Վաղը առավոտյան ժամը 9-ին մեկնում ենք օդանավակայան։ Նստած եմ Նովոսլոբոդսկայայում եւ սպասում եմ, թե երբ Դիմկան կստանա ուղեբեռը։ Դիման Իրկուտսկից մի տղա է, որը վաղը թռչում է ինձ հետ։ Բայց ամենազվարճալին այն է, որ ես էլ եմ Իրկուտսկից, բայց մինչ այդ երբեք չէինք հանդիպել եւ միմյանց գոյության մասին իմացանք միայն այն ժամանակ, երբ արդեն J-1 Visa-ի համար փաստաթղթերն էինք հանձնում, աշխարհը շատ փոքր է։

Ստամոքսումս թիթեռներ են թռչում, ամբողջ օրը տեղս չեմ գտնում։ Հավաքում էի իրերս, մտածում էի՝ մեկ ճամպրուկով կպրծնեմ, բայց արդյունքում ստացվեց՝ ճամպրուկ + պայուսակ, նաեւ անհատակ պարկ-պայուսակ, նոութբուքի պայուսակ, փաստաթղթերի պայուսակ... մի խոսքով՝ սարսափ է, վախենում եմ մտածել, թե ինչ կլինի, երբ հետ թռչեմ, չէ՞ որ ես ուզում եմ նաեւ թմբուկ գնել։

Երեւի հիմա Դիմային տեսնեմ ու ընդհանրապես խելագարվեմ, Անդրեյը (ընկերս, որն արդեն մեկ ամիս է՝ Քեյփթաունում է) օրերս ինձ բնորոշում տվեց՝ էմոցիոնալ անկայուն, եւ այո... նա ճիշտ է։ Ամբողջ այս շաբաթ ես ծայրահեղությունից ծայրահեղություն էի ընկնում։ Ես միաժամանակ լաց էի լինում եւ ծիծաղում, շատ էի անհանգստանում եւ բացարձակ հանգիստ էի։

Շատ հաճելի էր հանդիպել ընկերներիս հետ, եւ եթե չլիներ այս ուղեւորությունը, երբեք չէի հավատա, որ նրանք ինձ այսքան շատ են սիրում։