X օրը՝ հարցազրույց

Արթնանալը երբեք այսքան դժվար չէր եղել։ Առավոտյան 5-ը, սարսափելի է... Կտրուկ շարժումով ցատկում եմ անկողնուց։ Մինչ իմ խեղճ ուղեղը կհասկանա, որ ես չեմ պատրաստվում քնել, ինչպես բոլոր նորմալ մարդիկ, վազում եմ լոգարան։

Նախաճաշում եմ արագ եւ նյարդային։ Վախ չկա, բայց լարվածությունը չի անցնում։ Արագ մտնում եմ ինտերնետ, եղանակը -4 աստիճան է։ Այո... հագնվում եմ հնարավորինս տաք։

Միամիտ էի) դա «ամառային» հագուստ էր նման առավոտվա համար։

Մինչ ընկերուհուս հետ գնում ենք մետրո, քամին ոսկորներիս միջով է անցնում։ Ոչ մի շարֆ չի օգնի, պոռթկումները կտրուկ են եւ սառցե։

Իսկ դրսում գեղեցիկ է, երկինքն արդեն պայծառանում է, լապտերները վառվում են։ Մոսկվան արթնանում է։

Մետրոյում հարցերը կրկնելու մտքից անմիջապես հրաժարվում եմ։ Ոչ, այդպես անգլերենի մնացորդներն էլ կմոռանաս, ինքդ քեզ կհոգնեցնես։ Ականջակալները ականջներիս, ինչ-որ մարտական բան... Այո, «Comatose»-ը հենց այն է։ Եվ երեւի Modern Talking “Last exit to Brooklin”-ը։ Շատ տեղին է ?

Դեսպանատուն տանող ճանապարհը մեզ արդեն ծանոթ է IEC.Exchange կատարած այցերից։ Այդ հիմար անցումում (որը չկա! Ով եղել է այնտեղ, կհասկանա) նկատում եմ երեք աղջկա, նույնպես թղթապանակներով ձեռքներին։ Ակնհայտորեն Work and Travel USA ծրագրի համար են) Իսկ մենք, այնուամենայնիվ, վերցրել ենք մեկ պայուսակ երկուսիս համար, 100 ռուբլի արժե (գործակալության մեքենային հանձնելու համար), փոխարենը՝ նվագարկիչ՝ ուղեղը հանգստացնելու համար, բջջային հեռախոս՝ հետո բոլորին ուրախությանս (կամ, Աստված մի արասցե, ձախողմանս) մասին հայտնելու համար, եւ այլ սովորական մանրուքներ։

Հուշարձանի մոտ արդեն շատ մարդ կա, կանգնած են շրջանով, շատերը՝ առանձին։ Բոլորը տեղում ոտքից ոտք են փոխում, ոմանք կարդում են հուշաթերթիկը կամ մոտավոր պատասխանները, ոմանք քաջանում են՝ «Իսկ ինձ ընդհանրապես վախենալու չէ»։ Միայն թե ծիծաղը ինչ-որ նյարդային է։

Արդեն ցուրտ է։ Տաք զուգագուլպաները, բրդյա գուլպաները եւ ugg-երը ակնհայտորեն բավարար չեն։ Ոտքերի մատները հազիվ ես շարժում։ Դեռ ամեն ինչ առջեւում է...

7.30-ին, ոչ մի րոպե ուշացումով... Այո՞, դե ասենք 7.45-ի սահմաններում, գալիս են IEC.Exchange-ից։ Վանյան բարձրախոսով բարձրանում է հուշարձանի աստիճաններին։ Հիմա անվանական կանչ կլինի՞։ Ոչ, առայժմ ընդհանուր ցուցումներ։ Մի քանի անգամ մեր ամբողջ ամբոխը ոչխարի հոտի բնազդով գնում է մի կողմ, հետո՝ մյուս։ Ի դեպ, ոչ ոք չհասկացավ, թե ինչու։ Ինչ-որ մեկը ինչ-որ տեղ գնաց, եւ բոլորը որոշեցին, որ նույնպես պետք է ? վերագրենք նյարդերին)

