Ինչպես ասում են՝ որքան խորը անտառ, այնքան հաստ պարտիզաններ։
Մեզ տանում են անտառ, եւ այստեղ արդեն ծիծաղելի չէ։ Իսկ մեզ անդադար համոզում են, թե որքան հիանալի ու հրաշալի են իրենք, եւ որ ստացել են ինչ-որ մեզ համար ոչինչ չնշանակող մրցանակներ, բայց փաստը մնում է փաստ՝ այստեղ ոչինչ չկա։ Եվ երբ կես միլիոնանոց քաղաքը սկսում է նեղվել, անտառում 4 ամիս անցկացնելու հեռանկարը բնավ չի ուրախացնում։
Մենք տեղավորվում ենք ձեղնահարկում՝ մի փոքրիկ սենյակում։ Տեղը քիչ է, բայց մենք ունենք այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է։ Սկսում ենք աշխատել, եւ այստեղ մեր կյանք է մուտք գործում «բուռն գործունեության իմիտացիա» տերմինը, քանի որ աշխատանքը մեկուկես հոգու համար է, իսկ աշխատում են չորսը։ Ես նույնիսկ վազում եմ՝ երբ առավոտյան, երբ էլ երեկոյան։ Շատ են սկյուռիկներն ու բուրունդուկները՝ նրանք են հիմնական հանդիսատեսը։ Հիմնաբառը՝ ձանձրույթ։ Ես նույնիսկ կասեի՝ տոտալ ձանձրույթ։ Մենք արդեն զառանցում ենք եւ սկսում ենք ծիծաղել այնպիսի բաների վրա, որոնց վրա սթափ վիճակում նույնիսկ չէիր ժպտա։
Օրինակներ եւ մերկ փաստեր եք ուզո՞ւմ։ Խնդրեմ։
Միակ ուրախությունը տարածքի գիշերային շրջայցն է, որը վերածվում է հիստերիայի։ Պետք է ասել, որ Այնանեն (այսինքն՝ ես) բնավ թույլ նյարդեր ունեցող աղջիկ չէ եւ շատ բան է տեսել, եւ երբ գիշերը ժամը տասին քշում ես անտառի մի կտորով, որտեղ, ներողություն արտահայտությանս համար, արջ է թափառում, իսկ Վարյան յուրաքանչյուր բզեզից ճչում է՝ դա նորմալ է։ Բայց երբ ստուգում ես զուգարանները եւ գտնում ես մեկում պարզապես անմարդկային չափերի ԿԵՂՏ, ոչ, նույնիսկ այսպես՝
ԿԵՂՏ
արդեն լրջորեն մտածում ես՝ արդյո՞ք մարդն է ընդունակ դրան, թե՞ դա արել է հայտնի արջը։ Ահա այստեղ էլ սկսվում է ծիծաղն ու հարյուր տոկոսանոց անհեթեթությունը։
Երեկոյան անելու բան բացարձակապես չկա, եւ ես արդեն փառք եմ տալիս բոլոր աստվածներին, որ ինձ հետ նոթբուք եմ վերցրել։ Հիմա մինչեւ ուժասպառ լինելը խաղում ենք զոմբիներ եւ Peggle։ Ձեզ իմ խորհուրդը՝ նոթբուքի մեջ ունեցեք հինգ-վեց փոքր հետաքրքիր խաղ՝ անելու բան կլինի, քանի որ հարմարավետ VKontakte-ն գրեթե ամբողջ ընկերների ցանկով քնած է, մինչ դու ազատ ժամանակ անելու բան չունես։
Եվս մեկ խորհուրդ։ Վերցրեք նոթբուք/PDA (ում ինչպես է բախտը բերել այս կյանքում)՝ նախապես տեղադրված Skype-ով եւ երեք բրաուզերով (նոթբուքների համար) եւ պահուստային սկավառակներով՝ բոլոր հնարավոր ծրագրերի/դրայվերների համար։ Հավատացեք, դրանք շատ տեղ չեն զբաղեցնի, բայց կխնայեն մի տոննա նյարդեր, քանի որ Մերֆիի օրենքի համաձայն՝ եթե ինչ-որ բան կարող է պատահել, այն պատահում է։
Skype-ից զանգելն ամենաէժանն է, անլար ինտերնետ կա ցանկացած McDonald's-ում, Wendy's-ում, Starbucks-ում եւ այլ սննդի կետերում։ Մեկ բաժակ կոլա գնելով՝ դառնում ես հաճախորդ։ Հաճախորդներին այնտեղից չեն վռնդում, այնպես որ նստեք որքան ուզում եք, մինչեւ կրպակը փակեն։
