Մաս 2.

Առաջին տպավորությունները։

Արդեն ուշ է։ Արեւը վաղուց մայր է մտել (կամ ինչ-որ տեղ դուրս է եկել :))։ Փոխանակ քնելու եւ վաղը ժպիտով դեմքիս երկրորդ աշխատանք փնտրելու գնալու (թեեւ ես դեռ առաջինն էլ չեմ սկսել), որոշեցի շարունակել բլոգս :)

Գիտե՞ք, ես էլ էի մտածում, որ կժամանեմ հենց այդ «Մեծ խնձոր», դուրս կգամ երջանիկ դեմքով, արեւը կշողա, գլխումս Ֆրենկ Սինատրա կհնչի... իրականում ամեն ինչ շատ ավելի պրոզայիկ ստացվեց (surprise!)։ Օդանավակայանից գրեթե սողալով դուրս գալով՝ ես, անշուշտ, երջանիկ էի, բայց նույնքան էլ հոգնած։ Արեւը չէր շողում, մութ էր, իսկ երաժշտության մասին մոռացել էի։ Ճիշտն ասած, ջարդված վիճակում լինելով՝ այդ մասին բացարձակ չէի անհանգստանում։ Մի հայացք նետելով Թայմս Սքվերին՝ հայտնաբերեցի այնտեղ բազմաթիվ մարդկանց։ Որտեղի՞ց նրանք այդքան շատ գիշերվա կեսին։ Իսկապես քաղաք, որը երբեք չի քնում։ Հուսով եմ՝ այս քաղաքին այս բլոգում եւս մի քանի տող կնվիրվի :)

Ես հիմա չեմ նկարագրի բոլոր կենցաղային դժվարությունները and stuff like that, ինչպես ասում են այստեղ, միայն կասեմ, որ առայժմ միայնակ եմ ապրում։ Ավելի լավ է գրեմ ամերիկացիների եւ այստեղի շրջակա միջավայրի մասին։

«Ազատ հողում» մոտ 5 օր անցկացնելով՝ կարող եմ նշել մի քանի բան, որոնք ինձ անմիջապես ցնցեցին կամ գոնե զարմացրին.

1. այստեղ դժվար թե գտնեք մեկ լիտր հյութ, կաթ կամ մի տուփ թխվածքաբլիթ (անձամբ ես արդեն քանի օր է՝ ուզում եմ ինձ համար մի տուփ Oreo գնել, բայց այն վաճառվում է գրեթե 4 տուփով միանգամից :))) - այստեղ ամեն ինչ վաճառվում է հիմնականում գալոններով՝ սկսած 1.5 լիտրից եւ ավելի։ «Ինչո՞ւ այդպես» հարցիս սենյակիս տիրուհին պատասխանեց, որ այդպես ավելի էժան է։ Դե, կանցնի որպես արդարացում, օքեյ։

2. Ինձ ասում էին, որ այստեղ թթու վարունգ չկա - կա, ես տեսել եմ։ Սովորական բանկաներով (իհարկե, դրանք կարող են մարինացված լինել, բայց դա գործը շատ չի փոխում)։ Թթու կաղամբ չկա - դա այո։

3. Ես այստեղ արեւից այրվել եմ - թեեւ այստեղ, սկզբունքորեն, ընդհանրապես շոգ չէ, 20-25 աստիճանի սահմաններում, շատ հաճելի ջերմաստիճան է - եւ որոշեցի գնել գերչակի յուղ (կաստորկա)։ Ես հարցաքննեցի խանութի երկու վաճառողների, նախքան նրանք ինձ համար այն գտան լուծողականի բաժնում :)))) Զվարճալի էր)

4. Ամերիկացիները առանձին թեմա են։ Հաճելի մարդիկ են, ողջունում են, ասում են Have a good day, եւ այլն։ Նրանց հետ շատ հաճելի է շփվել։ Had a lot of fun, մինչ նրանց հետ շփվում էի։ Գրադարանավարուհին գովեց ինձ, ասաց, որ շատ լավ անգլերեն ունեմ :)) Էհ, մանրուք է, բայց շատ հաճելի :)

Գիտե՞ք, մեզ մոտ, երբ քաղաքում կամ այլ տեղ քայլում ես, եւ պետք է ճանապարհ հարցնել, մարդկանց մոտենալու եւ ինչ-որ բան հարցնելու ոչ մի ցանկություն չկա։ Չգիտեմ, հնարավոր է՝ ինձ վրա այստեղ ինքնաբերաբար վարդագույն ակնոցներ են հայտնվել, եւ աշխարհն ավելի պայծառ է թվում, արեւը՝ ավելի տաք, իսկ մարդիկ՝ ավելի բարի, բայց ինձ համար միշտ խնդիր է եղել ինչ-որ տեղ զանգահարելը, ինչ-որ տեղ ինչ-որ բան հարցնելը, էլ չեմ խոսում անծանոթ մարդկանց հետ տարբեր թեմաներով բաց խոսելու մասին։ Կարծում եմ՝ այստեղ մարդիկ ավելի տրամադրված են շփման, որովհետեւ նրանք ավելի շատ են թաքցնում իրենց անձնական կյանքը, որքան էլ դա տարօրինակ հնչի)։ Բայց ես այստեղ խորացա ինչ-որ հոգեվերլուծության մեջ, ժամանակն է դուրս գալ այստեղից։

5. Մեկհարկանի Ամերիկա։ Այստեղ ամեն ինչ սովորական ամերիկյան ֆիլմի պես է - սափրած մարգագետին, սպիտակ ցանկապատ, երկհարկանի կամ մեկհարկանի տուն, ավտոտնակի դռներ։ Ամեն ինչ պատշաճ, խաղաղ, լուռ է, ճանապարհներով մեքենաներ են անցնում, մայթերով ՈՉ ՈՔ չի քայլում։ Հետաքրքիրն այն է, որ գրեթե ոչ ոք, բացի աղքատ ուսանողներից (որոնք դեռ չեն հասցրել հեծանիվ գնել), փողոցով չի քայլում։ Նրանք միշտ կարծես մեռած լինեն։ Բոլոր ամերիկացիները վարում են իրենց մեծ եւ հզոր մեքենաները (երբեմն շատ հզոր), ակնհայտորեն չմտածելով շրջակա միջավայրի մասին։
   Իսկ ընդհանրապես, էկոլոգիայի հարցերի մասին խոսելիս, ասեմ, որ այստեղ՝ Նոր Անգլիայում, շատ գեղեցիկ է եւ շատ կան ամեն տեսակ կենդանիներ։ Թռչունները անհամար քանակությամբ են, եւ նրանք անընդհատ երգում են։ Անձամբ ես տեսել եմ, թե ինչպես են 3 կամ 4 սկյուռիկներ անցնում ճանապարհը - դա ոչ թե ինչ-որ անտառում, այլ բնակելի տներին շատ մոտ։ Նաեւ տեսել եմ մի քանի վախկոտ նապաստակներ, մեկը՝ հենց «ամերիկյան երազանքի տան» կանաչ մարգագետնին։ Ես չեմ հասկանում, թե ինչպես են այստեղ ապրում վայրի կենդանիները, բայց այդպես է։ Թեեւ, եթե հիշենք, որ սա բավականին խորը գյուղ է, ապա ամեն ինչ իր տեղն է ընկնում։

Սրանով կարելի է ավարտել բլոգի այս մասը։

Հաջորդը, կարծում եմ, աշխատանքի մասին կլինի եւ շուտով չի լինի, թեեւ ով գիտի :)