Մեր կողքով շարասյունով անցավ INTEX գործակալությունը, վերջում՝ կարմիր ցուցանակով աղջիկ։ Իսկ նրանք այնքան էլ շատ չեն։ Եվ գնում են հակառակ ուղղությամբ)

Բայց մենք արդեն նրանցով չենք հետաքրքրվում։ Սկսում են բաժանել հերթի համարներով կպչուն պիտակներ։ Բլիիին, մտածում էի, որ ըստ այբբենական կարգի կլինի։ Մեզ ուղարկված ցուցակներով ես իրականում 76-րդն էի ? Պարզվեց՝ 86-րդն եմ։ Հպարտորեն եզրափակում եմ IEC.Exchange-ի երկար շարասյունը)

Յուրաքանչյուրին կանչում էին ազգանունով, դուրս ես գալիս, քեզ վրա կպցնում են մեկ համար (ճիշտ հոկտեմբերիկների աստղիկի պես ? ), երկրորդը կպցնում ես պայուսակիդ կամ բջջայինով ու քարտերով թղթապանակին, այդ իրերը հանձնում ես Կենտրոնի փոքրիկ մեքենային եւ քայլում դեպի «մեծ եւ սարսափելի» Դեսպանատուն, հերթի վերջում, նախորդ համարի հետեւից ? Իսկ մենք դեռ բախտներս բերեց, մյուս գործակալությունները գնացին մեզանից հետո։

Տեղում դոփեցինք, ավելի հավասար շարվեցինք։ Ընկերների մոտ հերթի այլ մասեր վազել չես կարող։

Հետո վերջապես առաջ ենք գնում։ Բավականին աշխույժ, թղթապանակները կրծքին սեղմած, ճիշտ շքերթ ? Կողքից ծիծաղում են նրանք, ովքեր դեռ սպասում են։ Ինձ էլ էր ծիծաղելի) եւ դա լավ է։ Մի փոքր թուլացնում է լարվածությունը։ Թեեւ կանգ առեք! Ճիշտ էի մտածում, հենց սկսեցինք մրսել Շալյապինի հուշարձանի մոտ, նյարդերի ժամանակ չմնաց։ Հանգիստ եմ տանկի պես? Գլխավորը՝ դիմանալն է։

Կողքից մեր հերթը նման է օձի։ Հիմա կանգնած ենք դեսպանատան շենքի երկայնքով, քամին փչում է, ձեռքերը մրսում են նույնիսկ ձեռնոցների մեջ։ Լավ է, գլխարկս չեմ հանձնել։ Հազվադեպ անցորդներ աննկատ զննում են մեր «երթը»։ Այո, դա մենք ենք՝ ուսանողների ամբոխը, որոնք ձգտում են ԱՄՆ՝ արձակուրդների ?

Սկսում ենք շփվել միմյանց հետ, ակնհայտ է, որ երկար ենք կանգնելու։ Ինձանից հետո 3 աղջիկ, նրանք Վոլգոգրադից են, կարծես։ Անհանգստանում են, հատկապես նրանցից մեկը։ 5-րդ կուրս, թեեւ Ռուսաստանում աշխատանք ունի, բայց բոլորը գիտեն՝ ռիսկային խումբ է։ Կազմակերպիչները նրանց կատակով անվանում են «VIP-ներ» ?

Ընդհանրապես, կազմակերպիչներին հարգանք։ Մեզ մոտ ընդհանրապես չկար այնպիսի խառնաշփոթ եւ անպատասխանատվություն, ինչպես այլ գործակալություններում։ Այնտեղ տղաները հասցրել էին գալ առանց դեսպանատան տպագիր հուշաթերթիկների, նրանց մերն էին տալիս! Ոմանց համակարգողները ընդհանրապես չէին հայտնվել։ Մի քանի Star Travel-ցիներ նյարդային հարցնում էին մերոնցից, թե ինչ անել եւ ինչպես, իբր նրանք ոչ մի տեղ չկան։ Իսկ մեզ անընդհատ «ուղղում» էին, հավաքում էին գոտիները եւ այլ բաներ, որոնք չի կարելի ներս տանել, հրահանգավորում էին։ Եվ պարզապես մի փոքր հանգստացնում էին ?

