Այս էջն արտացոլում է ԱՄՆ-ում իմ գտնվելու վերջին շաբաթը։ Ես այլեւս օրերով չեմ գրում, որովհետեւ այստեղ ժամանակիս կեսը անիմաստ բաներով եմ զբաղվել, եւ միայն երկու օր եմ ինչ-որ բան արել։ Մի խոսքով, կարճ ասած՝ նրանց համար, ովքեր օրագիրը կարդում են 6 օր անց կամ ոչինչ չեն հասկացել. ես 3 շաբաթ աշխատել եմ, եւ պետս ինձ 1340 դոլար է պարտք։ Նա չի պատրաստվում վճարել, իսկ ես չեմ ուզում հանձնվել, եւ ուզում եմ, որ այս երկրում ամեն ինչ ինձ համար happy end-ով ավարտվի, մի խոսքով՝ կարդացեք։

Ես զանգահարեցի տղաներին եւ հարցրեցի, թե նրանցից յուրաքանչյուրին որքան է պարտք. ոմանք պատասխանեցին, ոմանք ընդհանրապես չէին ուզում ինձ հետ խոսել։ Ինձ զանգված էր պետք, երբ նրա հետ խոսեի։ Զանգահարեցի Սանյային, ասաց, որ վաղը պետը օբյեկտում կլինի եւ ոչ մի տեղ չի մեկնում. նա նրան վճարել էր, որ ինձ այդպես ասի։ Ես նրա վրա չեմ նեղանում, նրան գումար էր պետք, իսկ ես ընդամենը մի ուսանող եմ, որին նա ճանաչում է 2 ամիս։ Ես զանգահարեցի մի քանի տղաների, եւ մենք որոշեցինք հանդիպել ու պարզաբանել հարցերը նրա հետ։ Քանի որ ինձ համար կարեւոր էր իմ գումարը, ես Մովսեսը չեմ եւ չեմ պատրաստվում 40-ամյա տղամարդկանց փոխարեն աշխատավարձ խնդրել, նրանք ինձ պետք էին մեկ հետաքրքիր գործի համար։ Ես վերցրեցի այն փաստաբանի հեռախոսահամարը, ով համաձայնել էր օգնել ինձ. մի խոսքով, եթե ես նրան զանգեմ, նա կխոսի պետի հետ, եւ դա արդեն նշանակում է, որ նրան դատարան են կանչում, եւ ստիպված կլինի վճարել, բայց դա՝ ամեն դեպքում։ Ես ունեի նաեւ այն մարմնի հեռախոսահամարը, որը հետեւում է, որպեսզի անօրինական աշխատողներ չլինեն. դա մեծ տուգանք է գործատուի համար, իսկ ես այնտեղ մի շարք անօրինական աշխատողների գիտեմ եւ ապացույցներ ունեմ, որ նրանք աշխատում են նրա մոտ։ Երբ նրա հետ խոսում էի աշխատավարձի մասին, այդ խոսակցությունը ձայնագրեցի ձայնագրիչով՝ գոնե ինչ-որ ապացույց։ Մի խոսքով, լիովին զինված՝ գնացի նրա հետ հանդիպման։

Ժամանում եմ, տեսնում եմ՝ մեքենան կանգնած է, եւ տղաները սկսում են մոտենալ, Սանյան ու Տոլյանը միացան մեզ։ Պետը դուրս է գալիս, ինչ-որ բան է խոսում հեռախոսով եւ, տեսնելով ինձ ամբոխի հետ, անջատում է հեռախոսը՝ քառակուսի աչքերով։ «Դե, բարեւ, Սերգեյ», առաջ եմ գնում դեպի նա։ «Ինչպե՞ս են գործերը, ինչպե՞ս էր հանգիստը։ Տեսնում եմ՝ շուտ ես վերադարձել, որպեսզի բրիգադի հետ հաշվարկվե՞ս»։ «Վանկա, դու հիմա կրակի հետ ես խաղում, այստեղ մի՛ սկսիր ռազբորկաներ, լակոտ»։ «Իսկ գուցե դո՞ւ ես կրակի հետ խաղում։ Սերգեյ, մի խոսքով, դու հիմա 2 ելք ունես. 1-ինը՝ դու հենց հիմա ինձ տալիս ես գումարը, մենք միասին ոտքով գնում ենք բանկ, դու հանում ես քո հաշվից եւ վճարում ինձ՝ 1340 դոլար, կամ մյուս տարբերակը, բայց ես խորհուրդ կտամ օգտվել 1-ինից»։ Նայեց Սանյային, որին վճարել էր, իսկ թե նրանց միջեւ հետո ինչ կլինի, արդեն իմ գործը չէ։ «Հա-հա, ի՞նչ մյուս տարբերակ, դու այս երկրում ոչ ոք ես եւ ոչինչ չես կարող անել, իսկ ես օրինական եմ, այնպես որ քշվիր հայրենիք»։ «Դե, ես չէի ուզում դա անել», հանում եմ հեռախոսը։ «Ահա տես, ես հենց հիմա զանգում եմ այն մարմիններին, որոնք չեն սիրում, երբ անօրինական քաղաքացիներ են աշխատում, տես, թե ինչ ամբոխ է անօրինականների, Սերգեյ, հետո ես զանգում եմ փաստաբանին եւ կանչում եմ քեզ դատարան, որտեղ դու կվճարես ինձ իմ գումարը + բարոյական վնասը գիշերային խոսակցության համար, ձայնագրությունները ես ունեմ, մի՛ անհանգստացիր, դու ինքդ էլ հասկանում ես, թե ինչ ալիք է գալու քեզ վրա»։ Նա լռեց եւ այնպիսի դեմք ընդունեց, կարծես հիմա գլուխս ջարդելու է։ «Լավ, Վանկա, գնացինք բանկ»։ «Է՜, ո՛չ, մենք միասին ՈՏՔՈՎ ԳՆԱԼՈՒ ԵՆՔ բանկ, պա՞րզ է։ Ես քեզ նման մարդկանց չեմ վստահում»։ Մենք անցանք 3 թաղամաս, նա հանեց գումարը եւ տվեց ինձ, իսկ վերջում ասացի. «Հուսով եմ՝ երբ Նյու Յորքը ջրասույզ լինի 2012 թվականին, դու առաջինը կսատկես», եւ գնացի մետրո։ Մի խոսքով, հետո ոչ մի հետաքրքիր բան չեղավ, ես գումարով գնացի տուն, որտեղ ինձ շատ է դուր գալիս։ The End