Մի քանի օր առաջ հովանավորից նամակ ստացա՝ բեյսբոլի գնալու առաջարկով։ Տոմսն արժեր ընդամենը 12 դոլար, եւ բացի բեյսբոլից, ինձ սպասում էին free food եւ բազմաթիվ նոր ծանոթություններ) Այդ պատճառով որոշեցի վերջապես գնալ NYC եւ մի փոքր ցրվել) Ահա թե ինչու երեկ ես գնացի հովանավորի կազմակերպած բեյսբոլի խաղին) Ինքնին բեյսբոլն ինձ այնքան էլ չի հետաքրքրում, ավելի շատ ուզում էի հանդիպել նոր մարդկանց՝ ինձ պես ուսանողների, եւ վերջապես դուրս գալ Նյու Յորք։ Չէ՞ որ Լոնգ Այլենդում ապրելով՝ ամբողջ ամառ այդպես էլ դուրս չէի եկել՝ կամ փող չկար, կամ ցանկություն, կամ ժամանակ։

Ժամանակն ուղղակի հիանալի անցկացրեցի) Հասա քաղաք, այցելեցի Գրեգին, գնացի այլ ճանապարհորդների հետ հանդիպման) Ի դեպ, շատ տարօրինակ էր տեսնել երկնաքերերը, քանի որ գրեթե 2 ամիս տեսնում էի միայն Լոնգ Այլենդի մասնավոր տները)) Ծանոթացա ռուս տղաների հետ, որոնք նույնպես Նյու Յորքի շրջակայքից էին (երեւի թե հեռու ապրողներին հրավեր չէին ուղարկել), Լոնգ Այլենդից շատ մարդ կար։ Բացի ռուսներից, շատ էին նաեւ Եվրոպայից եկածները։ Նավով լողացինք, հիացանք Նյու Յորքի տեսարաններով։ Բլիիին, ինչքան հիմար եմ եղել, որ այդքան ժամանակ նստել եմ իմ քաղաքում եւ դուրս չեմ եկել այստեղ։ Ոչ մի գումար չարժե այս տպավորությունների դիմաց։ Բայց ես կուղղեմ դա, հիմա ամեն հանգստյան օր կգնամ քաղաք, այստեղ ուղղակի հիանալի է։

Ի դեպ, հանդիպեցի մի աղջկա՝ նույնպես Մոսկվայից, պարզվեց, որ մենք ապրում ենք բառացիորեն մեկ կիլոմետր հեռավորության վրա, նույն մետրոյի կայարանում։ Ուղղակի ապշեցուցիչ է, ամբողջ կյանքը կողք կողքի ենք ապրել, իսկ հանդիպել ենք Ամերիկայում)) Ես մինչեւ հիմա մի փոքր շոկի մեջ եմ)

Նաեւ հանդիպեցի մի տղայի, որի հետ ծանոթացել էի Լոնդոնի օդանավակայանում՝ թռիչքի ժամանակ) Նա, ինչպես եւ ուզում էր, տեղափոխվել է Նյու Յորք, ճիշտ է, աշխատանքի հետ կապված խնդիրներ ունի, բայց ոչինչ, դիմանում է)

Խաղից հետո մակեդոնացի տղաների հետ գնացինք ճանապարհելու իմ մոսկվացի հարեւանուհի Վիկային, հետո ոտքով քայլեցինք գիշերային Նյու Յորքով դեպի Penn Station։ Ես այնքան էի տարվել այս ուղեւորությամբ, որ մոռացել էի ստուգել, թե երբ է իմ հետադարձ գնացքը դեպի իմ քաղաքը։ Եվ երբ վերջապես ստուգեցի՝ սարսափեցի, քանի որ մոտակա գնացքը 20 րոպեից էր, իսկ հաջորդը՝ 2 ժամից, գիշերվա 1.37-ին։ Ես պետք է շտապ հասնեի կայարան, քանի որ գիշերը 2 ժամ սպասելը այնքան էլ չէի ուզում։

Բայց այստեղ տղաները «դիրքերը զիջեցին»՝ մենք մոլորվեցինք եւ չգիտեինք, թե որտեղ է կայարանը... արդյունքում, երբ հասկացանք եւ վազեցինք կայարան, պարզվեց, որ գնացքը մեկնել է 2 րոպե առաջ... Բլիիին, ես ուղղակի չգիտեի՝ ինչ անել, իսկ հաջորդ օրը պետք է աշխատանքի գնայի... եւ հեծանիվս էլ մնացել էր կայարանում, ես ամեն դեպքում պետք է այն վերցնեի..

Բայց այստեղ հայտնվեց փրկարար հրեշտակը՝ ոսկե մարդ Վերոնիկան, որը համաձայնեց ինձ տանել, եթե ես նստեմ գնացք դեպի այլ կայարան, որը մոտ է իմ տանը (մեքենայով մոտ է), այն պարզապես ավելի շուտ է հասնում.. Արդյունքում տղաների հետ մեր ճանապարհը համընկավ, նույնիսկ նույն գնացքով գնացինք, նրանք պարզապես ավելի շուտ իջան։

Եվ միայն երբ պառկեցի քնելու, հասկացա, թե որքան եմ հոգնել այսօրվա օրվանից եւ որ ոտքերս տրորել եմ) Առավոտյան հազիվ արթնացա աշխատանքի համար, բայց ուղեւորությունից ստացած դրական լիցքերով այնքան էի լիցքավորվել, որ կարողացա դիմանալ ամբողջ օրը))) Մի խոսքով՝ տպավորությունները ծով են։ Եվ հիմա ուզում եմ ավելի հաճախ դուրս գալ քաղաք, չէ՞ որ կողքը ապրելով՝ նստել, ձանձրանալ պետք չէ) Պետք է լրացնել բաց թողածը))