Ընդհանրապես ցուրտ էր։ Իրականում ցուրտ։ Չգիտեմ, թե քանիսին են մտել առաջին 10 հոգին, բայց 9.10-ին մենք դեռ կանգնած էինք միայն ելքի դիմաց։

Այո, առաջին երջանիկ դեմքերը ? ազգանունները Ա-ով սկսվող հաջողակները դուրս են թափվում դռներից) Ոմանք ակնհայտ թեթեւացումով, ոմանք հոլիվուդյան ժպիտով, ոմանք դեռ զարմացած, որ անցել են։ Բնականաբար, հարցեր։ Առայժմ ամեն ինչ կարգին է, հյուպատոսության աշխատակիցները լավ տրամադրություն ունեն, հարցերը բարդ չեն, հիմնականում՝ ուր եք գնում, ում մոտ եք աշխատելու, որտեղ եւ ինչ եք սովորում եւ այլն։

Կանգնած ենք բավականին ուրախ, կատակում ենք, զրուցում, յուրաքանչյուրը պատմում է, թե ինչպես է իր offer-ի հետ եւ այլն։

Հերթը շարժվում է մեծ թռիչքներով։ Մեկ էլ՝ եւ մենք արդեն գրեթե ցանցավոր ցանկապատի մոտ ենք, մի քիչ էլ՝ պահակի խցիկը։ Նա մեզ տալիս է ռուսական անձնագրերը, որոնք նախկինում բոլորիցս վերցրել էին։ Հետո անցնում ենք դեսպանատան պատի մոտ գտնվող նեղ անցումը։ Վերջնագիծը շենք մտնելուց առաջ։ Այստեղ սկսում ես լարվել։ Հերթում ինչ-որ մեկն ասաց՝ «Նյարդայնության գագաթնակետը հարցազրույցի պատուհանների առաջ է, երբ դու հաջորդն ես»։ Բավականին հնարավոր է...

Դռան մոտ եւս մեկ պահակ։ Փաստաթղթերը սեղանին, բաճկոնը բացել, ձեռքերը կողքերին։ Ստուգեցին մետաղորսիչով, կարելի է մտնել ?

Յես! Առաջին զգացողությունը՝ ջերմություն։ Գրեթե բոլորը թեթեւացած շունչ են քաշում) այնուամենայնիվ, մրսել էին։

Կրկին օձաձեւ հերթ։ Սա այստեղ ավանդո՞ւյթ է։ Նախասրահից բոլորը մեկ առ մեկ մտնում են հաջորդ դահլիճ, այնտեղ օդանավակայանի պես վերնահագուստդ անցկացնում ես «կոնվեյերով», ոմանք՝ նաեւ կոշիկները, եթե հասցրել են երկաթե ճարմանդներով հագնել։ Ինքդ՝ մետաղորսիչով։ Այստեղ պահակը բավականին բարյացակամ է։ Աչքերում՝ ըմբռնում։

Իսկ հետո ուղիղ եւ ձախ, փոքր դահլիճ՝ աթոռներով, զուգարաններով (կեցցե՛ք, մտածված է, շատերը արդեն հասցրել էին զղջալ, որ ընդհանրապես նախաճաշել էին)։ Կանգնած ենք ձախ պատի երկայնքով, սկզբում կարծում ենք՝ հարցազրույցի համար։ Ոչ, դեռ միայն մատնահետքերի համար։ 10.10-ի սահմաններում մոտենում եմ պատուհանին։ Տալիս եմ փաստաթղթերը՝ արտասահմանյան անձնագիր եւ DS-160, հերթով դնում եմ աջ ձեռքիս 4 մատը, ձախինը՝ 4, միաժամանակ երկու բութ մատները։ Վերջ, շնորհակալություն, հաջողություն։ Ձեզ էլ շնորհակալություն ?

