Ուղիղ 2 շաբաթ մենք ապրում էինք հյուրանոցի այն համարում, որտեղ ինքներս էլ աշխատում էինք... մենք անհամբեր սպասում էինք հուլիսի 21-ին՝ «Moose Creek» հյուրանոց տեղափոխվելու օրվան: Սկզբում մենք նույնիսկ չէինք պատկերացնում, թե կոնկրետ որտեղ ենք ապրելու... կարող էինք միայն գուշակել... բայց վստահ էինք, որ այնտեղ հաստատ ավելի լավ կլինի: Մենք ապրում էինք քաղաքի ծայրամասում, եւ այնտեղ պարզապես զբոսնելու տեղ էլ չկար... Իսկ մենք այնքան էինք երազում նորմալ տաք ուտելիք ուտել, կամ գոնե տաք թեյ խմել!!!) Եվ ահա եկավ այդ երկար սպասված օրը: Ինչպես պատահեց, այդ օրը ես ստիպված էի աշխատել «Moose Creek» հյուրանոցում, եւ ինձ տվեցին մի կույտ համարներ, որոնք մաքրում էի մինչեւ երեկոյան ժամը 4-ը... Հետո Viki-ն ինձ տարավ Grizzly, մենք վերցրինք Aselya-ին եւ ուղեբեռները ու ուրախ-ուրախ վերադարձանք... Viki-ն մեզ տարավ մեր բնակարան, եւ... օպ, պարզվեց, որ մենք պետք է ապրենք նկուղում... դե, մի՛ մտածեք, որ դա հենց նկուղ էր... պարզապես մեր մինի-բնակարանը գտնվում էր հենց հաճախորդների համարների տակ: Բայց սկզբունքորեն մեզ ամեն ինչ բավարարում էր... ամենակարեւորը, որ այնտեղ ԽՈՀԱՆՈՑ կար!!!!! ՍԱԼԻԿ!!!! եւ ՍԱՌՆԱՐԱՆ!!! Եվ, իհարկե, մենք ունեինք ցնցուղ եւ զուգարան (առանց դրա ինչպե՞ս): Մենք երջանկությունից յոթերորդ երկնքում էինք եւ, չնայած հոգնածությանը եւ ստամոքսում որեւէ ուտելիքի բացակայությանը, գնացինք Walmart (որն այժմ մեզանից ավելի հեռու էր գտնվում), որպեսզի այնտեղ մի կույտ մթերք գնենք եւ վերջապես նորմալ ուտելիք պատրաստենք:)

Ի դեպ, հենց մեր դիմաց ապրում էին Մակեդոնիայից 2 տղա (Petar եւ Branko) եւ մեկ բուլղարացի (Jacob, թեեւ նրա իրական անունը Yanko է)... իսկ մի փոքր այն կողմ ապրում էին եւս 2 բուլղարացի (Nic եւ Kris): Այս տղաների հետ էլ մենք աշխատեցինք նույն հյուրանոցում ամռան մնացած մասը: Սկզբում ինձ համար մի քիչ տարօրինակ էր, թե ինչպես տղաները կարող են լինել հաուսքիփերներ, բայց հետո մենք Aselya-ի հետ համոզվեցինք, որ տղաները շատ էլ լավ կարող են մաքրություն անել (աղջիկների համար ի գիտություն))