախոսը, որը նաեւ որպես նվագարկիչ էր ծառայում!!

Իմ բջջային հեռախոսը!!!

Ոմանց կթվա, թե մեծ կորուստ չէ, բայց սա կապի միջոց է, առանց որի ես առայժմ չեմ կարող, թեկուզ այն պատճառով, որ ինչ-որ մեկին զանգելը խնդրահարույց է։ Նաեւ այն պատճառով, որ մեր 7 հոգանոց ընկերությունից միայն 3-ն ունեին բջջային հեռախոս...

Ես սլացա Daffy's եւ տեսնելով առաջին պատահած անվտանգության աշխատակցին՝ գոռացի, որ հեռախոսս կորցրել եմ։ Նա անմիջապես ինձ մեկնեց սեւ BlackBerry՝ լրիվ ստեղնաշարով եւ հարցրեց՝ արդյո՞ք դա է։ Բայց ես ասացի, որ դա չէ։ (Հիմար ես, ասացին ինձ աղջիկները, թե պետք էր վերցնել դա, բայց ինձ դա պետք չէ, ինձ պետք է իմը, եւ ընդհանրապես! Լավ բան չէր լինի այն վերցնելը!!!)։

Հետո ես վազեցի fitting room, որտեղ վերջին անգամ չափել էի Patrizia Pepe-ի բլուզը, եւ ո՜վ հրաշք։ Մի քաղցրիկ աղջիկ ինձ վերադարձրեց իմ հավատարիմ Nokia-ն։

Ահա թե ինչ է Ամերիկան։ Ես գտա իմ հեռախոսը, թեեւ նույնիսկ հույս չունեի))))))