Իսկ հետո՝ ամենասարսափելին... վերադառնում ենք աթոռներով դահլիճ, հիմա հերթի՝ աջ պատի երկայնքով։ Սա արդեն՝ դեպի այնտեղ... իսկ ձախից այլ գործակալություններ գնում են մատնահետքերի։ Նիժնի Նովգորոդը լավ տպավորություն թողեց, բայց նրանց համակարգողը մեզ մի փոքր լարեց նրանով, որ իրենցիններին ասում էր անպայման անձնագրի մեջ DS-160-ից բացի դնել նաեւ դեսպանատան հուշաթերթիկը, եւ DS-160-ի հետեւում ստորագրել։ Նյարդային պտտում ենք ձեռքներիս փաստաթղթերը, կարծես ստորագրված է։ Հարցնում ենք մեր համակարգողին։ Ոչ, ամեն ինչ կարգին է, ոչինչ ոչ մի տեղ դնել պետք չէ։ Ինչպես մեզ ասել էին՝ մնացած փաստաթղթերը միայն պահանջի դեպքում։ Ոչինչ ավելորդ մի՛ խցկեք։

Դանդաղ-դանդաղ, թռիչքներով, առաջ ենք գնում։ Նյարդային։ Մատնահետքերի պատուհանների շրջադարձի դիմաց, աստիճաններ են, ավելի ճիշտ՝ երկուսը։ Առաջինը՝ ներգաղթային վիզաների, որդեգրման եւ հարսնացուների պատուհաններին։ Ցուցանակները ծիծաղելի են ? վերեւում՝ Որդեգրում, հետո՝ Հարսնացուներ) Այստեղ մենք բավականին երկար ենք տատանվում, բայց վերջապես արդեն մեր աստիճանների վրա ենք։ Եթե աջ ուսդ չսեղմես պատին եւ բազրիքին, վիզա չեն տա))) ?

Թարգմանություն՝ թույլ տվեք մաքուր օդ դուրս գալ այն հաջողակներին, ովքեր արդեն ստացել են վիզաները ?

Մինչ կանգնած ենք, երեւում է No8 պատուհանը։ Մտածում եմ՝ դե վերջ, վերջնագիծը։ Կրկին կողքով) Վեր, ձախ՝ 5-6 շարք աթոռներով դահլիճ, առայժմ այստեղ նստենք։ Իսկ առջեւում արդեն խցիկներն են... Կիսաբաց են, պատուհանները երեւում են։ Ուսանողները մոտենում են, հանձնում պարտադիր փաստաթղթերը, մնացածը առայժմ դնում են կողքին։ Յուրաքանչյուր պատուհանի մոտ կան կեռիկներ՝ գոտկատեղի մակարդակին՝ վերնահագուստի համար։ Հարմար է, այլապես ձեռքերում պահելու հնարավորություն չկա։ Լսվում է ուսանողների պատասխանների մի մասը։ Կարծես ամեն ինչ լավ է ընթանում, մեծամասնությունը վստահ է խոսում։ Թեկուզ ոչ կատարյալ, յուրաքանչյուրին՝ 3 րոպե, երբեմն 5։ Իսկ մեր սպասման շարքերի համար մեծ կախովի էկրանին ցածր ձայնով ինչ-որ բան է՝ Comedy Club-ի նման։ Վատ չէ, օգնում է թուլանալ, գոնե մասամբ։ Այսպիսով, 3-րդ եւ 4-րդ շարքերը գնացին։ Ընկերուհի՛, հաջողություն։

Իսկ մենք սպասում ենք...

15 րոպե եւ մեր 2 շարքերը կանգնում են օձաձեւ, սա արդեն իսկապես վերջնագիծն է, մենք տեսնում ենք գրեթե բոլոր հարցազրուցավարներին։ Արդեն գիտենք, որ 9-րդ պատուհանում շիկահեր տղամարդ է, նա պոզիտիվ է, իսկ 11-ում՝ աղջիկ, նա քաղցր է։ 13-ում ինչ-որ մեկի մոտ խնդիրներ կային, բայց այստեղ փորձիր հասկանալ՝ գործը այդ աղջկա մե՞ջ է, թե՞ այն մարդու, ով հարցնում էր նրան։ Չգիտեմ։

Աաա... պահակ։ Հերթը մոտ է։ Դող կա։ Վախ չկա, դա լավ է։ Բայց լարվածությունը ավելի լավ կլիներ թաքցնել։

Վերջ, գնացի։

Այո, 9-րդ պատուհան։ Դե, ես ինչ-որ պատճառով գրեթե վստահ էի։ Որ այդպես էլ կլինի ?

Good morning! – աշխույժ ձայնով եմ փորձում։ Ժպիտ՝ be nice։ Վերարկուն կեռիկին, անձնագիրը եւ DS-160-ը՝ պատուհանին։ Մնացածը՝ կողքին։

Good morning! – ժպիտը բարյացակամ է թվում։

Նայում է համակարգչին։

How are you?

Ուզում ես ասել՝ Իսկ դուք ի՞նչ եք կարծում?! Մեկ վայրկյան տատանում։

Very good!

Are you Polina? – ստուգում է DS-160-ի հետ։

Yes, I’m.

Where are you going in the USA?

I’m going to Savage, Maryland.

Where is city Savage?

Aaa... In Maryland – թքեցի, բայց էլ ի՞նչ է ուզում լսել։

Well, but is it on the beach?

Ահա, գործը դրանում է։ Բլիիին, ընդհանրապես չեմ հիշում... Դե, ինչպես կա։

I don’t know exactlt where this city is.

Okey.

Հետո արագ եւ արդեն հանգիստ համալսարանի մասին, թե որտեղ եմ սովորում։

Այո, ՌՈՒԴՆ-ում։

Ի՞նչ։ Հաջորդ հարցը չլսեցի։ Նախադասության առաջին մասը կուլ տվե՞ց։ Վերահարցնում եմ։

Ահա, ֆակուլտետը։ Դե այո, կարծես տնտեսագիտական, բայց ավելի լավ? մենք ունենք բիզնես եւ համաշխարհային տնտեսություն։

Առաջ ընկնելով ասում եմ, որ My major is public relations։

Գլխով է անում։

Հետո ամեն ինչ հեշտ եւ պարզ է։ Ի՞նչ ես աշխատելու։ – Փրկարար։ - Լավ լողո՞ւմ ես։ – Այո, շատ եմ սիրում դա։

Գլխով արեց։ DS-160-ի մեջ ինչ-որ բան է գրում։ Չեմ հիշում՝ դա լավ է, թե ոչ, բայց արդեն ժամանակ չկա։ Ժպտում եմ։ Այո, անձնագիրը հեռացրեց! Չի վերադարձնում, նշանակում է ամեն ինչ կարգին է)))

Այո, հաստա՞տ։ Ժպտում է, գլխավոր բառերը “Your visa is approved!”

Յես!!!

Շնորհակալություն, շնորհակալություն, լավ օր ձեզ, ցտեսություն)))

Ձեզ էլ)))

Պատած թեթեւացումից, կարծես, կթռչես։ Վազքով դեպի ելք, ճանապարհին աստիճանների վրա կանգնածներին՝ «Հաջողություն! – Շնորհակալություն!»

Այո, ամեն ինչ օքեյ է) համակարգողը ժպտում է, հիշեցնում է չկորցնել DS-160-ը։

Ուռա՛, ազատություն!!!

Դուրս եմ գալիս կամ ավելի շուտ վազում դուրս՝ փողոց։ Արեւ, թեթեւ ամպերով կապույտ գարնանային երկինք, Մոսկվայի կենտրոն, իսկ առջեւում՝ ցանկապատների հետեւից ինձ ժպտում են ընկերուհիս (արդեն հեռախոսով մայրիկին է նկարագրում ամեն ինչ) եւ ուսանողների մի խումբ, որոնք ավելի վաղ էին դուրս եկել։

Մենք գնում ենք ԱՄՆ, մենք դա արեցինք, ուռա-ուռա-ուռա!!!